บทที่ 907 หึงหวง

ในตอนที่คุณชายเล็กตระกูลเทวเทพถูกส่งมาฝึกฝนที่ค่ายทหาร

ความจริงแล้ว หลายคนต่างตั้งตารอดูเขา เขาคนนี้ พวกเขาไม่มากไม่น้อยต่างก็เคยได้ยินเรื่องไม่ดีของเขา

แปลกประหลาด อารมณ์ร้าย ไม่เชื่อฟังใครทั้งนั้น รวมทั้งไชยันต์ปู่ของเขา

ดังนั้นหลังจากที่เขามา หลายคนคิดว่า เขาจะอยู่ที่นี่ได้ไม่กี่วันก็คงหนีไป

แต่แป๊บเดียวสามเดือนผ่านไปแล้ว นอกจากมาในตอนแรกไม่กี่วันนั้นเขาดื้อรั้นอย่างมาก มีความรู้สึกต่อต้านเป็นอย่างมาก เวลาที่เหลือ เขาล้วนอยู่ในลักษณะท่าทางของเครื่องจักรกลจนจบภารกิจ

ทำไมถึงพูดว่าเครื่องจักรกล?

เพราะว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาไม่เคยแสดงอารมณ์อะไรใดๆเลย ใบหน้าในทุกๆวันนิ่งมาก เหมือนกับเทือกเขาน้ำแข็งยังไงอย่างงั้น ใครได้เห็นต่างก็กลัว

แต่ตอนนี้?

ในสนามซ้อมผู้คนยังคงครึกครื้น วินาทีนี้ต่างหยุดหายใจลง จ้องมองมายังทั้งสองที่อยู่บนสนามซ้อม

“ไปหยิบกระเป๋ามา”

ในที่สุดแสนรักก็พูดออกมาแล้ว ใบหน้าหล่อแข็งทื่อ หันหน้าไปทางอื่น

ทุกคนที่กำลังมองอยู่：“……”

ทว่าเส้นหมี่ฟังเข้าใจแล้ว เงยหน้าขึ้นมาทันที ดวงตาดำคลับทั้งสองข้างเป็นประกาย เปล่งประกายเหมือนกับดวงดาวยังไงอย่างงั้น

“ค่ะ ฉันไปเดี๋ยวนี้แหละ”

หลังจากนั้นเธอหันหลังกลับวิ่งเหยาะๆออกไปแล้ว จึงไปหยิบกระเป๋าที่ใส่ผ้าขนหนูกับกระติกน้ำของใช้ส่วนตัวอื่นๆของคนคนนี้ที่วางอยู่บนเก้าอี้หน้าสนามซ้อมมา

ผ.บ.ธีระที่ยืนอยู่ที่นี่พอดีมองอย่างตะลึงงัน

หลังจากนั้นไม่กี่นาที เมื่อทั้งสองคนออกไปแล้ว เส้นหมี่กลับมาเป็นเหมือนเดิม เธออยู่ด้านข้างของชายหนุ่ม เป็นเหมือนหางเล็กๆน้อยๆของเขา

ทว่าสำหรับ คนที่อยู่ที่นี่มาถึงสามเดือนเต็ม ในสามเดือนนี้เขาไม่เคยให้ใครเขาใกล้เป็นพิเศษเลย

ยังไม่ทันได้รู้ตัว

“แสนรัก จะไปแล้วเหรอ? การทดสอบครั้งต่อไปคือเวลาสิบเอ็ดนาฬิกา คุณสามารถพาน้องสะใภ้ไปพักผ่อนก่อนได้”

ผ.บ.ธีระก็มาแล้ว มองเห็นว่าคู่รักทั้งสองออกมาแล้ว เขายิ้มแย้มออกมาแล้วช่วยออกความคิดเห็นให้กับคุณชายเล็กตระกูลเทวเทพคนนี้

ที่แท้ แสนรักฝึกอยู่ที่นี่เป็นเวลาสามเดือน ไชยันต์ไม่ได้ให้เขามาแค่เล่นๆ ยังขอร้องให้ทางค่ายทดสอบเขาด้วย ผ่านการทดสอบถึงจะออกไปได้

แต่แสนรักกลับมองไปที่เขาอย่างเย็นชาแวบหนึ่ง ก้าวขาเดินไปแล้ว

เส้นหมี่：“……”

ไอ้คนนี้......

ทำได้เพียงหยุดลง กล่าวขอโทษกับผ.บ.ท่านนี้ ：“ต้องขอโทษด้วยนะคะ ผ.บ.ธีระ เขาก็นิสัยเป็นแบบนี้ คุณอย่าได้ถือสา”