บทที่ 910 นายหญิงคนแรกของตระกูลเทวเทพ

หลังจากเส้นหมี่กลับมาถึงเดอะวิวซี จึงบอกกับไชยันต์ว่าเธอตกลงแล้ว

ไชยันต์แสดงออกมาว่าดีใจเป็นอย่างมาก ตอนนี้ เขาจึงโทรศัพท์เรียกพิมเจ้ามาแล้ว หลังจากนั้นให้พ่อบ้านสินพาไป สามคนไปด้วยกันที่แรก——สมรมณ์วัลย์

“หมี่ คุณไม่ต้องกลัวหรอก สมรมณ์วัลย์ถึงแม้ว่าจะเป็นที่พักของคุณท่านใหญ่ แต่ว่าคุณท่านของพวกเราบอกให้คุณมา เขาไม่สามารถทำอะไรกับคุณได้หรอก”

ในทางที่กำลังไป พิมเจ้าได้เห็นเส้นหมี่ตื่นเต้นนิดหน่อย จึงรีบปลอบเธอ

เส้นหมี่ยิ้มออกมาอย่างเก้กัง

เธอตื่นเต้นจริงๆ

แต่ว่า ไม่ใช่เพราะว่ากำลังจะไปที่สมรมณ์วัลย์ แต่ทว่าเป็นครั้งแรกที่เธอควบคุมดูแลเรื่องแบบนี้ เธอกลัวว่าตัวเองจะทำได้ไม่ดี

เส้นหมี่พยายามสงบจิตสงบใจลง หลังจากนั้นเปิดดูสมุดบัญชีที่อยู่ในมือเล่มบางเล่มนั้น

กลับพบว่า ในสมุดบัญชีเล่มบาง จดบันทึกแยกเอาไว้เกี่ยวกับจำนวนเงินที่หลายปีมานี้แบ่งจ่ายให้กับประพันธ์สายหลัก แล้วก็เครือญาติสายรอง แต่ว่า ทั้งสองนี้มีส่วนต่างกันมาราวฟ้ากับดิน

“ทำไมลำธารณีณของพวกคุณถึงได้น้อยมาก?”

“ใช่แล้ว พวกเราด้านโน้นยังมีการเพาะปลูกของตัวเอง แล้วก็ธุรกิจเล็กๆน้อยๆ จึงไม่ได้ต้องการเงินจากเดอะวิวซีในจำนวนมาก”

พิมเจ้าอธิบายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

คนตระกูลเทวเทพ......ยังมีการเพาะปลูกด้วย?

เส้นหมี่ทั้งตกใจและประหลาดใจแล้ว

ไม่ได้มีเจตนาอะไรหรอก เธอเห็นว่าประพันธ์สายเลือดหลัก ในทุกๆปีได้รับเงินจากเดอะวิวซี ต่างมากกว่าลำธารณีณทางด้านโน้นเป็นสิบเท่า โดยเฉพาะครอบครัววุฒิพล ยังมีครอบครัวของขุนรักษ์ สุดยอดจริงๆ！

พวกเขาเอาเงินตั้งมากมายไปทำอะไร?

ยอดเงินจำนวนนี้ ตามประสบการณ์การทำงานของเธอมองดูแล้ว เพียงพอต่อการเป็นเงินทุนหมุนเวียนในบริษัทระดับพันล้านแล้ว

เส้นหมี่ “เพี๊ยะ”ตบลงที่สมุดเล่มนั้น แววตามองไปที่ด้านหน้ายิ่งใกล้จุดหมายเข้ามาแล้ว เปลี่ยนเป็นเป็นขุ่นมัวอย่างมาก

หลังจากนั้นยี่สิบกว่านาที

จริงด้วย เมื่อพวกเขามาถึงสิ่งเก่าแก่อันนี้ แต่ความจริงแล้วคฤหาสน์เรือนสี่ประสานหลังนี้ถ้าตีราคาตามตลาดหลักทรัพย์คงจะมากกว่าพันล้าน เส้นหมี่ได้เห็นสตรีวัยกลางคนคนหนึ่งยืนรออยู่ที่หน้าประตู

“โอ๊ะ พ่อบ้านสิน คุณมาแล้ว?”

“มาแล้ว คุณท่านใหญ่ล่ะ?”

ตาสินเหมือนกับว่ารู้จักกับสตรีวัยกลางคนคนนี้ หลังจากที่เธอเรียกเขาอย่างสนิทสนม เขาลงมาจากรถ ก็ถามออกมาอย่างคุ้นเคยกัน

พิมเจ้าที่อยู่ด้านข้างได้เห็นแล้ว จึงกระซิบข้างหูของเส้นหมี่ทันที：“คุณยายคนนี้เป็นแม่บ้านของสมรมณ์วัลย์ ชื่อยายบุญ อยู่กับคุณท่านใหญ่มาหลายปีแล้ว”

ที่แท้เป็นแบบนี้นี่เอง

เส้นหมี่พยักหน้า

เมื่อทักทายเสร็จแล้ว พวกเขาจึงถูกนำพาเดินเข้ามาโดยยายบุญแล้ว

แต่ว่า เส้นหมี่สังเกตเห็นเรื่องที่น่าสนใจอย่างหนึ่ง ในตอนที่เข้ามาที่นี่นั้น ยายบุญคนนี้บ่นกับตาสินมาตลอดทาง

ในทางกลับกันเจ้าบ้านของเธอคนนี้ไม่พูดออกมาแม้แต่ครึ่งคำ

นี่เป็นสิ่งที่น่าสนใจแล้ว

เส้นหมี่เดินตามพวกเขาเข้ามาแล้ว

“คุณท่านใหญ่ ตาสินพวกเขามาแล้วค่ะ”

“……”