บทที่ 916 ความสามารถของลูกน้อยที่แสนน่ารักมาช่วยเอาไว้

หน้าจอยังอยู่หน้าที่เมื่อคืนเธอส่งข้อความเสียงออกไป สี่สิบวินาทีเต็ม แสดงเวลาที่ส่งออกไปคือ ตอนกลางคืนเก้านาฬิกาสามสิบนาที

เก้านาฬิกาสามสิบนาที ความจริงแล้ว ยังไม่ถือว่าดึกมาก

ตอนนั้น เด็กๆทั้งสามก็พึ่งจะเข้านอน ชายหนุ่มคนนั้นหลับไปแล้วเหรอ? เธอจำได้ว่า เมื่อก่อนเขาเคยบอกว่า สถานที่แบบนั้นพวกเขามีเวลาเข้านอนคือ22นาฬิกานะ

22นาฬิกา หรือว่าเวลาผ่านไปนานขนาดนั้น เขายังไม่มีเวลาตอบกลับวีแชทเธออีกเหรอ?

เส้นหมี่มองดูโทรศัพท์หน้านี้ ทันใดนั้น ภายในใจของเธอเหมือนมีอะไรบางอย่างพุ่งออกมา！

พอดี น้าแจ๋วคนนี้ก็ขึ้นมาอีกแล้ว

“คุณผู้หญิง ฉันยกโจ๊กหวานมาให้อีกถ้วย เมื่อสักครู่คุณไม่ทานข้าว งั้นทานโจ๊กนี้สักหน่อยเถอะนะคะ”

สาวใช้คนนี้ยังคงเป็นห่วงเธอ เมื่อสักครู่ข้าวเหล่านั้นเธอไม่ยอมทาน ยังตั้งใจต้มโจ๊กหวานมาให้อีก

เส้นหมี่：“……”

อยู่ที่นี่บีบโทรศัพท์อันนี้เอาไว้ ในที่สุด น้ำเสียงของเธออ่อนโยนลง อยู่ในห้องถามออกมา：“วันนี้ใครเป็นคนไปส่งพวกเด็กๆ?”

“พ่อบ้านสินค่ะ”

“งั้นเขารู้หรือเปล่าว่าวันนี้ต้องประชุมผู้ปกครอง? คืนก่อนพวกเขาบอกกับฉันว่า วันนี้ที่โรงเรียนต้องการให้ผู้ปกครองทุกคนเข้าร่วม”

“คุณท่านทราบแล้วค่ะ เขาจะจัดการเอง”

น้าแจ๋วรีบปลอบใจหนึ่งประโยค

เส้นหมี่คาดเอาไว้แล้วว่าเธอต้องพูดแบบนี้ ตอนนี้ อยู่ด้านในถามต่อออกมาอย่างไม่รีบร้อนมาก：“งั้นคุณให้ฉันโทรหาพวกเขาหน่อย คืนวันนั้นฉันรับปากพวกเขาเอาไว้ ไม่ไปอย่างกะทันหัน พวกเขาจะผิดหวังอย่างมาก”

“นี่......”น้าแจ๋วลังเลแล้ว

แต่สุดท้ายแล้ว หัวอกคนเป็นแม่เหมือนกัน จึงลงไปช่วยเธอขออนุญาตจากไชยันต์

หลังจากนั้นไม่นาน เส้นหมี่ที่ถูกขังอยู่ในห้องนี้ จึงมองเห็นสาวใช้คนนี้ถือโทรศัพท์ไร้สายแบบเก่าแก่มา

“คุณผู้หญิง ให้คุณค่ะ”

“……”

เส้นหมี่ที่ถูกขังอยู่ในห้องนี้ แสดงสีหน้าผิดหวังและหดหู่ใจออกมาทางหน้าต่าง หยิบโทรศัพท์เก่าแก่เครื่องนี้เข้าไป หลังจากนั้นเธอก็โทรหาโทรศัพท์นาฬิกาของลูกชายต่อหน้าเธอ

“ตืด......ตืดตืด.......”

“ฮัลโหล?”

ไม่กี่นาที ในสายโทรศัพท์ ก็มีเสียงสดใสของเด็กน้อยดังออกมาแล้ว

เส้นหมี่เหมือนกับว่ารีบคว้าฟางเส้นสุดท้ายเอาไว้ เธอกำโทรศัพท์แน่น：“อิคคิว หม่ามี๊เอง หม่ามี๊มีเรื่องจะบอกกับคุณเรื่องหนึ่ง วันนี้เกรงว่าจะไม่สามารถไปเข้าร่วมประชุมผู้ปกครองได้แล้ว”

”

“ทำไมเหรอ?”

ปรากฏว่า อิคคิวที่อยู่ในสายโทรศัพท์ได้ยินคำพูดนี้ของหม่ามี้ น้ำเสียงของเด็กน้อยก็เสียงสูงขึ้นมามาก