บทที่ 923 สันติภาพชั่วคราว

ค่ำคืนนี้ เส้นหมี่หลับสนิทเป็นพิเศษ

ในความฝันของเธอ เหมือนเธอได้กลับไปอยู่บ้านเก่าที่เรืองรอง ในคืนที่เงียบสงบ เด็กๆต่างนอนหลับอย่างสงบที่ชั้นล่าง ขณะที่เธออยู่ชั้นบนในอ้อมแขนของชายอันเป็นที่รัก อ้อมแขนเหมือนเถาองุ่นที่พันแน่น ความอบอุ่นที่คุ้นเคย รสชาติที่คุ้นเคย...

สวยงามจนไม่อยากตื่น

แต่วันรุ่งขึ้น เมื่อเธอลืมตา สิ่งที่เธอเห็นก็เป็นตัวเองนอนุบบนโต๊ะตัวเล็กที่เย็นจัด

"คุณเส้นหมี่ คุณตื่นหรือยัง"

หัวใจอบอุ่นของเธอค่อยๆเย็นลง ทันใดนั้นก็มีคนในห้องทักทายเธอ

เส้นหมี่ "..."

เธอหันศีรษะด้วยความงุนงง และพบว่าในห้องนี้มีพยาบาลตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ตอนนี้เธอกำลังทำความสะอาดข้างเตียง และปูผ้าปูที่นอนใหม่อยู่

เกิดอะไรขึ้น

ทำไมจู่ๆเธอถึงมาทำความสะอาดล่ะ แล้วคนบนเตียงนี่ล่ะ

เส้นหมี่กระวนกระวายใจ และในที่สุดก็ตื่นขึ้น "เขาอยู่ที่ไหน"

เธอ "ฟึ่บ" และลุกขึ้นยืน โดยลืมไปว่ามือและขายังชาอยู่ และเมื่อเธอก้าวขาออก เธอก็เกือบจะล้มลงกับพื้น

"คุณเส้นหมี่ ระวัง!"

เมื่อพยาบาลเห็น เธอก็รีบทิ้งผ้าปูที่นอน และเข้ามาหาเธอทันที

ก่อนเส้นหมี่จะยืนมั่นคงขึ้น

แต่ไม่นานหลังจากที่เธอได้สติ เธอก็คว้าแขนพยาบาลแน่นอีกครั้ง "เขาไปไหน"

พยาบาลปลอบเธออย่างรวดเร็ว "ไม่ต้องกังวล เขาไปตรวจร่างกายตามปกติ เดี๋ยวก็กลับมาค่ะ"

ที่แท้ก็ไปตรวจร่างกาย

เส้นหมี่ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

หลังจากรออยู่ในห้องครู่หนึ่ง รองผู้นำเดชาก็มาส่งแสนรักตามที่คาดไว้

"คุณเส้นหมี่ ตื่นแล้วเหรอ สบายดีไหม เมื่อเช้านี้ผมเห็นคุณนอนอยู่บนโต๊ะเล็กๆนี้ ถ้าคุณอยากนอน คุณสามารถขอให้คนข้างนอกจัดห้องให้คุณอีกห้องได้นะ"

เมื่อรองผู้นำเดชาเห็นเธอ เขาก็ถามเธอเกี่ยวกับสภาพร่างกายของเธอด้วยความเป็นห่วง

เส้นหมี่ส่ายหัว

ดวงตาที่กังวลคู่นั้นได้จับจ้องไปที่ชายที่เขาพาเข้ามาแล้ว

"เขาเป็นยังไงบ้าง มีปัญหาอะไรหรือเปล่า"

ใบหน้าที่หล่อเหลาที่ยังคงเต็มไปด้วยความเย็นชา หลังจากที่เขาเข้ามา เขาก็มองไปรอบๆอย่างมืดมน ราวกับว่าเขาดำดิ่งลงไปในโลกของตัวเอง ก่อนจะไปนอนที่เตียงของโรงพยาบาล

เส้นหมี่ "..."

รองผู้นำเดชา "..."

รวมทั้งพยาบาลก็ตกตะลึงก่อนจะมองผ้าปูที่นอนที่เธอเพิ่งเปลี่ยนไปได้ครึ่งเดียว

"คุณเส้นหมี่ นี่..."