บทที่ 930 ต่อสู้สุดชีวิต!

เส้นหมี่ : “！！！！”

นี่มันวันอะไรกันเนี่ย?

ทำไมเธอถึงได้เจอแต่อะไรที่มันกระตุ้นสูบฉีดขนาดนี้ตั้งแต่เช้ามา?

สุดท้ายเส้นหมี่จำไม่ได้เลยว่าตัวเองออกไปจากในห้องนี้ได้อย่างไร

เธอรู้เพียงว่า เมื่อเธอตื่นขึ้นมาอีกครั้งบนเตียงนั้นด้วยอาการเจ็บปวดเมื่อยไปทั้งตัว ท้องฟ้าด้านนอก มองดูก็เห็นเงาที่ทอดยาวไปเรียบร้อยแล้ว

อัปรีย์!

เธอเงยหน้ามองดูบนฝ้าเพดาน ปล่อยให้ตัวเองปรับสภาพอีกครั้งอย่างเงียบๆ

“ก๊อกก๊อกก๊อก-—“

“ใครคะ?”

“หมี่ เธอตื่นหรือยัง? ฉันมารับเธอกลับเดอะวิวซี”

คิดไม่ถึงว่า เสียงเคาะประตูจากด้านนอก คือน้ำเสียงอันแสนอ่อนโยนของผู้หญิง

พิมเจ้า？

เส้นหมี่ประหลาดใจเล็กน้อย ลุกขึ้นมาจากบนเตียง หลังจากที่เธอหาเสื้อผ้าตัวหนึ่งและสวมใส่เรียบร้อยแล้ว ในที่สุด เธอก็เดินออกมาเปิดประตู

“ป้าพิม ป้ามาได้ยังไงคะ?”

“ใช่ รองผู้นำเดชาให้ฉันขึ้นมารับเธอ หมี่ รีบกลับไปเดอะวิวซีเถอะ เกิดเรื่องขึ้นแล้ว เธอต้องรีบกลับไปช่วยจัดการกับภาพรวมสักหน่อย”

พิมเจ้าคนนี้ หลังจากที่เจอเธอแล้ว ท่าทีอันสุขุมนิ่งสงบเหมือนเมื่อก่อนก็ได้เปลี่ยนไป รีบจับมือเธอไว้อย่างร้อนรนใจทันที

เส้นหมี่ก็ตกตะลึงไปชั่วครู่หนึ่งอีกครั้ง

ยังเกิดเรื่องขึ้นอีก?

ทันใดนั้นเธอก็นึกขึ้นได้ถึงโทรศัพท์สายนั้นที่แสงดาวโทรมาเมื่อเช้า ชั่วครู่ สีหน้าก็เปลี่ยนไป : “ป้าหมายถึงเกิดเรื่องกับไชกุใช่ไหมคะ?”

พิมเจ้าพยักหน้า : “ใช่ เขาถูกคุณท่านพาตัวไปที่ไวท์ พาเลซแล้ว ยังมีรักก็ตามไปด้วยแล้ว ตอนนี้มินตรายังคงอาละวาดอยู่ที่เดอะวิวซี และคุณท่านของตระกูลโชคศักดาก็มาด้วย วุ่นวายมากเลย”

ใบหน้าของพิมเจ้า เต็มไปด้วยความวิตกกังกลและความเศร้าโศก

สมองของเส้นหมี่ก็โล่งเปล่าไปครู่หนึ่ง

และในเวลานี้เอง ในที่สุดเธอก็ได้สติกลับมา ในห้องนี้ก็เหลือเพียงเธอแค่คนเดียวจริงๆ ด้วย!

ไวท์ พาเลซ?

เขาก็ถูกพาตัวไปเที่ไวท์ พาเลซด้วย?

ทำไมเขาก็ถูกพาตัวไปที่นั่นด้วยล่ะ? เขายังเป็นผู้ป่วยคนหนึ่ง คนป่วยคนหนึ่งที่สติสัมปชัญญะยังไม่กลับคืนสู่สภาพปกติ ตาแก่บ้าไชยันต์คนนั้นทำไมถึงพาเข้าไปสถานที่นั้นได้?

เขาบ้าไปแล้วหรือเปล่า?

ใบหน้าเส้นหมี่ไม่มีแม้แต่สีเลือดฝาด!

เมื่อเธอรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าและออกไปจากยอดเขาแห่งนี้พร้อมกับพิมเจ้า เธอมองดูดวงอาทิตย์ตกดินไปแล้ว ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเสียใจ ตอนเช้าหลังจากที่รับสายโทรศัพท์ของแสงดาวแล้ว ทำไมไม่ไปถามกับชายชรานั้นทันที?

ถ้าหากถามแล้ว เธอจะรู้ว่าเขาจะทำแบบนี้ บางที เธออาจจะห้ามไว้ได้

สมควรตายซะจริงๆ!

ในช่วงเวลาสำคัญๆ อย่างนั้น และหลังจากที่เห็นผู้ชายคนนั้นแล้ว ในสมอง.....ของเธอทำไมถึงได้คิดแต่สิ่งเหล่านั้นได้ล่ะ?

เส้นหมี่อดไม่ได้ที่จะตบหน้าตัวเองสักฉาด