บทที่ 94 ตัดสินใจพาลูกจากไป

เธอกอดลูกทั้งสองไว้ในอ้อมแขน เวลานี้ เธอเหนื่อยและอ่อนล้าจริงๆ และก็ ยังรู้สึกตำหนิตนเองและเสียใจที่ไม่สามารถให้อภัยได้ ซึ่งแพร่กระจายอยู่ในใจของเธอตลอด

ทำไมคิวคิวถึงรู้จักแด๊ดดี้？

เขารู้ตั้งแต่เมื่อไหร่？

และก็ ทำไมเขาไม่แข็งแรงมากขนาดนั้น？ทำไมเธอไม่เคยรู้？เธอเป็นหม่ามี๊ของเขา เธอทำอะไรไป？ลูกบกพร่องรุนแรงมากขนาดนี้ เธอยังไม่รู้

เป็นครั้งแรกที่เส้นหมี่รู้สึกว่าไม่สมควรเป็นแม่

“คิวคิว ลูกบอกหม่ามี๊มา ลูกรู้จักแด๊ดดี้แล้วเหรอ？”

เส้นหมี่กลับสู่อารมณ์ปกติของตัวเองได้ ในที่สุดก็ถามเด็กในอ้อมแขน

พูดจบ ชินจังที่ยังพิงเธอในอ้อมแขน ก็ซุกหน้าลงไปทันที เขายืนตรงนั้นอย่างไม่รู้จะทำอย่างไร ไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไรกับหม่ามี๊

เขากลัวพูดไป หม่ามี๊จะไม่ต้องการเขา

ดีที่ ด้านข้างยังมีรินจังลูกรัก พอเธอเห็นพี่ชินจังไม่กล้าพูด ทันใดนั้น เธอก็กะพริบตาโตๆที่แวววาวนั้นปริบๆ ช่วยพี่ชินจังพูด

“ใช่ หม่ามี๊ รินจังลูกรักก็รู้”

“อ๋า？ลูกก็รู้เหรอ？”

“ใช่ เพราะว่าหม่ามี๊มักถูกแด๊ดดี้นิสัยไม่ดีรังแกตลอด และยังถูกจับมา พี่ชายโกรธมาก จากนั้นก็ติดตามคนเลวที่จับหม่ามี๊ ต่อมาเลยรู้ว่าเป็นแด๊ดดี้”

เด็กสาวพูดจาเสียงนุ่มนิ่ม เอาเรื่องที่เขาสองคนพี่น้องรู้เรื่องแด๊ดดี้ได้อย่างไร พูดออกมาอย่างละเอียด

เส้นหมี่ฟังจบ ทันใดนั้นก็ไม่สามารถบรรยายความรู้สึกของตัวเองออกมาได้

ก็ใช่ ไอคิวของลูกชายเธอตั้งเท่าไหร่ แค่ห้าขวบ ทักษะการแฮ็กของเขาสามารถบุกเซิร์ฟเวอร์เครือข่ายท้องถิ่นทั้งหมดในเมืองเคลียร์ได้โดยตรง ขุดค้นแด๊ดดี้เลวๆของเขาคนนั้นมาได้ แปลกตรงไหน？

เส้นหมี่ไม่พูดเรื่องนี้อีก เธอเริ่มมองร่างเล็กๆของเด็กคนนี้อย่างรู้สึกเศร้า

ชินจัง：“……”

รินจัง：“……”

และก็ไม่รู้ว่าทำไม จู่ๆเด็กทั้งสองก็รู้สึกถึงลางสังหรณ์ไม่ดี เหมือนว่าจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น

“คิวคิว หม่ามี๊……หม่ามี๊ขอโทษลูกจริงๆนะ หม่ามี๊ไม่เคยรู้เลย ว่าลูก……ลูกจะมีปัญหากับร่างกายมากอย่างนี้ หม่ามี๊ผิดไปแล้ว หม่ามี๊พาลูกกลับเมืองเคลียร์ดีไหม？พวกเราจะกลับไปเดี๋ยวนี้ หม่ามี๊ไม่คิดอะไรแล้ว จะรักษาลูกให้ดี โอเคไหม？”

เส้นหมี่กุมมือเล็กๆของลูกชายไว้ ในที่สุดก็อดทนความเจ็บปวดในใจแล้วพูดการตัดสินใจของตัวเองออกมา

ใช่ เธอไม่ควรเลยจริงๆ เพื่อสิ่งที่ไม่ชัดเจนเหล่านั้น สิ่งเหล่านั้นที่ไม่ใช่ของเธอ เธอดันละเลยสิ่งที่สำคัญที่สุดที่อยู่ข้างเธอ

เธอไม่อาจจินตนาการได้เลย ว่าเขาจะทนได้อย่างไร เมื่อหม่ามี๊ไม่รู้สภาพร่างกายของเขาเลย？

เขาเพิ่งห้าขวบ！

เส้นหมี่ละสายตาลงไป เสียใจจนน้ำตาไหลลงมาปริบๆ