บทที่ 942 คุณฟื้นตัวหายเป็นปกติเรียบร้อยแล้วใช่ไหม?

“อืม ได้ ใช่แล้ว ที่รัก คุณเองก็ไม่ต้องรู้สึกมีภาระทางจิตใจมากขนาดนั้น เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับคุณเลย พี่ม็อกโกเขาเป็นคนมีเหตุผลคนหนึ่ง เขาไม่โทษคุณหรอก”

เส้นหมี่เองก็ปลอบใจผู้ชายคนนี้ด้วยหนึ่งประโยค

แน่นอนว่า เธอไม่ได้เอ่ยถึงสีหน้าของชายคนนั้นที่เธอพูดที่เธอเห็นในช่วงสุดท้ายนั้น

แสนรักพยักหน้า

จากนั้น ทั้งสองสามีภรรยาคนหนึ่งไปที่ห้องพักของไชยันต์ ส่วนอีกคนหนึ่งก็พา พิมเจ้า ไปด้วยเพื่อจัดการเรื่องของศพคู่สามีภรรยาไชกุ

ส่วนแสงดาวนั้น เธอก็ตรงมาที่ห้องพักผู้ป่วยของม็อกโก

ตระกูลหิรัญชาแก้แค้นทั้งหมดที่มีกับไวท์ พาเลซแล้ว อันที่จริงก็ถือเป็นเรื่องที่ดีเรื่องหนึ่ง นานมากขนาดนี้แล้ว ในที่สุดพวกเขาก็รอมาจนถึงวันนี้

แต่ ตอนนี้แสงดาวเธอนั่งอยู่ในห้องผู้ป่วยแห่งนี้ มองดูผู้ชายที่นอนหมดสติอยู่บนเตียง กลับไม่รู้สึกดีใจขึ้นมาเลยสักนิด ยังรู้สึกหนักอึ้ง เหมือนกับจะหายใจไม่ออก

“ก่อนตายแม่ของคุณได้พูดอะไรกับคุณไว้กันแน่?”

เธอนั่งลงตรงหน้าเตียงผู้ป่วยของเขา มองดูใบหน้าที่ซีดขาวของเขาแล้วถาม

คำพูดเหล่านั้น มีน้อยคนนักที่จะได้ยินอย่างชัดเจน

ตอนนั้นพวกเขาห่างกันไกลเกินไป อีกทั้ง ตอนนั้นมินตราเองก็จงใจกดเสียงลงต่ำ เหมือนกับว่าตั้งใจจะพูดให้เขาฟังแค่คนเดียว

ถ้าอย่างนั้น เธอพูดว่าอะไรกันแน่?

ทำไมระยะเวลาสั้นๆ หนึ่งประโยค? ผู้ชายคนหนึ่งที่คำนึงถึงสถานการณ์โดยรวมเป็นหลัก หลังจากที่เห็นแม่ของเขากระโดดลงไปแล้ว สีหน้าท่าทางจึงเปลี่ยนเป็นน่ากลัวขนาดนั้น? และดูไม่คุ้นเคยมากอีกด้วย?

แสงดาวยิ่งรู้สึกไม่สบายใจมากยิ่งขึ้น

ระหว่างที่กำลังนั่งคิดอยู่นั้น จู่ ๆ มีคนผลักประตูห้องเข้ามา เป็นผู้หญิงที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างมาก ยังพาคนกลุ่มหนึ่งบุกเข้ามาด้วยท่าทีโมโหดุดัน

“ขวัญเมือง? ใครให้เธอเข้ามา?”

แสงดาวรีบลุกขึ้นยืนทันที ตั้งคำถามกับผู้หญิงคนนี้ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

แต่ผู้หญิงคนนี้กลับไม่มีทีท่ากลัวเธอเหมือนที่ผ่านมา ในเวลานี้ คือไม่เห็นเธออยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย!

“แสงดาว เธอดูให้ชัดเจนนะ ด้านหลังคือพ่อแม่ของฉัน นั่นคือลุงแท้ๆกับป้าสะใภ้แท้ของพี่ชายฉัน เธอถามว่าฉันมาทำอะไร? พ่อแม่พี่ชายฉันตายแล้วทั้งคู่ ฉันจะมาทำอะไรได้อีก?”

เธอย้อนถามขึ้นมาด้วยท่าทางแบบผู้ถือไพ่เหนือกว่า

คุณลุง? คุณป้าสะใภ้?

ความมั่นใจของแสงดาวลดลงไปในทันที

ใช่สิ เมื่อเปรียบเทียบเรื่องความสัมพันธ์เครือญาติ เธอแสงดาวไม่มีชื่อหรือตำแหน่งรอบกายของผู้ชายคนนี้เลย ไม่มีความมั่นใจอะไรที่จะไปสู้กับพวกเขาเลย!

“ไม่ว่าพวกเธอคิดจะทำอะไร เขาคือคนที่น้องชายฉันจัดการให้รักษาตัวที่นี่ พวกเธอไม่มีสิทธิ์แตะต้องเขา” เธอทำได้แค่ยกชื่อน้องชายออกมา

“น้องชาย?”

แต่ผู้หญิงคนนี้กลับหัวเราะเยาะอีกครั้ง