บทที่ 951 นี่มันละครใหญ่

เมื่อไชยันต์ได้ยิน จากเดิมที่หน้านิ่วคิ้วขมวดก็ยิ้มออกมาทันที

"ได้ เดี๋ยวปู่ทวดกลับไปจะกินอาหารให้มากขึ้นๆ แล้วจะมาให้หนูขี้ม้าตัวใหญ่ๆทีหลัง"

"โอเคค่ะ"

เด็กหญิงตัวเล็กๆเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนของชายชราอย่างมีความสุข และหยิบหนังสือการ์ตูนเด็กที่เธอนำมาอ่านด้วยความเพลิดเพลิน

เส้นหมี่ก็ยิ้มเมื่อเห็นฉากนี้ข้างๆเธอ

"โอเค งั้นเราไปหาผู้อำนวยการไพบูลย์เพื่อไปทำเรื่องกันเถอะ"

"โอเค"

รองผู้นำเดชามองดูทั้งหมดนี้ด้วยความประหลาดใจ และหลังจากนั้นเขาก็ออกไปหาไพบูลย์

สิบนาทีต่อมา ห้องทำงานของผู้อำนวยการ

"เขายังอยากไปร่วมงานศพของลูกชายที่เรด พาวิเลี่ยนด้วยหรอ เขาบ้าหรือเปล่า จากสถานการณ์ของเขา เมื่อเขาไปถึงที่นั่น แรงกระตุ้นของการสูญเสียลูกชายและลูกสะใภ้ของเขา บวกกับพวกที่มาสร้างปัญหา เขาจะทนได้หรอ"

ทันทีที่ไพบูลย์ได้ยินสิ่งนี้ ดวงตาของเขาก็ใหญ่กว่าระฆังทองแดง

ยิ่งไปกว่านั้น คำพูดของเขาตรงไปตรงมามาก ก่อนหน้านี้ รองผู้นำเดชาเคยปิดบังเส้นหมี่ บอกว่าคนที่แสดงความเสียใจมาดูเรื่องตลก

แต่คนนี้ใช้คำว่า "สร้างปัญหา" มาสรุป!

รองผู้นำเดชาคิ้วขมวดขึ้นทันที

"ผู้อำนวยการไพบูลย์ คุณก็รู้ว่าคนเหล่านั้นมาที่นี่เพื่อสร้างปัญหา ถ้าคุณท่านกมลภพไม่ไป คุณชายม็อกโกจะจัดการกับมันอย่างไร จะมองดูเขาถูกเยาะเย้ยเหรอ ให้เขากลายเป็นตัวตลกของทุกคนในเมืองหลวง"

"..."

ในที่สุดไพบูลย์ก็ไม่สามารถพูดอะไรได้

ไม่กี่นาทีต่อมา เขาก็นำขวดยาหนึ่งขวดออกมา "อย่าลืมจับตาดูเขาด้วย เขาอายุแปดสิบปีแล้ว เขาทนต่อการกระตุ้นที่รุนแรงมากขนาดนี้ไม่ไหวแล้ว"

"ฉันรู้ ขอบคุณผู้อำนวยการไพบูลย์"

รองผู้นำเดชารับขวดยาอย่างซาบซึ้งแล้วก็จากไป

เขาต้องการสิ่งนี้จริงๆ วันนี้งานศพนั้น พูดตามตรง แม้แต่เขาก็ยังไม่รู้ว่าฉากนั้นจะเป็นอย่างไร

หลายปีที่ผ่านมา การเติบโตและเจริญงอกงามของตระกูลเทวเทพเป็นเหมือนหนามทิ่มแทงสายตาของคนเหล่านั้นมาโดยตลอด หลังจากที่ได้เห็นเรื่องอื้อฉาวครั้งใหญ่ในครอบครัวของพวกเขาแล้ว พวกเขาจะปล่อยมันไปได้อย่างไร

รองผู้นำเดชากลับมาที่ห้องคนไข้พร้อมกับยาขวดนี้

"เขาเปิดให้แล้วใช่ไหม"

ในห้องคนไข้ เส้นหมี่ได้ให้ลูกชายสองคนของเขาเกลี้ยกล่อมไชยันต์เปลี่ยนเสื้อผ้า และของก็เก็บเสร็จแล้ว เมื่อเขาเห็นเขากลับมา จึงถามคำถามหนึ่ง

รองผู้นำเดชาพยักหน้า "ใช่ แถมยังให้ยาขวดนี้มา"

เขาถือโอกาสหยิบยาที่ได้รับจากไพบูลย์ออกมาในขณะที่ชายชรากำลังคุยกับเด็กสามคน

เส้นหมี่เห็นแล้วหยุดครู่หนึ่ง แล้วจึงนำยาใส่ลงในกระเป๋าของตัวเอง