บทที่ 969 เตรียมตัวกลับบ้าน

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาระบายความในใจของตัวเองออกมาให้เธอฟัง

เขาคนนี้ แข็งแกร่งเกินไปและโดดเดี่ยวเกินไป และยังขาดความเชื่อมั่นต่อโลกใบนี้เกินไปอีกด้วย เขามักจะเก็บอารมณ์ความรู้สึกทุกอย่างแอบซ่อนไว้ในก้นบึ้งของหัวใจจนเป็นนิสัย ไม่ให้คนมองออกเลยแม้แต่น้อย แม้แต่คนนั้นจะเป็นคนที่ใกล้ชิดที่สุดก็ตาม

เขาก็ไม่ยอมที่แสดงด้านที่อ่อนแอที่สุดของตัวเองออกมา

ฉะนั้น ตอนนี้ที่เขายอมบอกทุกอย่างกับเส้นหมี่ เขาตัดสินใจครั้งใหญ่มากจริงๆ

เส้นหมี่กอดผู้ชายคนนี้ไว้แน่น และในที่สุดก็ถอยหายใจออก คำตำหนิกับความคับแค้นทั้งหมดที่อยู่ในใจก็หายเข้าไปในกลีบเมฆ

“ฉันไม่ได้โทษคุณ ฉันก็แค่.....คาดหวังว่าคุณจะหายดีมากจนเกินไป”

“ผมรู้ รู้แล้ว........”

ในที่สุดผู้ชายก็เงยหน้าขึ้นมาจากซอกคอของเธอ

ประคองใบหน้าเล็กๆ ของเธอมองอยู่เงียบๆ สักพักหนึ่ง จู่ ๆ สายตาที่เร่าร้อนของเขาก็มาตกอยู่บนริมฝีปากของเธอ

เส้นหมี่ : “............”

ยังไม่ทันที่จะได้ตั้งสติ ลมหายใจร้อนอุ่นของผู้ชายก็กดทับลงมา ไม่นานนัก ลมหายใจของเธอก็ถูกเขาพรากไปจนหมดแล้ว........

“ที่รัก ผมอยากฟัง.......คุณเรียกพี่ชาย........”

“……”

“............พี่ชาย”

ในท้ายที่สุดไชยันต์ก็ตกลงให้พวกเส้นหมี่กลับเมือง A

เพียงแต่เขาขอว่าต้องกลับมาเยี่ยมบ่อยๆ

ซึ่งมันไม่ใช่ปัญหาเลย ถ้าพูดในแง่ของความสัมพันธ์ทางสายเลือด ชายชราท่านนี้ก็คือคุณปู่แท้ๆ ของแสนรัก และยังเป็นคุณปู่ทวดของพวกเด็กๆ กลับมาเยี่ยมเขา ก็เป็นเรื่องที่สมควรทำ

“คุณปู่คะ ปู่สบายใจได้ ต่อไปถึงแม้ว่าเขาไม่มา ฉันก็จะพาพวกเด็กๆ มาเองค่ะ”

เส้นหมี่มองไปชายชราที่ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่เต็มใจอยากให้ไป เดี๋ยวทำมองอันนี้ เดี๋ยวทำมองอันนั้นอยู่ในสอนดอกไม้ สุดท้ายก็อดใจไม่ไหว เลยให้คำสัญญาหนึ่งกับเขาไว้

อีกทั้ง ครั้งนี้ เธอก็เรียกว่าคุณปู่แล้ว

ไชยันต์ได้ยินแล้ว ชะงักไป ดวงตาแก่ๆ คู่นั้นที่กำลังมองดูพวกเด็กๆ ก็ยิ่งแดงมากขึ้น

“ไอ้หยา ไม่เป็นไรนะ คุณปู่ทวด พวกเขาสามารถวิดีโอคอลหากันได้ทุกวัน ipad ที่ผมให้คุณปู่ทวดไปเก็บไว้ดีหรือยังครับ?”

คิวคิวเป็นเด็กฉลาดปราดเปรื่อง หลังจากที่สังเกตเห็นความเคลื่อนไหวของทางนี้ เขาก็หยุดเล่น วิ่งเหยาะๆ เข้ามาหาชายชราทางนี้

เมื่อไชยันต์เห็นแล้ว ทันใดนั้นก็ยิ้มอย่างดีใจ

“เก็บไว้ดีแล้ว สิ่งของที่เหลนให้ไม่ว่าจะเป็นอะไร ปู่ทวดก็จะเก็บไว้ให้ดีดีเลย”

เขาดึงเจ้าหนุ่มน้อยเข้ามาไว้ในอ้อมกอด เห็นเหงื่อออกเต็มหน้าเพราะเล่นมา แล้วใช้แขนเสื้อของตัวเองขึ้นมาเช็ดเหงื่อบนศีรษะน้อยๆ ของเขาโดยตรง

ความรักที่ประคับประคองดั่งดวงใจแบบนี้ อันที่จริงก็ไม่ต่างอะไรกับคนแก่ทั่ว ๆ ไป