บทที่ 971 แด๊ดดี้หม่ามี๊ไปเดทอีกแล้วหรอ?

"โอเคค่ะ น้าแจ๋วไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องพวกนี้นะคะ เธอมีวิธีของเธอ"

"ห๊ะ?"

น้าแจ๋วมีท่าทีเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง

เพราะเธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่า พิมเจ้าที่ปกติเป็นคนยอมคนตลอดตอนอยู่เดอะวิวซีจะมีความสามารถไปจัดการกับพวกผู้หญิงร้ายกาจของ สมรมณ์วัลย์ได้

แต่ความจริงก็คือบ่ายวันนี้ พิมเจ้าที่เอาสมุดบัญชีกับเช็คธนาคารไปด้วย สามารถจัดการเรื่องนี้ได้อย่างราบรื่นเรียบร้อยแล้วจริงๆ เดือนใจและบัวงามนั่น

แม้กระทั่งประพันธ์!

ล้วนเกลียดเธอเข้ากระดูก

แต่ว่าเธอยังคงทำสำเร็จอย่างสวยงาม

ถ้าหากเธอไม่บังเอิญเจอคนที่ฆ่าตอนที่กำลังออกไปข้างนอก วันนี้ก็คงจะเป็นวันที่ดีที่สุดของพิมเจ้าแล้ว!

"ฉันก็ว่าทำไมผู้หญิงต่ำทรามบ้านนอกอย่างเธอถึงได้คิดหาวิธีการทำทุกอย่างเพื่อที่จะปีนเข้าไปในเดอะวิวซีนะ? ที่แท้ก็คิดแบบนี้นี่เอง ความทะเยอทะยานไม่น้อยเลยนะ"

ผู้หญิงที่ขวางทางพิมเจ้าตรงประตูสวมเสื้อโค้ทคอปกสีน้ำสดใส ทรงผมเป็นทรงลอนเล็กๆที่ได้รับความนิยมมากที่สุดสำหรับผู้หญิงวัยกลางคนในตอนนี้ เธอแต่งหน้าอย่างประณีตงดงาม คิ้วและดวงตาดูดุดัน

หลังจากเห็นพิมเจ้า เธอก็ถือกระเป๋าราคาแพงมาขวางไว้

พิมเจ้าเห็น ร่องรอยความสุขบนใบหน้าก็หายไปหมดในทันใด!

"นี...นีรวรรณ? เธอออกมาแล้วเหรอ?"

"ใช่ ฉันออกมาแล้ว เป็นยังไงบ้าง? ดีใจไหมที่ได้เจอฉัน?"

นีรวรรณก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว สีหน้าที่จ้องมองไปที่พิมเจ้าก็ยิ่งน่ากลัวมากขึ้น...

--

เส้นหมี่ไม่ได้สนใจเรื่องนี้

หลังจากที่เธอเก็บของเสร็จทั้งหมดแล้ว ก็เตรียมตัวไปรับแสนรักโรงพยาบาล

นี่คือแพลนของเธอ จู่ๆเมื่อวานหลังจากเธอได้ข่าวว่าเขารักษาหายกลับมาฟื้นตัวแล้ว หลังจากที่เธอดีใจสุดขีด ก็ยังรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ ดังนั้นเธอจึงนัดไพบูลย์ให้มาตรวจทุกอย่างอย่างละเอียดในวันนี้

และในตอนนี้เขาน่าจะตรวจเสร็จแล้ว

"ฮัลโหล? พี่คะ ทางฝั่งพี่เสร็จรึยังคะ?"

"เสร็จแล้ว"

น้ำเสียงเย็นชาทุ้มลึกของผู้ชายดังออกมาจากโทรศัพท์ น่าฟังราวกับเหล้าบ๊วยที่เพิ่งเปิดจุกออก คำพูดแค่เพียงสองคำก็ทำเอาเส้นหมี่เคลิ้มไปไกลทันที

"โอเคค่ะ งั้นเดี๋ยวฉันจะไปรับคุณ"

เธอหยิบกุญแจรถออกบ้านอย่างมีความสุข วิ่งเหยาะๆออกไปราวกับกำลังอุ้มกระต่ายน้อยไว้ในอ้อมแขนตลอดทาง เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าลูกชายและลูกสาวที่อยู่ข้างหลังเธอกำลังหัวเราะ

"หม่ามี๊ไปเดทกับแด๊ดดี้อีกแล้วเหรอ?"

"ใช่แน่นอน"

จิ้งจอกน้อยอิคคิวตอบยืนยันน้องสาวอย่างไม่ลังเล

ชินจังกลับไม่พูดอะไร

แต่จากที่เขาเล่นเกมอย่างจดจ่อพร้อมทั้งปฏิบัติการอย่างรวดเร็ว เขาก็ยอมรับ เพราะแค่เพียงใจไม่มีสิ่งรบกวนสมาธิ เขาจึงจะสามารถทุ่มเทความสนใจทั้งหมดไปกับการเล่นเกมได้

คิวคิวถูกเขาฆ่าจนเอาแต่กรีดร้อง!