บทที่ 99 คิวคิวของฉัน……หายไป

แต่สุดท้าย พอเขาเห็นดวงตาแดงก่ำคู่นั้นของเขา แต่ยังมีความดื้อรั้น จ้องเขาตาไม่กะพริบ ใจก็อ่อน โมโหไม่ลง

สุดท้ายแล้ว ก็เขาที่เป็นพ่อที่ทำผิด ถ้าเขาไม่โกรธเขาอย่างไม่มีเหตุผล เด็กคนนี้คงไม่โกรธจนเป็นแบบนี้

“บอกแด๊ดดี้ เมื่อกี๊ไปไหนมา？”

แสนรักคุกเข่าลงไปตรงหน้าเขา พยายามใช้น้ำเสียงอ่อนโยนที่สุดถามเขา

กลับคิดไม่ถึงว่า พอเขาอ่อนโยน ทันใดนั้น เด็กที่ทำหน้าดื้อดึงใส่เขา จู่ๆก็อ้าแขนเล็กๆออก พุ่งไปหาเขา：“แด๊ดดี้——”

ชินจังร้องไห้！

หลังจากได้รับความน้อยใจจากหม่ามี๊ ในที่สุดเขาก็กลับมาอยู่ข้างกายของแด๊ดดี้ เวลานี้ เขาทนไม่ไหวอีกต่อไป กอดแด๊ดดี้น้ำตาไหลกระซิกกระซิกออกมา

หม่ามี๊ไม่ต้องการเขา น้องชายกับน้องสาวก็ไม่ต้องการเขา

แต่ว่า เขายังมีแด๊ดดี้ แด๊ดดี้จะต้องการเขา เขาชินจังไม่ใช่ลูกแมวที่ไม่มีใครเอา

แสนรักเคยเห็นลูกชายแบบนี้ที่ไหนกัน？

ทันใดนั้น เขาก็ทำอะไรไม่ถูกเล็กน้อย：“เป็นอะไรไป？แด๊ดดี้อยู่นี่ ลูกเป็นอะไรไป？เกิดอะไรขึ้นใช่ไหม？หือ？รีบบอกแด๊ดดี้สิ？”

เขาตื่นตระหนกอย่างมาก ถึงแม้คุยเรื่องออเดอร์ใหญ่พันล้านที่บริษัท ก็ยังไม่ตื่นตระหนกขนาดนี้

ขณะเดียวกัน ร่างกายที่ตัวก็เยือกเย็นจนน่ากลัว เหมือนว่าต่อจากนี้ถ้าเด็กคนนี้บอกว่าเป็นอะไรจริงๆ เขาน่าจะจัดการทั่วทั้งเมืองAแน่

แต่ว่า ชินจังไม่พูด เขาแค่นอนร้องไห้บนตัวแด๊ดดี้

สุดท้าย ร้องไห้จนเหนื่อย ก็พูดอยู่ในอ้อมแขนแด๊ดดี้ด้วยเสียงเศร้าๆว่า：“แด๊ดดี้ วันนี้ผมอยากนอนกับแด๊ดดี้”

แสนรัก：“……”

และก็งุนงงชั่วครู่หนึ่งอีกครั้ง พอดีขึ้น เขาก็อุ้มลูกขึ้นมา ความเยือกเย็นบนตัวก็มากขึ้นอีกครั้ง！

เด็กคนนี้ นิสัยสันโดษแต่เด็ก ถึงแม้เขาจะพึ่งพาเขามาก แต่ก็นานมากแล้วที่ไม่เคยขอนอนกับเขา หลายปีมานี้ เขาค่อยๆโตเป็นลูกผู้ชายตัวเล็กๆ หลายครั้ง เขาที่อ่อนไหวและเคารพตนเองมาก ก็ไม่ยอมขอนอนกับแด๊ดดี้เลย

แต่คืนนี้ จู่ๆเขากลับขอนอนกับเขา

แสนรักคิดว่าคืนนี้เด็กคนนี้ต้องเกิดอะไรขึ้นแน่

ดังนั้นพอเขาขึ้นไป จึงออกคำสั่งไปที่บอดี้การ์ดในหิรัญชากรุ๊ปทุกคนทันที เขาให้คืนนี้พวกเขาสืบให้ได้ว่าช่วงที่คุณชายเล็กหายตัวไป เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ถึงจะต้องพลิกทั่วทั้งเมืองตามหาก็ตาม！

——

ทางเส้นหมี่ก็หาลูกไม่เจอ

เธอหาไปทั้งคืนเลย แต่ว่า ก็ยังหาร่องรอยของลูกไม่เจอ