บทที่ 993 เขาบรรจงจูบอย่างไม่แคร์

“ฉันเปล่านะ?”

“เปล่าจริงเหรอ?”

มืออันแข็งแรงของเขาเพียงแค่ดึงตัวเธอเบาๆ ก็ถูกเขาดึงตัวเข้าไปอยู่ในอ้อมอกเขาแล้ว เขากอดเธอไว้แน่น ลมหายใจอันอบอุ่นนั้นใกล้เข้ามาทุกที ไอร้อนนั้นแผ่ซ่านทำให้ใจเธอนั้นเต้นเร็วแรงขึ้น

ใบหน้าของเส้นหมี่นั้นแดงขึ้นทันที

“แน่……แน่นอนว่าไม่ใช่ คุณคิดอะไรอยู่กันแน่?”

เธอปฏิเสธด้วยน้ำเสียงอ้ำอึ้ง รู้สึกได้ถึงความร้อนที่แผ่ออกมาจากตัวเอง สัญชาตญาณของผู้หญิงที่อยากจะเค้นความจริงออกจากปากเขา

ตอนนี้เป็นช่วงกลางวันแสกๆ ด้านล่างยังมีผู้คนอยู่เต็มไปหมด ตาบ้านี่อยากทำอะไรกันแน่?

แต่เมื่ออยู่ในเอื้อมมือของเขา ใช่ว่าอยากหนีก็จะหนีได้พ้น?

มือใหญ่ที่โอบกอดเธอนั้นทันใดนั้นก็อุ้มเธอขึ้น เธอเสมือนเป็นกระต่ายน้อยที่ไม่มีแรงจะขัดขืน จนถูกอุ้มไปที่โต๊ะแต่งหน้าด้านหลัง

ตายแล้ว ตาบ้านี่จะทำอะไรกันแน่?

เส้นหมี่ตกใจจนไม่กล้าที่จะกระดิกตัว

“ผมไม่คิดอะไรหรอก ผมแค่อยากให้คุณรู้ไว้ว่าใครกันแน่ที่จะเป็นผู้ชายของคุณ!”

จากนั้น เขาก็เริ่มจูบเธออย่างไม่ยั้ง ท่าทางของเขานั้นช่างดิบเถื่อนยิ่งนัก

และมือคู่นั้นของเขา ยื่นไปที่กระดุมเสื้อของเธออย่างไม่รีรอ

แสงดาวและคุณชายม็อกโกเมื่อกลับไปถึงเรืองรอง สองตาเฒ่าที่ยังตกปลาอยู่ในสวนย่อม

ห้องชั้นล่างยังคงมีบรรดาผู้หญิงอยู่ แต่ไม่รู้ว่าทำอะไรกัน จับกลุ่มกันสามคนบ้าง ห้าคนบ้างต่างนั่งอยู่กันในห้องรับรอง ดูแล้วบรรยากาศเหมือนอยู่ในห้างสรรพสินค้าก็ไม่ปาน

เป็นไปได้อย่างไรกัน เจ้าของบ้านนี้เป็นอะไรไปแล้ว?

เมื่อก่อนสถานที่แห่งนี้ นอกเหนือจากคนในบ้านแล้ว แม้แต่สิ่งมีชีวิตตัวอื่นๆก็ไม่อนุญาตให้เข้ามา แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นตลาดไปแล้ว?

แสงดาวตกตะลึงจนเบิกตาโพลง

“คุณหนูใหญ่? ในที่สุดคุณก็กลับมาแล้ว?”

เธอที่ยืนจ้องอย่างตกตะลึง พี่ภาที่อยู่ในบ้านสายตาหลักแหลมมองเห็นเธอ เวลานั้นพี่ภาวิ่งออกมาจากตัวบ้านอย่างตื่นเต้น เธอรีบวิ่งเข้ามาทักทายแสงดาว

แสงดาวถึงได้เดินเข้าไป

คุณชายม็อกโกก็เดินตามหลังเธอไป

“คุณหนูใหญ่มาแล้ว”

“เร็วเข้า แสงดาวกลับมาแล้ว พวกเรารีบไปทักทายเธอเร็ว”

“……”

ผู้คนที่นั่งรออยู่ในห้องรับแขกของบ้าน แท้จริงแล้วต่างก็เป็นคนของตระกูลหิรัญชา ทันทีที่เห็นคุณหนูใหญ่ของตระกูลกลับมา ต่างก็รีบลุกจากโซฟาเพื่อจะไปหาแสงดาว

ท่าทีของแต่ละคน เหมือนตอนเจอแสนรักไม่มีผิด

มันเป็นเรื่องแน่นอนอยู่แล้ว แสงดาวอาศัยอยู่ในบ้านนี้ ก็ต้องให้ความสำคัญกับเธอเหมือนกัน

เมื่อแสงดาวเห็นคนพวกนี้ ปรากฏว่าสีหน้าที่ดูเย็นชานั้นยิ่งดูไม่ดีอีก: “พวกคุณมาทำอะไรกันที่นี่? แล้วพวกแสนดีไปไหนกันหมด?”