ตอนที่  5 ไม่ให้โอกาสอธิบายบ้างเลย

สนามบินสุวรรณภูมิ

"ถึงแล้วก็คอลมาหาแม่นะ อย่าลืมที่อยู่ล่ะ ดูแลตัวเองด้วยนะลูก"

"แม่ ไม่ต้องห่วงนะคะ หนูจะดูแลตัวเอง"

"คุณน้าไม่ต้องห่วงนะครับ ที่พักของผมอยู่ใกล้ออแกน ผมดูแลน้องได้"

"วุฒิ น้าฝากน้องด้วยนะ"

"ออแกน พ่อจะจัดการปัญหาทางนี้ให้ ลูกตั้งใจเรียน รีบกลับมานะ"

"พ่อก็ต้องดูแลตัวเองด้วยนะคะ"

"เอาล่ะ ไปกันได้แล้ว วุฒิ ลุงฝากน้องด้วยนะ"

"ออแกน ชั้นจะไปหาแกบ่อย ๆนะ คิดถึงแกนะ ไปถึงอย่าลืมโทรหาด้วย"

"โอเค พิมพ์ ดูแลตัวเองนะ ไม่ร้องแล้ว เดี๋ยวฉันก็กลับมา ไปนะเพื่อนรัก"

สองสาวกอดกัน ก่อนที่ออแกนจะกอดคุณแม่ และพ่อเธอก่อนจะขึ้นเครื่องกับปฏิวุฒิไป.........

Chebet Cafe' 7 โมงเช้า

หมอรุตเดินเข้ามาในร้านกาแฟที่ดูจะเงียบเหงากว่าเดิม เขามองไปที่โต๊ะประจำ ที่ปกติออแกนจะนั่งไม่ถูมือถือเล่น ก็จะกางโน้ตบุ๊กเพื่อพิมพ์อะไรสักอย่างในนั้น แต่วันนี้ไม่เห็นเธอเลย เขาตั้งใจออกมาเช้ากว่าเดิม เพื่อจะรอเจอเธอ หรือว่าวันนี้เธอไม่มา เขาเดินมาสั่งกาแฟเช่นเดิม แต่กลับพบว่าเป็นพนักงานหนุ่มน้อยที่เดินมารับออเดอร์เขา

"คุณพิมพ์ไม่มาเหรอครับวันนี้"

"อ๋อ พี่พิมพ์จะเข้าช่วงเที่ยงครับ"

"ออ ครับ"

"คุณลูกค้ามีอะไรจะฝากไว้มั้ยครับ ผมจะได้แจ้งพี่พิมพ์ให้"

"ไม่ครับ ไม่เป็นไร แล้วทำไมวันนี้ ..."

เขามองไปที่โต๊ะ พนักงานจึงทราบทันทีว่าหมอรุตจะถามทำไม

"อ๋อ พี่ออแกนเหรอครับ พี่เขาบินไปเมืองนอกวันนี้ พี่พิมพ์เลยไปส่งที่สนามบินครับ"

กาแฟในมือแทบจะตกพื้น ใจเขาดิ่งวูบเหมือนตกจากที่สูงอย่างกะทันหัน เมื่อกี้เขาว่าอะไรนะ ไปเมืองนอกงั้นเหรอ

"หมายถึง คุณออแกน ไปเมืองนอกเหรอครับ"

พนักงานร้านกาแฟมองเขาอย่างประหลาดใจ สงสัยพวกเขาจะรู้จักกัน แต่ทำไมไม่รู้ว่าวันนี้ออแกนจะเดินทางล่ะ

"ใช่ครับ พี่ออแกนบินไปเรียนต่อที่อเมริกา กำหนดเดินทางวันนี้ ป่านนี้น่าจะขึ้นเครื่องไปแล้ว เอ่อ คุณลูกค้า... ลืมทิชชูครับ...ไปแล้ว..."

หมอรุตเดินออกมาจากร้านกาแฟอย่างรวดเร็ว อเมริกางั้นเหรอ ทำไมกะทันหันแบบนี้ เขาไม่รู้อะไรเลย เขายังไม่ทันได้อธิบายเรื่องที่ออแกนเห็นเมื่อวาน

วันนี้เขาตั้งใจจะมานั่งคุยกับเธอก่อนเข้าเวรเช้า แต่กลับพบว่าเธอจะบินไปเมืองนอก เขาทิ้งกาแฟในมือ และกดลิฟต์ขึ้นชั้นบนสุดทันที เขาเดินขึ้นไปอีกสองชั้น ถึงดาดฟ้าโรงพยาบาล กว้างและโล่ง ส่วนใหญ่จะเอาไว้สำหรับจอดเฮลิคอปเตอร์เคลื่อนย้ายผู้ป่วยฉุกเฉิน

หมอรุตเดินใจลอยไปยืนที่ริมดาดฟ้า ที่จริง ตั้งแต่วันนั้น ที่ส่งเธอขึ้นรถไปกับพิมพ์ลดา เขาก็แทบจะไม่ได้คุยกับเธอเลย มาเจออีกทีก็...เขามองไปยังเครื่องบินลำเล็ก ๆ ที่ค่อยๆบินผ่านสายตาเขาไป

"ไปไม่ลาเลยสักคำ คุณใจร้ายมากนะออแกน"

เขานึกถึงวันที่เดินเข้าไปในร้านกาแฟ และเจอเธอนั่งอยู่ที่มุมของร้านนั้นเป็นประจำ เขามักจะแอบมองเธอโดยที่เธอไม่รู้ตัว ที่บางทีก็เล่นโทรศัพท์บ้าง หรือบางที เธอก็มัวแต่กดพิมพ์บางอย่างลงโน้ตบุ๊กโดยไม่ทันสนใจคนรอบข้าง เป็นภาพที่เขามักจะชินตาอยู่เสมอที่ไปที่ร้านกาแฟ

แต่วันนี้ วันที่โต๊ะประจำนั้นว่างเปล่า ใจเขาก็รู้สึกว่างเปล่าลงไปด้วย ไม่รู้เพราะอะไร หรืออาจจะเป็นเพราะเห็นเธอที่ยืนถือแก้วกาแฟ หน้าซีดเซียว ปากสั่น วางกาแฟแล้วเธอก็วิ่งไป ไม่ฟังแม้แต่เขาจะอธิบายสักคำ พอเขาจะไปอธิบาย เธอก็ไม่อยู่รับฟังอีกแล้ว ช่องทางติดต่อก็ไม่เคยขอเอาไว้

"โง่จริง ๆ ใจเย็นไปสินะ ไม่มีโอกาสแล้ว"

เขาสูดอากาศเข้าไปเต็มปอดเพื่อล้างบางอย่างออก ก่อนจะมีเสียงเดินด้วยส้นสูงดังมาจากด้านหลัง เมื่อเขาหันไป....