บทที่ 27 ผมขอนะ

ด้วยความน้อยใจแอนนาจึงเก็บเสื้อผ้ากลับคอนโดทันที

ส่วนจัสติน เมื่อรู้ความจริงก็ตามแอนนามาที่คอนโด

ก๊อกๆๆๆๆๆๆๆๆ

ตอนนี้จัสตินได้มาเคาะประตูห้องแอนนาพร้อมกดออด

เมื่อแอนนาดูจากภาพวีดีโอข้างนอกเห็นเป็นจัสติน แอนนาจึงไม่ยอมเปิดประตู กลัวจัสตินจะลวนลามเธออีก

''แอนนาเปิดประตูเดี๋ยวนี้นะ ถ้าคุณไม่เปิดประตูผมจะโวยวายมันอยู่แบบนี้แหละ ให้คนที่อยู่ห้องติดกันและคนที่คอนโดออกมาดู ทั้งหมดเลย เปิดเดี๋ยวนี้นะจะเปิดไหม !!!! แอนนาๆๆๆๆ ''

ตอนนี้จัสตินกำลังเมาได้ที่ หน้าแดง เหมือนลูกตำลึง มะเขือเทศก็ไม่ปาน

เมื่อแอนนาเห็นว่าสถานการณ์บีบรัดตัว และเกรงใจคนที่อยู่คอนโดด้วยกันด้วยแอนนาจึงยอมเปิดประตูให้กับจัสติน

"เชิญค่ะ !!!

เมื่อจัสตินได้เข้ามาภายในคอนโดของแอนนา จัสติน ก็จับแอนนากดให้หลังหญิงสาวพิงกับผนังประตูคอนโด ส่วนมือของเขาทั้งสองข้าง จับข้างฝาผนังบล๊อคไว้ไม่ยอมให้แอนนาได้ออกไปจากวงแขนของเขา

''คุณกลับมาที่คอนโดทำไม''

"ก็ฉันไม่อยากอยู่บ้านนู้นกับคุณแล้ว''

''แล้วคุณไม่ต้องการหักล้างหนี้หรือไง''

"ถ้าฉันจนปัญญาจริงๆฉันก็คงต้องให้พ่อฉันเอาโฉนดที่ดินแล้วก็บ้านไปจำนองแล้วล่ะค่ะ ค่าแจกันห้าล้านบาทของคุณฉันจะได้จ่ายคืนสักทีแล้วก็ไม่ต้องมาเจอกันอีก''

''คุณไม่อยากเจอหน้าผมขนาดนั้นเลยเหรอ'' เมื่อได้ยินแบบนี้แล้วจัสตินก็อดน้อยใจไม่ได้

"แล้วคุณคิดว่าหน้าคุณน่ะ มันน่ามองนักหรือไง โดยเฉพาะปากคุณน่ะมันร้ายสุดสุดๆ เวลาคุณด่าคนอื่นปากคนเน่าอย่างกับหนอนเจาะปากมาเกิด ''

''ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยมีใครมาตบหน้าผมเลย แต่คุณตบหน้าผมมาแล้วสองครั้งนะแอนนา แล้วแถมยังจะมาด่าผมอีก''

"ถ้าอย่างนั้นบอสก็กรุณาไล่ฉันออกเถอะค่ะ ทำงานที่บริษัทบอสมันดีมากเลยนะคะ เสียอยู่อย่างเดียว''

'' อะไร''

"จะเสียก็ตรงที่ประธานนี่แหละค่ะ''

''ผมไม่ไล่คุณออกหรอก เพราะคุณใช้หนี้ยังไม่หมด''

"บอสหน้าเงิน หน้าเลือดที่สุดเลยตั้งแต่ฉันเคยเจอมา ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะฉันเอาเงินมาคืนคุณแน่แล้วพรุ่งนี้ฉันก็จะไปเขียนใบลาออก''

'' แล้วถ้าผมไม่อนุมัติล่ะ''

"ฉันก็จะไปฟ้องกรมแรงงาน ... เชอะ...''

''คุณไม่อยากเห็นหน้าผม ไม่อยากอยู่ใกล้ใกล้ผม เหมือนผู้หญิงคนอื่นอื่น บ้างหรือไง ''

"ฉันจำกฎและข้อบังคับของบริษัทได้ดีค่ะ พนักงานทุกคนห้ามคบกันระหว่างที่ทำงานอยู่ที่บริษัทเจเจคอร์ปอเรชั่น ทุกระดับขั้น ห้ามมีความรักในที่ทำงานเป็นอันขาด มิเช่นนั้นจะโดนไล่ออกทันทีและไม่มีการชดเชยใดใดทั้งสิ้น บอสจำได้มั้ยคะ ????

''ผมจำได้ แต่สำหรับผมถือเป็นกรณียกเว้นนะว่าผมไม่ใช่พนักงานบริษัท''

"แต่สำหรับดิฉันยกเว้นไม่ได้ค่ะเพราะดิฉันเป็นพนักงานบริษัทนี้''

'' ผมขอโทษ.... " จัสตินพูดออกมาอย่างแผ่วเบา ส่วนคนที่ได้ฟังถึงกับถลึงตาโต ???

"คุณว่าอะไรนะคะบอส ???

'' ผมขอโทษ ผมขอโทษที่เข้าใจคุณผิด พี่เข้าใจว่าคุณไปอ่อยนายไม้ ผมขอโทษนะที่เข้าใจคุณผิด'' ใบหน้าหล่อซบอยู่บนไหล่หญิงสาว เหมือนเค้ากำลังหาที่พึ่งพิง

"ไม่เป็นไรค่ะ ..." แอนนาบอกอย่างใจจริงและมีความรู้สึกที่ดีขึ้นเมื่อบอสทำผิดก็ยังรู้จักขอโทษเธอ

''ผมขอโทษที่ปากไม่ดีกับคุณ ที่ผมพูดผมทำไปทั้งหมดเพราะผมต้องการให้คุณหันมามองผมบ้าง ตลอดเวลาคุณหนีผมคุณไม่สนใจผมเลย ผมขอโทษนะที่เคยพูดไม่ดีกับคุณ ผมขอโทษ'' ระหว่างที่พูด จัสตินก็ขยับปากของตัวเองไปประกบที่ปากงามของแอนนาทันที

เมื่อจัสตินถอนปากตัวเองออก จากปากของแอนนา จัสตินก็ใช้สายตาของตัวเองจ้องมองดวงตาของแอนนา

ตาของทั้งสองคนตอนนี้ประสานกัน ทั้งคนต่างก็รับรู้จังหวะของหัวใจของกันและกัน รับรู้ถึงลมหายใจของกันและกัน

''ผมต้องการคุณนะแอนนา ... ได้โปรดดด''

"อือออ "

"บอส ''

แอนนาร้องอุทานเสียงแผ่วเบา เมื่อริมฝีปากของบอสเข้าชอนไชริมฝีปากเธออย่างกระหาย

''ผมต้องการคุณ ''

จัสตินพึมพำเสียงแหบพร่าาา แทรกเรียวลิ้นเข้าไปในโพรงปากของแอนนา แล้วบดเบียดเรียกร้องการตอบสนอง จากหญิงสาว

อึ้มมมม !!!

จัสตินครางออกมาด้วยความพอใจ

''แอนนาเธอรู้ตัวไหมว่าเธอหวานมาก หวานไปทั้งตัว หวานที่สุด'' เค้ากระซิบที่ข้างหูหญิงสาวพร้อมกับขบเม้มเบาๆ

"อุ้ยยย อึ้มมมม "

แอนนาครางดังจากลำคอกับจุมพิตสูบวิญญาณแทบออกจากร่าง

ด้วยความไม่ประสีประสาในบทรักจากจัสตินมอบให้ แอนนาแทบหายใจไม่ออกขณะที่จัสตินจูบแบบหนักหน่วง

'' ได้ไหม ฉันขอเธอได้ไหม แอนนา ฉันต้องการเธอมากเหลือเกิน แบบที่ไม่เคยต้องการจากผู้หญิงคนไหนมาก่อน ได้โปรดนะครับคนดี ''

เค้าถามย้ำ คนที่ต้องอย่างแอนมาได้แต่ซุกหน้า จัสตินซบหน้าลงมาที่ซอกคอขานเนียนเหมือนลมหายใจของจัสตินปะทะกับซอกคอขาวๆของแอนนา ยิ่งทำให้แอนนาสยิวจนแทบขนลุก

" อือ อย่าคะ คุณเมา คุณไม่มีสติ "

แอนนามุ่งมั่นพยายามที่จะผลักจัสตินออก แต่สัมผัสของจัสตินช่างเร้าใจ นุ่มนวน ชวนฝัน มือเปล่าของจัสตินใด้ซุกไซ้เข้าไปในชุดนอนบางเบาของแอนนา

" นะครับ พี่ขอ อืมมมม "

จมูกโด่งของจัสตินซุกไซด์ที่ซอกคอขาวเนียนของแอนนา จมูกของจัสตินเคลื่อนต่ำลงมาที่หัวไหล่ของแอนนา จัสตินรู้สึกดีเหลือเกินยามที่เธอต่อต้านความต้องการของตัวเอง

" อืม อย่าค่ะแล้วเราจะเสียใจกันทีหลัง "