ตอนที่ 153 คนแก่จิตใจดี

ตอนที่ 153 คนแก่จิตใจดี

ยามเช้า ในที่สุดพระอาทิตย์ก็ออกมา เต็มไปด้วยบรรยากาศอบอุ่น ซึ่งแตกต่างจากพายุทอร์นาโดเมื่อวานนี้อย่างสิ้นเชิง

หมอหลินหรี่ตา ในที่สุดเธอก็ฟื้นขึ้นมาจากที่สลบเมื่อวานแล้ว

หมอหลินถึงแม้จะไม่มีประสบการณ์ แต่ไม่ว่าอย่างไรเธอก็เป็นหมอ และข้อมูลข่าวสารสมัยนี้ก็พัฒนามาก ไม่ใช่ยุคโบราณที่แม่ต้องให้ลูกสาวดูชุนกงถู (ภาพวาดอีโรติกประเภทหนึ่ง) เพื่อถ่ายทอดเทคนิคให้ลูกสาวก่อนออกเรือน

หมอหลินเปิดประตูรถเมื่อได้สติ เธอรู้สึกสับสนเล็กน้อยกับภาพที่แปลกประหลาดเมื่อวาน เป็นผลทำให้เธอใจสั่นด้วยความหวาดกลัวในตอนนี้ จากนั้นเธอก็เห็นโจวเจ๋อนั่งอยู่บนพื้นพิงประตูรถเลือดท่วมตัว

โจวเจ๋อในตอนนี้สภาพน่าสงสารมาก สภาพดูไม่ได้ทั้งเนื้อทั้งตัว เหมือนกับนักโทษที่โดนทรมานอย่างหนักเพื่อให้ปากคำแล้วถูกโยนทิ้งปล่อยไปตามยถากรรม

“อาเจ๋อๆ!”

หมอหลินรีบนั่งลงยองๆ ทันที ตะโกนเรียกชื่อของโจวเจ๋อ เธอกลัวว่าโจวเจ๋อจะเป็นอะไรไป

เวลาที่หมดสติครั้งนี้สั้นกว่าเมื่อก่อนเยอะมาก ดูเหมือนร่างกายเริ่มคุ้นชินแล้ว และอาจจะเป็นเพราะกลืนวิญญาณของยมทูตไปสองสามคน ร่างกายบางส่วนจึงได้รับการบำรุงและมีพลังเพิ่มขึ้น

ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม แค่สลบไปครึ่งค่อนคืนเท่านั้น โจวเจ๋อลืมตาขึ้นมาจริงๆ เพราะเสียงเรียกของหมอหลิน

สิ่งที่ผ่านเข้าตาคือใบหน้าของหมอหลิน โจวเจ๋อตกใจสูดลมหายใจเย็นเข้าปากทันที แล้วพูดบ่นด้วยความลำบากว่า “เช้าขนาดนี้ ยังจะมาร์กหน้าอีกเหรอ”

หมอหลินทั้งโกรธและขำ แต่โจวเจ๋อในตอนนี้จะตีก็ไม่ได้ จะด่าก็ไม่ได้ จึงได้แต่หยิบกระดาษทิชชูเปียกจากในรถออกมาลองเช็ดหน้าของตัวเอง

ตอนที่ลองเช็ดหน้า เธอได้ลองแยกแยะเล็กน้อย ดูเหมือนจะไม่ใช่คราบอสุจิ

“ฉันจะโทรเรียกรถพยาบาลให้คุณ” หมอหลินพูด

“อย่า…” โจวเจ๋อส่ายหน้าอย่างหมดแรง

“โทรหา…ร้านหนังสือผม..ให้นักพรตเฒ่าพา…พาเจ้าลิงของเขา..มาที่นี่”

หมอหลินลังเลเล็กน้อย ระงับสัญชาตญาณความเป็นมืออาชีพของตัวเองที่จะโทรหนึ่งสองศูนย์ แล้วเลือกทำตามคำสั่งของโจวเจ๋อ หยิบโทรศัพท์ของโจวเจ๋อแล้วโทรไปที่ร้านหนังสือ

ทางนั้นเป็นนักพรตเฒ่ารับสายพอดี เขาเข้าใจทันทีว่าเถ้าแก่แอบใช้วิชาอีกแล้ว เมื่อชัดเจนแล้ว เขาจึงพูดว่าจะพาเจ้าลิงไปทันที

“พวกเราตอนนี้ต้องไปที่ไหน” หมอหลินถามโจวเจ๋อ

“หาที่ไหนสักแห่งพักก่อนก็ได้” โจวเจ๋อพูดว่า “ประคองผมขึ้นรถ คุณขับรถ หาโรงแรมเล็กๆ อ้อใช่แล้ว ไปดูพงหญ้าตรงนั้นหน่อยครับ ช่วยผมหาของที่คล้ายกับใบขับขี่ แล้วเก็บมาให้ผมด้วย”

หมอหลินได้ยินดังนั้นจึงรีบเดินไปหาแถวพงหญ้าทันที อันที่จริงก็หายากเหมือนกัน มีพงหญ้าสองจุดมีคราบน้ำมันอย่างเห็นได้ชัด เหมือนมีคนเอาน้ำมันหมูมาสาดไว้เมื่อคืน

แน่นอนว่าหมอหลินไม่สามารถแยกแยะออกว่าจริงๆ แล้วมันคือน้ำมันจากศพ

“อันนี้หรือเปล่า” หมอหลินหาสมุดเล่มเล็กสองเล่มเจอแล้วเอามาให้โจวเจ๋อดู

หนังสือรับรองของยมทูตสองตนนี้ซีดเหลืองหมดแล้ว แต่ยังไม่พัง ซึ่งหมายความว่ายังใช้ได้

“อันนี้แหละ”

โจวเจ๋อส่งสัญญาณให้หมอหลินเก็บสมุดสองเล่มนี้ขึ้นมา จากนั้นก็ขึ้นไปนั่งบนรถของตัวเองภายใต้การประคองของเธอ

เนื้อตัวของเขาเกือบจะบาดเจ็บแทบทุกส่วน แต่ยังดีที่โจวเจ๋อเริ่มสนิทกับหมอหลินแล้ว และยังมีหมอหลินนั่งอยู่ข้างๆ จึงร้องเจ็บออกมาโดยไม่สนใจเธอแล้ว

แต่เนื่องจากเพิ่งจะถูกพายุทอร์นาโดโจมตี บ้านเรือนของประชาชนจึงเกิดปัญหามากมายหรือไม่ก็บ้านพังลงมาเลยต้องเลือกพักอยู่ในโรงแรมชั่วคราว และด้วยเหตุนี้ จากหมู่บ้านออกไปถึงเขตอำเภอเล็กๆ โรงแรมไม่ว่าขนาดเล็กหรือใหญ่ โดยทั่วไปแล้วไม่มีห้องว่างเลย

หมอหลินขับรถมาจนสุดปลายอำเภอ แล้วลงรถไปสอบถามกับทางโรงแรมต่อ

โจวเจ๋อกลับนั่งทรุดอยู่ตรงที่นั่งข้างคนขับ แล้วมองท้องฟ้าผ่านหน้าต่างรถ

เวลานี้มีชายชราคนหนึ่งถือตะกร้าผักเดินผ่านประตูรถ ชายชราแก่มาก ผมขาวโพลน ไว้เคราแพะ ตัวค่อมเล็กน้อย แต่เวลาเดินยังคงแสดงให้เห็นถึงร่างกายที่แข็งแรง

ที่สำคัญที่สุดคือ ตอนที่ชายชราเดินผ่านข้างตัวโจวเจ๋อ โจวเจ๋อรู้สึกอย่างชัดเจนถึงสายตาของเขาที่จิกมาที่ตัวเองอย่างแรง

ชายชราหยุดเดิน แล้วมองโจวเจ๋อที่อยู่ข้างในรถอย่างแปลกๆ จากนั้นยื่นมือแล้วเคาะกระจกรถถามว่า

“พ่อหนุ่ม บาดเจ็บเหรอ” ความหมายคือได้รับบาดเจ็บจากพายุทอร์นาโดเหรอ

โจวเจ๋อพยักหน้า

“ทำไมไม่ไปโรงพยาบาล” ชายชราถามด้วยความสงสัย

“จน”

“…” ชายชรา

ชายชราลังเลครู่หนึ่ง แล้วยื่นมือเข้าไปตรวจดูอาการของโจวเจ๋อเล็กน้อย ก่อนจะพูดว่า “แผลที่ผิวภายนอกบาดเจ็บสม่ำเสมอกันมาก และเป็นแผลทั้งตัวเลย”

“ครับ”

ตอนนี้หมอหลินเดินเข้ามา เธอเห็นชายชรายืนอยู่ข้างหน้าต่างรถ เธอพูดกับโจวเจ๋อว่า

“ไม่มีห้องเหมือนเดิม”

“ตอนนี้ที่ไหนยังจะมีห้องอีก” ชายชราส่ายหน้าแล้วพูดว่า “ช่างเถอะ ไปพักที่บ้านของฉันก่อนก็แล้วกัน บ้านของฉันหลังใหญ่”

หมอหลินมองไปทางโจวเจ๋อ เพื่อถามความคิดเห็นของโจวเจ๋อ

โจวเจ๋อพยักหน้า อันที่จริงเขาก็ไม่รู้ว่าทำไมจู่ๆ ชายชราถึงช่วยเหลือเขา ควรทราบว่าหลายปีที่ผ่านมาหากไม่ได้มีเงินมากหลายสิบล้าน ไม่มีใครกล้าช่วยเหลือคนตามท้องถนนง่ายๆ

บ้านของชายชราใหญ่จริงๆ เป็นบ้านแบบเรือนสี่ประสาน ตอนที่โจวเจ๋อลงจากรถ ชายชราได้ช่วยหมอหลินประคองโจวเจ๋อเข้าไปในห้อง

พลังของเขาถือว่าเยอะมาก เมื่อเข้าไปในห้อง ชายชราบอกว่าจะออกไปทำยาสมุนไพรมาให้โจวเจ๋อ

หมอหลินจึงนั่งข้างๆ โจวเจ๋อ เธอไม่กล้าเชื่อว่าจะได้เจอคนใจดีข้างทางแบบนี้ แถมยังพาพวกเขาทั้งสองคนกลับมาที่บ้านของเขาอีก

“บนโลกนี้ ยังมีคนดีอีกเยอะ” หมอหลินถอนหายใจพูด

โจวเจ๋อมองกรอบรูปที่แขวนอยู่บนผนังข้างเตียง ในนั้นสะสมเหรียญและใบประกาศรางวัลไว้มากมาย และยังมีรูปหมู่บางส่วน ถ้าหากไม่มีอะไรผิดพลาด ชายชราจะต้องเคยเป็นทหารมาก่อน

“คุณหิวหรือยังคะ” หมอหลินถาม

“พอได้ครับ” โจวเจ๋อส่ายหน้า

“สาวน้อย เธอทำกับข้าวเป็นไหม” ชายชราเดินถือหลอดยาเข้ามา

“ทำเป็นค่ะ” หมอหลินตอบ