ตอนที่ 156 ชายชราเป็นบั๊ก

ตอนที่ 156 ชายชราเป็นบั๊ก

ทันใดนั้นโจวเจ๋อรู้สึกว่าชายชราเป็นเหมือนสมบัติล้ำค่า ก่อนหน้านั้นชายชรายังพูดกับตัวเองว่าจะบูชาเทพเจ้าแห่งโชคลาภหรือไม่ก็รูปปั้นกวนอูอะไรพวกนี้มาไว้ในร้านหนังสือหรือไม่

แต่ตอนนี้พอคิดดูแล้วไม่จำเป็นต้องหารูปปั้นอะไรแล้ว แค่รับชายชรามาอยู่ที่ร้านหนังสือโดยตรงก็สามารถรักษาฮวงจุ้ยในร้านหนังสือให้ราบรื่นได้แน่นอน

ใช่ว่าโจวเจ๋อจะไม่เคยเจอผู้อุปถัมภ์มาก่อน แต่ชายชราคนนี้แทบจะเป็นผู้อุปถัมภ์ที่เป็นบั๊กเลย

และยังพูดประโยคนั้นเหมือนเดิม ตอนที่เขาไปเป็นทหาร ถ้าหากเขาเปลี่ยนไปทำอาชีพอื่นหรือไม่ก็เปลี่ยนฉากหลังของยุคนั้นเสียหน่อย เขาจะประสบความสำเร็จที่ไม่เหมือนใคร

แต่ดวงชะตาของทุกคนไม่เหมือนกัน การเลือกก็ไม่เหมือนกัน สำหรับชายชราแล้ว การเลือกเป็นทหาร ได้ออกรบเคียงบ่าเคียงไหล่กับสหายร่วมรบพวกนั้น ถึงจะเป็นการเลือกที่เขาไม่เสียใจเลย

ถึงแม้ว่าปีนี้จะอายุเก้าสิบปีแล้ว แต่เขาก็ยังฝันว่าได้พบปะกับเหล่าสหาย ‘ในความฝัน’ ได้ทุกคืน ตลอดชีวิตนี้เขาไม่รู้สึกว่าตัวเองใช้ชีวิตต้อยต่ำเลย และไม่รู้สึกว่าตัวเองเสียเวลาชีวิตโดยเปล่าประโยชน์ที่ยอมทิ้งอย่างอื่นที่ดีกว่าไป

ชายชราเคยพูดว่า เขาไม่มีลูกหลาน ดังนั้นถ้าหากเขาจากไปแล้ว ก็คือไปแล้วจริงๆ

บางทีที่เขามีชีวิตอยู่ตอนนี้ ก็เพื่อทำบ้านของตัวเองให้เป็นโรงแรมเล็กๆ แห่งหนึ่งเท่านั้นจริงๆ ให้เป็นสถานที่รวมตัวของสหายร่วมรบในตอนนั้น

อันที่จริงมองอีกแง่มุมหนึ่ง โจวเจ๋อรู้สึกว่าคำโคลงคู่ที่แขวนอยู่หน้าร้านหนังสือของตัวเอง เหมาะกับหน้าประตูบ้านของชายชรามากกว่า

ลองไปเรื่อยๆ เผื่อจะเข้าท่า

ตัวของโจวเจ๋อในตอนนี้ยากที่จะทำถึงขั้นนี้ได้ โดยเฉพาะหลังจากที่ทำผลงานได้แล้ว งานที่เขาทำทำผลประโยชน์ได้มาก จึงไม่สามารถปล่อยตัวตามใจขี้เกียจได้เหมือนก่อน

แต่ชายชรากลับอยู่ในเรือนสี่ประสาน ใครเป็นคนแรกที่ตื่นจากฝันอันยิ่งใหญ่ ฉันคือผู้รู้เช่นเคย

ไม่ยี่หระต่อสิ่งใด ไม่มีข้อผูกมัด ถึงแม้เรือนสี่ประสานจะเล็ก แต่ความทรงจำของเขากลับไกลแสนไกล

จนกระทั่งฟ้าสาง ทุกอย่างเงียบสงบมาก

ตอนเช้า สวี่ชิงหล่างขับรถมาถึงที่นี่ นักพรตเฒ่าก็นั่งอยู่ข้างคนขับ ส่วนลิงตัวนั้นก็หาเจอแล้ว

ตอนที่โจวเจ๋อถูกประคองเข้าไปในรถ นักพรตเฒ่าก้มหน้าด้วยความรู้สึกขอโทษเป็นอย่างยิ่ง

เพราะเถ้าแก่ของตัวเองแอบใช้วิชาจึงอ่อนแอมาก ผลปรากฏว่าตัวเองที่รีบมาช่วยกลับถูกตำรวจคุมตัวไว้เพราะไม่มีใบขับขี่

ครั้งนี้สวี่ชิงหล่างนำตัวเขาออกมาไม่เพียงแต่ใช้เส้นสายเท่านั้น แต่ยังต้องเผาเงินกระดาษอีกไม่น้อย ถึงแม้ว่าเถ้าแก่โจวจะไม่พูดอะไร แต่ตัวของนักพรตเฒ่าก็รู้สึกเจ็บปวดหัวใจ

“นักพรตเฒ่า” โจวเจ๋อพูด

“ครับ เถ้าแก่” นักพรตเฒ่าเหลือบตามองเถ้าแก่ที่นั่งอยู่ข้างหลังอย่างใจฝ่อ

“ผ่านไปอีกสักพักพวกเราไปเรียนขับรถกันเถอะ สอบใบขับขี่กัน”

“เอ่อ…ได้เลย”

ความจริงแล้วโจวเจ๋อกับนักพรตเฒ่าต่างก็ขับรถเป็น แต่สวีเล่อไม่มีใบขับขี่ นักพรตเฒ่าก็ไม่เคยไปทำ ถ้าจะสอบจริงๆ ก็จำเป็นต้องทำตามขั้นตอน

ระหว่างทาง สวี่ชิงหล่างคอยมองหมอหลินที่นั่งอยู่ข้างหลังผ่านกระจกมองหลังไม่หยุด

มองเธอคอยเช็ดหน้าให้โจวเจ๋อ มองเธอปอกผลไม้ให้โจวเจ๋อ มองเธอคอยถามโจวเจ๋อว่าไม่สบายตรงไหนหรือเปล่าด้วยความใส่ใจ

สรุปก็คืออารมณ์ของคนอวดความรักอบอวลไปทั่วทั้งรถแล้ว

นักพรตเฒ่ากลับไม่สนใจ อย่างไรก็ตามเถ้าแก่ทุกคนของเขาล้วนมีดวงดอกท้อเรื่องผู้หญิงหรือผีผู้หญิงอยู่แล้วของแบบนี้อิจฉากันไม่ได้ ถ้าอยากจะอิจฉาอย่างนั้นก็ต้องตายก่อน นักพรตเฒ่าไม่อยากตาย ดังนั้นเขาถึงยอมเป็นคนโสดทนเหงาดีกว่า เมื่อก่อนโจวเจ๋อถามเขาว่าทำไมไม่หาภรรยาสักคน นักพรตเฒ่าตอบว่าตัวเขาเองอยากเดินทางไปทั่วทุกสารทิศ

ถ้าหากแต่งงานแล้ว จะเป็นการไม่รับผิดชอบต่อผู้หญิงขายบริการที่กำลังรอเขาไปปลอบใจ ถือว่าเป็นความเสียหายของพวกเธอจริงๆ ดังนั้นเขาจึงได้แต่เสียสละตัวเองเพื่อให้ทุกคนสมปรารถนา

หลังจากสองชั่วโมงผ่านไป สวี่ชิงหล่างจอดรถอยู่ที่หน้าประตูบ้านของหมอหลิน

ก่อนที่หมอหลินจะลงจากรถ เธอได้พูดหนึ่งประโยคเป็นพิเศษ “ฉันจะส่งสัญญาให้หนึ่งฉบับ เซ็นเสร็จแล้วส่งให้ฉันก็ได้แล้วค่ะ”

โจวเจ๋อผิดหวังเล็กน้อย ออกไปครั้งนี้ถึงแม้จะใช้เวลาไม่เยอะ แต่สิ่งที่ได้ประสบมีเยอะมาก ทั้งสองคนวนเวียนกันไปมา ดูเหมือนจะกลับเข้าอีหรอบเดิมอีกแล้ว

สัญญาการหย่า

โจวเจ๋อพยักหน้า ไม่ได้รั้งเอาไว้ กระทั่งไม่พูดอะไรอีก ได้แต่โบกมือให้เธอ เตือนเธอให้พักผ่อนดีๆ หลังจากรอจนพูดจาไร้สาระเสร็จเรียบร้อยแล้ว หมอหลินจึงเข้าไปในบ้าน สวี่ชิงหล่างก็สตาร์ตรถใหม่ หลังจากยี่สิบนาทีผ่านไป ก็กลับมาถึงร้านหนังสือ

นักพรตเฒ่าลงจากรถก่อน เพื่อพาเจ้าลิงไปขุดโคลน

สวี่ชิงหล่างช่วยเปิดประตูรถให้โจวเจ๋อ เขายื่นบุหรี่ให้หนึ่งมวนแล้วพูดว่า “ถ้าหากชอบจริงๆ ก็กล้าๆ หน่อย”

“จากนั้นหมอหลินก็รู้สึกว่าฉันทำดีมาก จึงทิ้งเงินสามพันหยวนไว้ที่หัวเตียงให้ฉันโดยเฉพาะ?” โจวเจ๋อย้อนถาม

“…” สวี่ชิงหล่าง

“จริงๆ แบบนี้ก็ดีแล้ว ฉันไม่ใช่คนในโลกมนุษย์ เธอกับฉันเกี่ยวข้องกันมากเกินไปจะไม่เป็นเรื่องดีสำหรับเธอ”

“ไม่ใช่ละครรักเสียหน่อย จะเอาจุดพลิกผันมาจากไหนเยอะแยะ พูดจริงๆ นะ ถ้าหากวันนั้นคนที่ขับมาเซราติไม่ใช่ผีสาวไร้หน้าแต่เป็นหมอหลิน พวกคุณตอนนี้น่าจะมีลูกด้วยกันแล้วมั้ง”

ทันใดนั้นโจวเจ๋อรู้สึกว่าสวี่ชิงหล่างพูดมีเหตุผลมาก ตัวเองไม่สามารถหาคำโต้ตอบได้เลย

“แน่นอนว่า ถ้าไม่ไหวจริงๆ ทำเด็กหลอดแก้วก็ได้สบายจะตาย บ้านตระกูลหลินก็มีเงิน คุณก็ไปบอกพ่อของเธอว่านกเขาของคุณไม่ขัน ถ้าอยากอุ้มหลานก็ต้องทำเด็กหลอดแก้ว คาดว่าตระกูลหลินต้องยินดีจ่ายเงินให้คุณแน่นอน”

โจวเจ๋อมองสวี่ชิงหล่างอย่างแปลกใจเล็กน้อย เขารู้สึกว่าสวี่ชิงหล่างเปลี่ยนเป็นคนไม่ดีแล้ว เมื่อก่อนเป็นเหล่าสวี่ที่ซื่อสัตย์จริงใจ ตอนนี้กลับรู้จักตอบโต้แล้ว แถมยังตอบโต้หลังจากที่โจวเจ๋อเยาะเย้ยเขาเมื่อครู่อีกด้วย จิตใจคนเราเปลี่ยนกันได้จริงๆ

โจวเจ๋ออยากลงจากรถภายใต้การประคองของสวี่ชิงหล่าง แต่เงาร่างสีขาวกลับวิ่งเข้ามาโดยตรง แล้วอุ้มโจวเจ๋อขึ้นมาอย่างอ่อนโยนมาก เอาตัวไปส่งในร้านหนังสือ ขณะเดียวกันก็พูดว่า

“เถ้าแก่ อุณหภูมิน้ำปรับเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ”

ไป๋อิงอิงหลังจากช่วยโจวเจ๋ออาบน้ำแล้ว ก็อุ้มโจวเจ๋อขึ้นไปที่ห้องนอนชั้นบน ภายในห้องนอนมีน้ำชาและผลไม้จัดวางเรียบร้อย โจวเจ๋อดื่มน้ำชาไปครึ่งถ้วย จากนั้นด้วยความมั่นใจและใส่ใจอิงอิงจึงใช้ต้นขาของตัวเองเป็นหมอน เพื่อให้โจวเจ๋อหนุนนอน แล้วใช้สองมือช่วยนวดศีรษะให้โจวเจ๋อได้ด้วยน้ำหนักมือที่พอดี เพื่อให้เขานอนหลับอย่างช้าๆ