ตอนที่ 169 มีดเล่มหนึ่ง

ตอนที่ 169 มีดเล่มหนึ่ง

“นี่มันคืออะไร”

นักพรตเฒ่ามองผู้ใหญ่ที่ถูกคลุมด้วยผ้าสีดำเดินลงมาจากรถ พลางคิดว่าพวกเถ้าแก่ออกไปแก้แค้นไม่ใช่เหรอ สมาชิกไม่ลดลงก็แล้วไปเถอะ แต่ทำไมตอนกลับมาถึงมีเพิ่มมาอีกหนึ่งคน และคนคนนี้ก็ดูแปลกมากจริงๆ ถูกคลุมผ้าทั้งตัวไม่เห็นแม้แต่ลูกตา จึงแยกไม่ออกว่าเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง ท่าทางลึกลับจริงๆ

สายลับชุดดำเหรอ อืม ไม่ใช่ เนื้อตัวหอมมาก เหมือนเป็นกลิ่นเนื้อย่างสไตล์บราซิล นักพรตเฒ่าเอาจมูกของตัวเองเข้าไปดมตัวชายคนนั้น หอมจริงๆ หอมเหลือเกิน จากนั้นจึงหันหน้าไปถามโจวเจ๋อ

“เถ้าแก่ พวกเจ้าไปกินเนื้อย่างมาเหรอ”

“อ้วก…” สาวน้อยโลลิที่อยู่ถัดไปทนดูต่อไม่ไหวจริงๆ โดยเฉพาะตอนที่นักพรตเฒ่าเอาจมูกเข้าไปดมตัวเจ้าสิ่งนี้น่าสะอิดสะเอียนมาก

เธอดีใจเป็นอย่างยิ่งที่วันนี้ตัวเองไม่ได้ไปด้วยกายเนื้อ ไม่อย่างนั้นคงอาเจียนออกมาจริงๆ

“พากลับมาช่วยคุณทำงานบ้าน ต่อไปมีเรื่องอะไรก็ให้เขาช่วยคุณทำนะ” โจวเจ๋อกล่าว

“ว่าไงนะ” นักพรตเฒ่าตกใจทันที แม่งเอ๊ย! ก่อนหน้านั้นตัวเองยังหัวเราะไป๋อิงอิงที่นางเอาแต่แย่งชิงความโปรดปรานกับสาวน้อยโลลิตลอดวัน ผลสรุปคือตัวเองกลับถูกบุกรุกแทนเหรอ

แม้แต่งานทำความสะอาดทุกวันและคอยสังเกตสีหน้าของผี แถมไม่มีเงินเดือนและยังต้องทำงานให้ผีตลอดเวลาก็ยังคิดมาแย่งกับข้า ช่วยมีเหตุผลกันหน่อยได้ไหม! ตอนนี้การแย่งงานดุเดือดมากจริงๆ!

“พาไปอาบน้ำก่อน เบามือหน่อยนะ” โจวเจ๋อพูด

“อาบน้ำ” นักพรตเฒ่าตกตะลึง จากนั้นถามว่า “เธอเป็นผู้หญิงเหรอ”

“ใช่ เป็นผู้หญิง ดังนั้นคุณต้องอ่อนโยนหน่อย เขาเป็นออทิซึมแบบรุนแรง”

นักพรตเฒ่าได้ยินดังนั้น จึงหัวเราะฮิๆ แล้วถูมือที่หยาบกระด้างของตัวเองโดยไม่รู้ตัว

“อันนี้ จะเหมาะเหรอ”

“ผมเชื่อใจคุณอยู่แล้ว” โจวเจ๋อยื่นมือตบไหล่ของนักพรตเฒ่าเบาๆ เพื่อบอกว่าผมตั้งใจดูคุณอยู่ จากนั้นโจวเจ๋อจึงพูดกับคนที่ปิดหน้าว่า “ตามเขาไป เขาสั่งให้ทำอะไรก็ทำแบบนั้น”

คนที่ปิดหน้าเดินไปอยู่ข้างๆ นักพรตเฒ่า เชื่อฟังอย่างยิ่ง นักพรตเฒ่าอายเล็กน้อย แต่ก็ยังพาเขาไปห้องน้ำ

โจวเจ๋อและคนอื่นๆ เดินเข้าไปในร้านหนังสือ ไป๋อิงอิงช่วยรินกาแฟให้โจวเจ๋อหนึ่งแก้ว โจวเจ๋อยกกาแฟขึ้นมาจิบหนึ่งที จากนั้นพูดว่า “ไปล็อกประตูห้องน้ำ”

“ได้เลย” ไป๋อิงอิงรีบไปล็อกประตูห้องน้ำทันที

ไม่นานนัก ก็มีเสียงร้องตกใจสุดขีดของนักพรตเฒ่าดังมาจากในห้องน้ำ จากนั้นนั้นพรตเฒ่าก็เริ่มทุบประตูห้องน้ำไม่หยุดด้วยท่าทางทุกข์ระทมอยากจะตาย

“เถ้าแก่ ปล่อยข้าออกไป ปล่อยข้าออกไปสิ”

“ล้างให้สะอาดก่อน” โจวเจ๋อกล่าว

“…” นักพรตเฒ่า

หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วโมง นักพรตเฒ่าเดินออกมา ใบหน้าเดี๋ยวเขียวปัดเดี๋ยวขาวซีด ไม่กินข้าวเย็น เขานั่งอยู่ที่เคาน์เตอร์เพื่อคิดทบทวนชีวิตอยู่คนเดียว

ผลกระทบทางสายตาแบบนั้นมันรุนแรงมากจริงๆ แรงมากจนนักพรตเฒ่าแทบใจสลาย

สาวน้อยโลลิกลับไปแล้ว วิญญาณของเธอออกจากร่างนานเกินไป จำเป็นต้องกลับไปพักผ่อน

เมื่อถึงเวลากินข้าวเย็นสวี่ชิงหล่างยังไม่กลับมา คาดว่าเขากำลังเศร้าอยู่ โจวเจ๋อจึงได้แต่สั่งอาหารข้างนอก

ไป๋อิงอิงทำตามคำสั่งของโจวเจ๋อออกไปซื้อเสื้อผ้าสองสามชุด ต้องการเสื้อผ้าที่สามารถคลุมได้ทั้งตัว แต่เสื้อผ้าประเภทนี้ค่อนข้างหายาก ไป๋อิงอิงจึงได้แต่ซื้อชุดสไปเดอร์แมนกับไอรอนแมนกลับมาสองสามชุด หลังจากให้ไอ้หมอนั่นใส่แล้วจึงดูปกติขึ้นมาก

หลังจากนี้เขาก็สามารถเคลื่อนไหวในร้านหนังสือได้อย่างปกติ ไม่ต้องกังวลว่าจะทำคนอื่นตกใจ

หลังจากกินข้าวแล้ว โจวเจ๋อจึงมองนักพรตเฒ่าที่นั่งอยู่ตรงนั้นอย่างอกสั่นขวัญแขวน เขารู้สึกสงสารอยู่บ้าง รู้สึกละอายใจอยู่ในใจ

จากนั้นโจวเจ๋อจึงเดินเข้าไปยืนตรงหน้านักพรตเฒ่า

นักพรตเฒ่ามองโจวเจ๋อด้วยความอึ้ง ข้าเสียใจนะ ข้าอยากร้องไห้

“เถ้าแก่…”

“ไม่เป็นไรแล้ว ปล่อยวางหน่อยสิ” โจวเจ๋อพูดปลอบใจ

“เถ้าแก่ ครั้งหน้าถ้าเป็นแบบนี้อีกช่วยบอกข้าให้ทำใจก่อนได้ไหม”

ไม่ใช่นักพรตเฒ่าไร้เดียงสา แต่เป็นเพราะผีที่อยู่รอบตัวมีแต่ตัวประหลาดทั้งนั้น และใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ที่สาวขี้อายจะขอให้เขาช่วยอาบน้ำพูดคุยปัญหาชีวิต

แต่ตอนที่เขาเปี่ยมไปด้วยความหวังและความตื่นเต้น หลังจากที่ช่วยคนคนนั้นถอดเสื้อผ้าออก กลับเผยให้เห็นผิวหนังที่ไหม้เกรียมไปทั่ว น้ำหนองไหลออกมาทุกแห่งหน…

เขาจินตนาการไปมากล้น แต่ความเป็นจริงกลับแห้งเหือด ความแตกต่างที่ห่างกันมากขนาดนี้ทำให้นักพรตเฒ่าพังทลายได้มากพอ กระทั่งนักพรตเฒ่ารู้สึกว่าตัวเองอาจจะเจอปัญหาเดียวกันกับเถ้าแก่เพราะเรื่องนี้

นี่คือการแก้แค้นของเถ้าแก่ จะต้องแก้แค้นแน่ๆ ใครสั่งให้ตัวเองเอาแต่เล่าเรื่องที่ตัวเองไปหาสาวๆ ต่อหน้าเถ้าแก่ทุกวันเล่า

แบบนี้เหมือนกับเล่าเรื่องของลูกชายตัวเองต่อหน้าขันทีว่าดื้อไม่เชื่อฟังแค่ไหน สงสัยอยากตายไว

“วางใจได้ ครั้งหน้าจะไม่ทำแบบนี้แล้ว”

“อืม ขอบใจเถ้าแก่” นักพรตเฒ่าสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วถามว่า “เถ้าแก่ นี่คืออะไร”

ไอ้หมอนั่น ไม่สามารถนับว่าเป็นคนได้

“เป็นบาทหลวงคนนั้น” โจวเจ๋อตอบ

“อะไรนะ” นักพรตเฒ่าตกใจ

“เรื่องรายละเอียดเป็นยังไงคุณไปถามไป๋อิงอิง ถึงยังไงตอนนี้เขาก็ปลอดภัยแล้ว อยู่ในการควบคุมของผมอย่างสิ้นเชิง ต่อไปคุณสามารถเรียกเขาไปช่วยทำความสะอาดได้”

“ได้เลย” พอฟังถึงตรงนี้ นักพรตเฒ่าจึงสบายใจเสียที

“คุณอายุมากแล้ว วันหลังงานแบบนี้ไม่เหมาะจะทำเยอะเกินไป คุณเองก็ต้องรักษาสุขภาพบ้าง”

“วางใจได้ เถ้าแก่ ร่างกายของข้ายังแข็งแรงอยู่ หนึ่งครั้งทำนานครึ่งชั่วโมง เพื่อให้พวกเธอรู้สึกว่าได้เงินจากข้าไม่ทรมานเกินไป”

“อ้อ”

ตอนนี้สวี่ชิงหล่างเดินเข้ามาจากข้างนอก เขาเดินมาที่เคาน์เตอร์รินไวน์แดงหนึ่งแก้วแล้วดื่มหมดรวดเดียว

เห็นได้ชัดว่าเขายังหดหู่ใจมาก

โจวเจ๋อจึงตบไหล่ของนักพรตเฒ่าแล้วพูดว่า “วางใจได้ ครั้งหน้าถ้าให้คุณทำอะไร ผมจะบอกคุณแน่นอน”

“ขอบใจเถ้าแก่”

“ต่อไปเขาจะอยู่ห้องเดียวกับคุณ นอนกับคุณ จึงแจ้งคุณเรื่องนี้ก่อน”

“…” นักพรตเฒ่า

โจวเจ๋อเดินมาอยู่ตรงหน้าสวี่ชิงหล่างแล้วเอ่ยว่า “เป็นอะไร ยังเศร้าอยู่เหรอ”