ตอนที่ 200 สาวน้อยติดเล่นอินเทอร์เน็ต

ตอนที่ 200 สาวน้อยติดเล่นอินเทอร์เน็ต

สาวน้อยโลลิก็ไม่ได้ไปไหนไกล แต่หาไหเหล้าจีนใบใหญ่มาจากบ้านของคนอื่นที่อยู่ใกล้ๆ โจวเจ๋อตอนแรกยังกังวลว่าไหเหล้าจีนจะมิดชิดพอหรือไม่ จากนั้นก็ถึงเวลาพิสูจน์สิ่งมหัศจรรย์แล้ว

สาวน้อยโลลิหาหน้าว่างของสมุดการบ้านในกระเป๋า ก่อนจะฉีกออกมาหนึ่งแผ่น แล้วทำท่าทีบอกให้โจวเจ๋อวางดอกพลับพลึงแดงเข้าไป จากนั้นเธอจึงหยิบกระดาษแตะน้ำลายที่ลิ้นของตัวเองแล้วแปะลงไป แปะวนหนึ่งรอบเต็มๆ จากนั้นจึงตบมือแปะๆ แล้วหยิบขวดน้ำขวดหนึ่งมาจากในรถดื่ม ‘อึกๆๆๆ’ เข้าไป ดูท่าแล้วน่าจะเติมน้ำที่สูญเสียไปเมื่อครู่

โอเค โจวเจ๋อรู้ว่าลิ้นของสาวน้อยโลลิสามารถยื่นขยายได้ยาวมากๆ แต่คิดไม่ถึงว่าน้ำลายที่อยู่บนลิ้นมีประสิทธิภาพด้านนี้ด้วย ในเมื่อสาวน้อยโลลิบอกว่าปิดได้มิดชิดไม่มีปัญหา โจวเจ๋อจึงไม่คิดมากอีก

ระหว่างทางกลับ โจวเจ๋อเป็นคนขับรถ เพราะสวี่ชิงหล่างกำลังสลบอยู่ นอนแผ่หลาอยู่ที่เบาะหลังรถ และดูเหมือนกำลังนอนหลับฝันหวาน เหมือนคนที่ดื่มเหล้าเมา แน่นอนว่าเป็นผลพวงมาจากการที่สาวน้อยโลลิทำให้เขาสลบไป ถ้าหากตอนนี้เขายังมีสติอยู่ ใครจะไปรู้ว่าเขาจะทำเรื่องอุจาดตาอะไรหรือเปล่า

ผลลัพธ์ที่ได้จากเจ้าสิ่งนี้สำหรับคนธรรมดาแล้ว เหนือกว่ายาประเภทกล่อมประสาทที่ทุกคนรู้จักทั้งหมดในโลกใบนี้ และไม่ใช่สิ่งของที่จัดอยู่ในระดับขั้นเดียวกันอีกต่อไป

อย่างไรก็ตาม ระหว่างทางกลับโจวเจ๋อระมัดระวังเป็นอย่างมาก โชคดีที่ไม่เจอตำรวจ ไม่อย่างนั้นคงตลกหากเจอข้อหาไม่มีใบขับขี่อีก

เขาไปส่งสาวน้อยโลลิกลับบ้านก่อน รถขับมาจอดที่ด้านนอกเขตหมู่บ้านของหวังเคอ

สาวน้อยโลลินั่งอยู่ข้างคนขับ หลังจากจอดรถแล้วเธอไม่ได้รีบร้อนลงจากรถ แต่มองไหเหล้าจีนที่อยูใต้เท้าของโจวเจ๋ออีกที แล้วแลบลิ้นเลียปาก

“ผมสงสัยมาก ก่อนหน้านั้นคุณแก้ปัญหาการกินข้าวยังไง” โจวเจ๋อถาม

“นี่คือสาเหตุที่พวกเรายมทูตส่วนใหญ่ต้องเลือกร่างเข้าสิง เวลาของพวกเราส่วนใหญ่คือนอนหลับ และเจ้าของร่างก็ใช้ชีวิตของตัวเองไป วิญาณทั้งสองอาศัยอยู่ในร่างเดียวกัน ดังนั้น จึงไม่มีผลกระทบต่อการกินข้าวและนอนหลับของเจ้าของร่าง”

โจวเจ๋อพยักหน้า เขาเข้าใจแล้ว เพราะว่าตัวเองเป็นผู้หลบหนีออกมา ถึงแม้ว่าจะได้เป็นยมทูตโดยบังเอิญ แต่เจ้าของเดิมของร่างนี้ก็เสียชีวิตไปนานแล้ว ดังนั้นถึงแม้เขาจะเป็นผู้อาศัยแต่ก็เป็นเจ้าของร่างในเวลาเดียวกัน ดังนั้นตัวเองจึงไม่สามารถหลับลึกเพื่อให้วิญญาณอีกตนหนึ่งไปกินข้าว นอนหลับ หรือเข้าห้องน้ำได้

“อย่างนั้นคุณก็ไม่จำเป็นต้องใช้อันนี้ถึงจะถูก” โจวเจ๋อถาม

สาวน้อยโลลิเหลือบตามองโจวเจ๋อหนึ่งที แล้วพูดอย่างจริงจังว่า “ข้าก็เคยมีชีวิตมาก่อน”

“ผมรู้” ผีทุกตนล้วนเคยเป็นคนมาก่อน

“ดังนั้น ข้าก็เคยใช้ชีวิตแบบปกติทั่วไปมาก่อน และเคยกินข้าว”

“อ้อ เข้าใจแล้ว”

“ดังนั้น ข้าเองก็รู้สึกอยากกิน และอยากให้ตัวเองได้ลิ้มรสอร่อยเวลาที่ตัวเองตื่นมา!”

สาวน้อยโลลิพูดรวดเดียวจบ จากนั้นใช้สองมือกอดอกแล้วนั่งอยู่ตรงนั้นด้วยความขุ่นเคือง

“โอเค เดี๋ยวผมทำเสร็จแล้วจะแบ่งให้คุณหนึ่งส่วน ถ้าคุณมีเวลาก็ไปรับที่ร้านหนังสือได้เลย” โจวเจ๋อยื่นมือลูบศีรษะของเธออีกครั้ง แต่ครั้งนี้สาวน้อยโลลิไม่ได้ขัดขืน

“ฝากทักทายพ่อของคุณให้ผมด้วย” โจวเจ๋อโบกมือให้สาวน้อยโลลิ แล้วมองดูสาวน้อยโลลิเดินเข้าไปในหมู่บ้าน อันที่จริงเขาไม่ได้ติดต่อหวังเคอนานแล้วเหมือนกัน

ครั้งที่แล้วที่หวังเคอแนะนำลูกค้าให้ตัวเอง ผลปรากฏว่าเป็นผู้หญิงของเทพเจ้าแห่งท้องทะเล แน่นอนว่าเรื่องนี้ไม่มีความเกี่ยวข้องโดยตรงกับหวังเคอ

ดังนั้นโจวเจ๋อพบว่าตัวเองเป็นคนที่ไร้น้ำใจคนหนึ่ง หลังจากเพื่อนที่โตมาด้วยกันได้เข้าสู่วัยทำงานก็ไม่เคยติดต่อกันอีกเลย ทำให้รู้จักกันน้อยมาก ความสัมพันธ์เบาบาง แน่นอนว่ายังมีบ้านของหมอหลินอีก โจวเจ๋อก็ขี้เกียจที่จะคิดมาก

พระพุทธเจ้าตรัสว่า มนุษย์เราต้องรู้จักทบทวนตัวเอง

โจวเจ๋อหัวเราะ ทบทวนตัวเองน่าเบื่อเกินไป รีบกลับไปจัดการเจ้าสิ่งนี้น่าจะดีกว่า พอคิดว่าต่อไปเวลากินข้าวไม่ต้องกลืนเอื้อกๆ เข้าไปสามารถกินอย่างช้าๆ ได้แล้ว ชีวิตของเขาจึงเปี่ยมไปด้วยความหวัง

โจวเจ๋อก็เคยถามสาวน้อยโลลิในเมื่อคุณสามารถเข้าออกนรกได้ตลอดเวลา ทำไมถึงไม่เด็ดดอกพลับพลึงแดงกลับมาเสียหน่อย สาวน้อยโลลิจึงมองเขาราวกับมองคนโง่

ทางเดินน้ำพุเหลืองมีดวงตากี่คู่คอยจ้องมองอยู่ คุณเป็นแค่ยมทูตตัวเล็กๆ จะวิ่งลงไปเพื่อเก็บดอกพลับพลึงแดงแล้วค่อยขึ้นมาใหม่เหรอ อยากตายเร็วหรือไง

พอกลับมาถึงร้านหนังสือ นักพรตเฒ่ากำลังนั่งสูบบุหรี่อยู่หน้าประตูร้านพอดี โจวเจ๋อแสดงท่าทางให้เขามาช่วยหามสวี่ชิงหล่างเข้าไป

“อ้าว เกิดอะไรขึ้น” นักพรตเฒ่าแบกสวี่ชิงหล่างแล้วจึงถาม

“ดื่มเหล้าเมา” โจวเจ๋อตอบ

“ดื่มเหล้าเมา แต่ไม่มีกลิ่นเหล้าเลยนะ” นักพรตเฒ่ารู้สึกงงอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรมากมาย แบกสวี่ชิงหล่างขึ้นไปชั้นบนโดยตรง

โจวเจ๋อยกไหเหล้าจีนเข้าไปในร้านหนังสือเช่นกัน เมื่อพบว่าไป๋อิงอิงไม่ได้อยู่ที่ชั้นหนึ่ง เขาเองก็ไม่ได้สั่งให้เดดพูลมาช่วย แต่ยกไหเหล้าจีนขึ้นไปชั้นสองด้วยตัวเองเลย

เขายกเท้าถีบประตูห้องนอน เจอไป๋อิงอิงเปิดประตูเดินออกมาพอดี ไป๋อิงอิงหน้าแดงมาก ตื่นเต้นเป็นที่สุด ร้องตะโกนเสียงดัง “ว้าวๆๆๆๆๆๆๆ!!!!!!!!!!”

แม่งเอ๊ยทำเอาเถ้าแก่โจวตกใจเกือบทำไหเหล้าจีนตก เถ้าแก่โจวรับรองว่า ถ้าหากไหเหล้าจีนแตก และดอกพลับพลึงแดงที่อยู่ข้างในเสียหายไปด้วย เขาจะเฆี่ยนตีผีดิบสาวที่อยู่ตรงหน้าเป็นร้อยๆ รอบโดยไม่ลังเลเลยสักนิดเดียว!