ตอนที่ 206 พวกเราต่างเหมือนกัน

ตอนที่ 206 พวกเราต่างเหมือนกัน

บนบันไดตรงแปลงดอกไม้ที่อยู่ด้านหน้าโรงพยาบาล โจวเจ๋อนั่งอยู่ตรงนั้นอย่างเงียบๆ จ้องมองเท้าของตัวเองตลอดเวลา

อันที่จริงตอนนี้คุณมองอะไรไม่เห็นทั้งสิ้น กระทั่งอยากจะสัมผัสก็สัมผัสไม่ได้ แต่ภาพในกระจกก่อนหน้านั้นได้อธิบายทุกสิ่งแล้ว

โซ่ตรวนเส้นนี้ใส่อยู่บนข้อเท้าของตัวเอง และเสียงที่ตัวเองได้ยินก่อนหน้านั้น แท้จริงแล้วคือเสียงที่เกิดขึ้นจากการเดินของตัวเอง แต่มีสิ่งหนึ่งที่โจวเจ๋อไม่เข้าใจ นั่นก็คือคืนนั้นตอนที่อยู่ในห้องขัง ตัวเองได้ยินเสียงมาจากข้างนอกก่อนชัดๆ อย่างน้อยก็สามารถพิสูจน์ได้ว่าตอนนั้นโซ่ตรวนเส้นนี้ไม่ได้อยู่บนเท้าของตัวเอง

เช่นนั้นก็หมายความว่า ตอนที่เสียงโซ่ตรวนจู่ๆ ก็ปรากฏขึ้นในชั่วเวลาอันสั้นรอบๆ ตัวเอง มีคนหรือไม่ก็มีสิ่งหนึ่งนำโซ่ตรวนเส้นนี้มาผูกที่ข้อเท้าของตัวเอง แต่ตัวเองกลับไม่รู้สึกตัวเลยสักนิด และถ้าหากไม่ใช่เพราะนักพรตเฒ่ากำลังฉี่อยู่เลยหยิบยันต์กระดาษที่เป้ากางเกงไปแปะที่กระจกละก็ มีความเป็นไปได้สูงที่ตัวเองจะไม่รู้ตัวเลยว่าโซ่ตรวนที่ตัวเองพยายามไล่ตามสุดชีวิตก่อนหน้านั้นอยู่บนตัวของตัวเองนั่นเอง!

โจวเจ๋อเรียกรถกลับมาที่ร้านหนังสือ แล้วจึงนั่งลงที่เก้าอี้หลังเคาน์เตอร์ ตอนนี้เขาไม่มีอารมณ์จะอาบน้ำ จากนั้นจึงตะโกนเรียกไป๋อิงอิงให้ขึ้นข้างบนไปนอนเป็นเพื่อนตัวเอง และไม่คิดที่จะทำสารสกัดออกมาจากดอกพลับพลึงแดง ยิ่งไปกว่านั้นคือไม่คิดที่จะอ่านหนังสือพิมพ์ ดื่มกาแฟ และนอนอาบแดดเลย เขาก้มหน้าเป็นพักๆ มองที่หน้าเท้าของตัวเอง จากนั้นก็เงยหน้าเป็นพักๆ มองท้องฟ้า ไม่ว่าอย่างไรก็ดูหดหู่ใจมาก

นักพรตเฒ่าเล่าเรื่องที่เกี่ยวกับโซ่ตรวนให้ไป๋อิงอิงฟัง หลังจากไป๋อิงอิงฟังแล้วจึงตกใจอย่างบออกไม่ถูก และเนื่องจากความเงียบของเถ้าแก่ เป็นผลทำให้ทุกคนในร้านหนังสือเงียบมาก

ประตูของร้านหนังสือถูกนักพรตเฒ่าล็อกกุญแจแล้ว เวลานี้หากมีลูกค้าเข้ามาคงไม่ค่อยสะดวก แต่ถ้าเป็นผีละก็ ไม่ว่าจะเปิดประตูหรือปิดประตูก็ไม่มีความแตกต่างสำหรับผีที่อยากเข้ามา

นักพรตเฒ่ารินน้ำให้ตัวเองหนึ่งแก้ว แล้วหยิบถั่วให้เจ้าลิงหนึ่งกำมือ นักพรตเฒ่ามองเถ้าแก่ที่ยังก้มหน้าอยู่ตรงนั้น ทันใดนั้นเขาก็อยากหัวเราะ

ฉากนี้ มีความคล้ายกับฉลองพระองค์ชุดใหม่ของพระราชา เถ้าแก่บอกว่าที่เท้าของเขามีโซ่ตรวนเส้นหนึ่ง แต่มองไม่เห็น จับไม่ได้ แบบนี้ไม่ใช่ฉลองพระองค์ชุดใหม่ของพระราชาฉบับตีพิมพ์ใหม่เหรอ

หลังจากกลับมาที่ร้านหนังสือ โจวเจ๋อขอยันต์กระดาษมาจากนักพรตเฒ่า มองหากระจกมาวางบนพื้นตรงหน้าตัวเอง ในกระจกสะท้อนเท้าทั้งสองข้างของโจวเจ๋อพอดี ขณะเดียวกันก็เผยให้เห็นโซ่ตรวนที่เป็นสนิมเส้นหนึ่ง มันมีอยู่จริง มันมีอยู่จริงๆ เป็นการมีตัวตนอยู่ที่น่าเหลือเชื่อ

นักพรตเฒ่าเริ่มเข้าไปมองเป็นคนแรก จากนั้นสวี่ชิงหล่าง ไป๋อิงอิงพวกเขาก็เข้ามาดูเช่นกัน เหมือนกำลังมองของแปลกใหม่ อย่างน้อยที่ดูจากตอนนี้ โซ่ตรวนเส้นนี้ไม่น่าจะมีอันตรายอย่างอื่น นอกจากทำให้คุณหงุดหงิดไม่พอใจ แต่เถ้าแก่โจวในฐานะที่เป็นคู่กรณี กลับไม่คิดแบบนั้น เขาไม่อยากให้เท้าทั้งสองข้างของตัวเองถูกพันธนาการแบบนี้ ถึงแม้ในยามปกติจะแตะต้องไม่ได้และมองไม่เห็นก็ตาม แต่กลับรู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรอยู่ในใจ

นอกจากนี้ภาพที่สะท้อนออกมาจากในกระจกที่แปะด้วยยันต์กระดาษ ก็เป็นสนิมเหล็กที่สกปรกมาก ทำให้คนรู้สึกหนังศีรษะชา สำหรับคนที่อนามัยอย่างเถ้าแก่โจวแล้ว ยิ่งยากที่จะยอมรับได้

พูดจริงๆ นะ ถ้าหากโซ่ตรวนเส้นนี้ทำด้วยทองบริสุทธิ์ หรือเงินบริสุทธิ์ หรือออกแบบสไตล์สมัยใหม่ เถ้าแก่โจวอาจจะสบายใจหน่อย อย่างน้อยก็ไม่รู้สึกกระสับกระส่ายเหมือนอยู่บนเปลวไฟ

“เถ้าแก่ หรือว่าท่านถูกตัดสินว่าเป็นอาชญากร ดังนั้นบนเท้าของท่านจึงมีโซ่ตรวนปรากฏออกมา ท่านยังจำครูที่ฆ่าตัวตายที่ใส่หมวกทรงสูง ‘หน้าเนื้อใจเสือ’ คนนั้นได้ไหม หมวกของเขาท่านก็ดึงไม่ออก” ไป๋อิงอิงพูดเดา

สวี่ชิงหล่างที่อยู่ข้างๆ พยักหน้า ดูเหมือนจะมีเรื่องอย่างนี้จริงๆ ปากหลายๆ คนย่อมสามารถละลายทองได้ คำพูดของคนช่างน่ากลัว

“เป็นไปไม่ได้ ไม่ใช่หรอก” โจวเจ๋อส่ายหน้า ปฏิเสธการคาดเดานี้

“เรื่องของครูคนนั้นตอนนั้นในอินเทอร์เน็ตเรื่องราวถูกบ่มจนรุนแรงมาก อารมณ์ของผู้คนเหมือนคลื่นโหมซัดสาด ครั้งนี้ผมแค่ถูกตำรวจสงสัยเท่านั้น ไม่สามารถเทียบปริมาณกันได้อย่างสิ้นเชิง ไม่น่าจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้”

ใช่แล้ว เนื่องจากโจวเจ๋อมั่นใจว่า โซ่ตรวนเส้นนี้ไม่ได้อยู่บนร่างกายของตัวเองในตอนแรก มันมาจากไกลเข้ามาใกล้

นักพรตเฒ่าเดินเข้ามาชี้กระจกเล็กที่อยู่ตรงหน้าโจวเจ๋อ แล้วพูดว่า “เถ้าแก่ ขอพูดความในใจนะ ข้ารู้สึกว่าโซ่ตรวนเส้นนี้เท่ไม่เบาเลย ลองคิดดูสิ ตอนที่เจ้าใช้เคล็ดวิชาอู๋ซวง ท่าทางแบบนั้น…”

ขณะที่พูดนักพรตเฒ่าทิ้งแขนทั้งสองข้างลง สีหน้าเหม่อลอย เหมือนกับผีดิบตัวหนึ่งเดินเซไปมา จากนั้นก็ยื่นมือชี้ไปที่เท้าของตัวเองแล้วพูดว่า “ถ้าหากเวลานี้มีโซ่ตรวนเพิ่มขึ้นมาอีกเส้นหนึ่ง ก็จะเหมือนอิโอริคลั่งในเกมเดอะคิงออฟไฟเตอร์สที่อยู่ในร้านเกมสมัยก่อน”

นักพรตเฒ่าพูดพร้อมกับยันแขนทั้งสองข้าง แล้วทำท่าระเบิดพลัง จากนั้นก็ทำตัวเหมือนเด็กที่เพลิดเพลินกับบรรยากาศการเล่นเกมอาร์เคดในร้านเกม วาดแขนกลับไปกลับมาแล้วปากก็พึมพำว่า “ฮึ่ยสึ…ฮึ่ยสึ…ฮึ่ยสึ..”

โจวเจ๋อหันมามองนักพรตเฒ่าที่จมดิ่งอยู่ในโลกของตัวเอง แล้วเอ่ยพูดในเวลาเดียวกัน “นักพรตเฒ่า พื้นที่ร้าน…”

“อ้อ เดดพูลเพิ่งจะทำความสะอาดไป” นักพรตเฒ่าขานรับทันที หลังจากที่มีเดดพูลมาอยู่ด้วย งานของนักพรตเฒ่าสบายขึ้นเยอะ

“อ้อ” โจวเจ๋อพยักหน้า แล้วพูดต่อ “ทงเฉิงกำลังจะสร้างเมืองสะอาดไม่ใช่เหรอ คุณไปทำความสะอาดถนนหน้าร้านหนังสือของพวกเราหน่อยสิ นี่คือสิ่งที่ประชาชนอย่างพวกเราสมควรทำ”

“…” นักพรตเฒ่า

เมื่อเห็นโจวเจ๋อจ้องมองตัวเองตลอดเวลา ไม่เหมือนพูดล้อเล่น นักพรตเฒ่าจึงได้แต่ทำหน้าขมขื่น หยิบไม้กวาดและไม้ถูพื้นแล้วเดินออกมาจากร้านหนังสือเพื่อทำความสะอาด

ไป๋อิงอิงนั่งยองๆ อยู่ข้างๆ โจวเจ๋อ ใช้มือคู่หนึ่งวางบนขาของโจวเจ๋อแล้วกดนวดไปมา บุ้ยปากแล้วถามว่า “เถ้าแก่ ท่านคิดว่าเป็นเพราะสาเหตุอะไร หรือว่ามีคนคิดจะใส่ความท่าน”

“ผมก็ไม่แน่ใจ ตอนนี้ตัวผมเองก็งงมาก ดังนั้นผมจึงตัดสินใจจะกลับไปดูที่ห้องขังอีกครั้ง” ขณะที่พูด โจวเจ๋อได้หยิบนามบัตรที่จางเยี่ยนเฟิงให้ตัวเองเมื่อคืนนี้ออกมา แล้วกดโทรออกตามเบอร์ที่อยู่บนนั้น ไม่ช้าก็โทรติด เสียงที่ทุ้มต่ำมากดังมาจากอีกฝ่าย “ฮัลโหล ใครครับ”

“คนที่เข้าห้องขังเมื่อวานครับ” โจวเจ๋อตอบ

“อยากจะพูดอะไรครับ”

“วันนี้ผมอยากจะเข้าไปอีก ได้ไหมครับ”

“คุณยินดีที่จะสารภาพความผิดของคุณใช่ไหมครับ”

“ผมไม่มีความผิดครับ” โจวเจ๋อพูดย้ำอีกครั้ง