ตอนที่ 22 โมโห

ตอนที่ 22 โมโห

โจวเจ๋อคิดว่าตัวเองน่าจะตาฝาด เมื่อครู่ฟังเรื่องผีที่เกี่ยวกับสุนัขของผู้ชายเมาปลิ้นคนนั้น บวกกับแสงไฟสลัวข้างทาง ดังนั้นเกิดตาฝาดจึงเป็นเรื่องปกติ

ใช่แล้ว ต้องเป็นแบบนี้แน่ๆ

โจวเจ๋อไม่ใช่คุรุเทพจางเทียนซือแห่งเขามังกรเสือ เขารู้ว่าตัวเองยังพอมีความเป็น ‘คนแสนดี’ อยู่บ้าง เขาเปลี่ยนแปลงตัวเองไม่ได้ ไม่อย่างนั้นเขาคงเอื้อมมือใช้เล็บจิกเด็กผู้หญิงตัวน้อยไปตั้งแต่ตอนกลางวันแล้ว

แต่ผลลัพธ์ที่ได้คือตัวเองถูกเด็กผู้หญิงตัวน้อยบีบคอแล้วก็โดนบีบคอเกือบตายเหมือนเดิม

จากนั้นก็ไม่รู้แล้ว

ในเมื่อเปลี่ยนแปลงตัวเองไม่ได้ เช่นนั้นก็พยายามไม่ปล่อยให้ตัวเองได้รับผลกระทบจากเรื่องแย่ๆ จะดีกว่า เรื่องที่พบเห็น หากหลบได้ก็จงหลบ หากปิดตาได้ก็จงปิดตา

อย่างไรเสียสุนัขตัวนั้นได้แกล้งผู้ชายคนนั้นมาเจ็ดปีเต็มแล้ว หากลองคำนวณดูก็ครบอาถรรพ์รักเจ็ดปีพอดี

ถ้าหากสุนัขตัวนั้นอยากทำร้ายคนจริงๆ คงทำไปนานแล้ว ส่วนที่ว่าทำไมมันยังทำแบบนั้นต่อ โจวเจ๋อก็ไม่สนใจ

หญิงสาวมาถึงร้านตนเอง ซื้อน้ำชดใช้ค่าหนังสือ ใจป้ำจ่ายเงิน นี่คือกรรมดีอย่างหนึ่งนับว่าเพียงพอแล้ว

ทว่าโจวเจ๋อเพิ่งค้นพบเป็นครั้งแรก บนโลกใบนี้ สิ่งที่เหนือความคาดหมายมีอยู่ไม่น้อยจริงๆ หรือนี่อาจจะเป็นเพราะตัวเองเป็นคนก่อนหน้านั้น ตอนนี้ตัวเองกลายเป็นผีแล้ว แวดวงจึงไม่เหมือนกัน มุมมองของการมองโลกจึงไม่เหมือนเดิมเป็นธรรมดา

“เป็นอะไรเหรอคะ” หมอหลินเวลานี้เดินมาที่หน้าประตูร้าน

โจวเจ๋อตอบพลางหัวเราะ “ผมรู้สึกโชคดีมากที่ตัวเองไม่เหมือนสไปเดอร์แมน ไม่มีญาติอาวุโสที่ไหนก็ไม่รู้โผล่มาพูดกับผมว่า พลังอันยิ่งใหญ่มาพร้อมกับความรับผิดชอบที่ยิ่งใหญ่”

หมอหลินฟังไม่เข้าใจ แต่เธอก็ยังต้องพูด “ฉันต้องกลับแล้วค่ะ”

ดึกแล้ว จริงๆ ก็ควรกลับได้แล้ว

“ไม่นั่งต่ออีกหน่อยเหรอครับ”

“วันพรุ่งนี้อาจจะต้องเข้างานกะดึกค่ะ” หมอหลินตอบพลางผูกผ้าพันคอของตัวเอง

“เลื่อนก็ได้นี่ครับ” โจวเจ๋อพูด

“ไม่สะดวกค่ะ”

“ไม่อยาก”

หมอหลินขมวดคิ้วเล็กน้อย นี่คือเธอสัมผัสการพูดจาก้าวร้าวข่มคนอื่นของโจวเจ๋อเป็นครั้งแรก จนเธอทำตัวไม่ถูกอยู่บ้าง

“คุณเป็นภรรยาของผม” โจวเจ๋อมองหมอหลิน แล้วเอ่ยพูดอย่างจริงจัง

หมอหลินถอยหลังไปครึ่งก้าว “เมื่อวาน คุณบอกว่า…”

โจวเจ๋อของเมื่อวาน พูดว่าอยากจะจบเพื่อให้ทั้งสองคนได้เป็นอิสระจากกัน

“เมื่อวานก็คือเมื่อวาน” โจวเจ๋อเดินไปข้างหน้าครึ่งก้าว “ก่อนที่ผมยังไม่ได้เซ็นใบหย่าให้กับคุณ ผมก็คือสามีของคุณ และคุณก็คือภรรยาของผม ดังนั้น ตอนนี้ผม อยากให้คุณอยู่เป็นเพื่อนผม!”

เสียงของโจวเจ๋อดังขึ้นเรื่อย ๆ

หมอหลินไม่พูดและยืนอยู่กับที่

ทันใดนั้นไฟนิรนามก็ลอยขึ้นในหัวใจของโจวเจ๋อ

เขายื่นนิ้วออกมาบีบคางของหมอหลินแล้วจับคางของเธอขึ้นมาด้วยการกระทำที่หยาบคาย

หมอหลินมองเขาด้วยสายตาที่สดใสและสงบนิ่ง โดยเฉพาะริมฝีปากแดงอมชมพูนั่น ช่างทำให้คนรู้สึกหลงใหลยิ่งนัก เธอสวยงาม สวยมากจริงๆ นั่นคือใบหน้าที่งดงามและมีความเข้ากันมากกับบุคลิกของเธอ ให้ความรู้สึกที่สบายเป็นอย่างมาก

โจวเจ๋อก้มหน้าลงไปโดยตรง

หมอหลินยกมือขึ้นมา เหมือนจะตบหน้าชายหนุ่ม แต่มือที่ยกขึ้นกลับหยุดค้างอยู่กลางอากาศ แล้วลดลงอย่างช้าๆ

มีน้ำตาใสๆ ไหลออกมาจากหางตาของเธอ

“คุณร้องไห้หาพระแสงอะไร”

โจวเจ๋อเงยหน้าขึ้นพลางมองหลินหวั่นชิว

“คุณคิดว่าคุณร้องไห้ จะทำให้ผมรู้สึกผิดงั้นหรือ คุณคิดว่าคุณร้องไห้แล้ว จะทำให้ผมหยุดได้เหรอ ผมจะบอกคุณให้นะ วันนี้คุณร้องไห้ก็ไม่มีประโยชน์ คุณเป็นภรรยาของผม ผมเป็นสามีของคุณ! คุณดูพ่อแม่ของคุณ คิดอะไร คุณดูน้องสาวของคุณว่าปกติมองผมยังไง! แล้วดูคุณสิ คุณมันสูงส่ง คุณมันเย็นชา คุณเป็นเทพธิดานางฟ้า คุณไม่กินอาหารบนโลกมนุษย์! ในห้องนอน คุณยังต้องแยกนอนกับผม! พอแต่งงาน คุณก็คือผู้หญิงที่มีสามีแล้ว แต่กลับแสร้งทำเป็นให้ความสนใจกับความบริสุทธิ์ของตัวเอง โดยไม่ดูเลยว่าคุณเหมาะสมไหม! ผมรู้ ว่าผมเป็นไอ้โง่ ในสายตาของครอบครัวของคุณ ผมเป็นแค่ไอ้โง่ที่ไร้ประโยชน์คนหนึ่ง!”

มือข้างหนึ่งของโจวเจ๋อบีบคอของหมอหลิน แล้วผลักเธอไปที่ข้างเคาน์เตอร์ จากนั้นก็ถอดเสื้อโค้ทของหมอหลินออกโดยตรง

“วันนี้ผมจะสอนคุณ จะบอกคุณ ว่าภรรยาต้องทำยังไง!”

“สวีเล่อ…” หมอหลินไม่ได้ขัดขืน เธอมองโจวเจ๋ออย่างเย็นชา “คุณมัน…สารเลว…”

“เหอะๆ” โจวเจ๋อหัวเราะไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น จากนั้นก็ถอดเสื้อโค้ทของตัวเอง แล้วกดหมอหลินไปบนเคาน์เตอร์โดยตรง

แต่ในเวลานี้ จู่ ๆ โจวเจ๋อก็หยุดการกระทำของเขา แล้วเซถอยหลังไปสองสามก้าว

หมอหลินนอนอยู่บนเคาน์เตอร์ต่อหน้าตัวเอง และตัวของโจวเจ๋อ…

ไม่ เป็นแบบนี้ไปได้อย่างไร

หมอหลินยังนอนอยู่บนเคาน์เตอร์ เธอยังคงลืมตาและไม่มีการตอบสนองใดๆ

เธอรู้สึกผิดต่อสวีเล่อ เธอเป็นผู้หญิงแกร่งและรักอิสระคนหนึ่ง แต่สภาพแวดล้อมสังคมของเธอรวมทั้งการอบรมสั่งสอนตั้งแต่เด็กของครอบครัว ทำให้เธอมีความขัดแย้งในตัวเองมาตลอด

พ่อแม่ขู่ว่าจะฆ่าตัวตาย เพื่อรอคอยวันที่หลานชายจะออกมาลืมตาดูโลก เธอจึงต้องตกลงแต่งงานกับสวีเล่อและยืนหยัดต่อเส้นขีดจำกัดของตนเอง เธอมีชายอื่นอยู่ในใจ ถึงแม้ผู้ชายคนนั้นจะจากโลกนี้ไปด้วยอุบัติเหตุรถชนเมื่อครึ่งปีก่อนก็ตาม ถึงแม้ผู้ชายคนนั้นอาจจะลืมตัวเองไปแล้ว กระทั่งไม่รู้ว่าเมื่อสองสามปีหลังจากสิ้นสุดการฝึกงานแล้ว ผู้หญิงอย่างเธอได้แอบให้ความสนใจเขามาตลอด

หากจะใช้สไตล์การบรรยายทั่วไปตามหนังสือเรียนของนักเรียนชั้นมัธยมต้น ก็คือหมอหลินเลือกที่จะยอมจำนนต่อกฎประเพณีของระบบศักดินาในชีวิตของเธอ แต่ในใจกลับไม่ยอมใช้ชีวิตแบบนี้ต่อไป เพราะกลางใจของเธอ ยังมีความแน่วแน่และความขัดแย้งของตัวเองอยู่

นี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมถึงแม้ในใจจะไม่ยอมเป็นหมื่นครั้ง หลินหวั่นชิวก็ยังไม่ตอบโต้ และปล่อยให้โจวเจ๋อกระทำตามอำเภอใจ