ตอนที่ 228
ตอนที่ 228 ราชาปลาเค็มจะบำเพ็ญเซียน!
October 22, 2026
ตอนที่ 228 ราชาปลาเค็มจะบำเพ็ญเซียน!
“มา ชาขมใบเดียว”
หวังเคอวางชาลงตรงหน้าโจวเจ๋อ
ชาขมใบเดียวหรือที่รู้จักกันในชื่อชาขม ช่างสมกับชื่อของมัน
ตอนที่หวังเคอเริ่มดื่มชาก็หลงใหลในรสชาตินี้มาก วันปกติแล้วเมื่ออยู่ที่บ้านหรือที่ห้องทำงานก็จะมักจะดื่มชาชนิดนี้เสมอ
สามารถบอกได้ว่าเขากำลังระลึกถึงอดีตที่ทั้งทุกข์ตรมและสุขสันต์ ซึ่งเขาก็สมควรที่จะ ‘นึกถึงความทุกข์ในอดีต และนึกถึงชีวิตที่เป็นสุขในปัจจุบัน’ จริงๆ
จากการเป็นเด็กกำพร้าที่ไม่มีอะไรเลยจนมาถึงทุกวันนี้ นับว่าประสบความสำเร็จจนถึงที่สุดแล้ว ความยากลำบากที่จ่ายไปในระหว่างนี้ล้วนกำลังกระเพื่อมอยู่ในถ้วยชาขมนี้
โจวเจ๋อยกถ้วยชาขึ้นมาจิบ เคี้ยวผงชาช้าๆ ก่อนจะวางถ้วยชาลงและจุดบุหรี่อีกมวน
“เหงาละสิ”
หวังเคอพูดขึ้น
โจวเจ๋อพยักหน้า
ในฐานะจิตแพทย์ สิ่งที่ถนัดที่สุดคือการสังเกตคำพูดและสีหน้า นี่เป็นวิชาที่ดูเหมือนจะเรียนรู้ง่าย แต่แท้จริงแล้วการเรียนรู้ได้ดีนั้นกลับยากมาก
“ลูกสาวนายล่ะ”
“อ้อ ใกล้เลิกเรียนแล้ว”
“พี่สะใภ้ล่ะ”
“ไปทำผม จากนั้นก็น่าจะไปรับลูกที่โรงเรียน ใช้เวลาไม่นานเท่าไรก็น่าจะกลับมาได้แล้วละ”
“นายก็ใจกว้างเหลือเกิน ยังกล้าวางใจปล่อยให้เธอออกไปข้างนอกอีก”
“ส่วนใหญ่เธอก็ปกติดี”
หวังเคอสูดกลิ่นจากถ้วยชาที่อยู่ตรงหน้า จากนั้นยกขึ้นมาจิบลิ้มรส
รสขมปร่าไหลผ่านลำคอ ไม่ด้อยไปกว่าเหล้าขาวเสียดแทงลำไส้
“ฉันอยากคุยกับใครสักคน แต่ฉันไม่รู้จะไปหาใคร แล้วฉันก็นึกถึงนายขึ้นมา”
หลังจากโจวเจ๋อพูดจบก็ยิ้มๆ
จะเห็นได้ว่า จริงๆ แล้วเขารู้สึกหดหู่เล็กน้อย
การฆ่าดวงวิญญาณของหญิงชราในคราวเดียวนั้น ไม่ได้ทำให้โจวเจ๋อระบายความเดือดดาลเป็นฟืนเป็นไฟในใจออกไปเลย กลับกลายเป็นตรงกันข้าม นี่ดูเหมือนการออกกำลังกายอย่างหนักหน่วงหลังจากกิน ‘อาหารจานด่วน’ ริมถนนได้จบลงแล้ว
แต่หลังจากออกมา กลับยากที่จะซ่อนความรู้สึกหดหู่และความว่างเปล่าลึกๆ ในใจเอาไว้ได้
โจวเจ๋อไม่คิดว่าการกระทำของเขาเป็นความตรงไปตรงมาและเด็ดขาด นั่นเป็นเพียงสุนัขจนตรอกคนหนึ่งที่แสดงความบ้าคลั่งออกมาหลังจากถูกบีบคั้นและต้อนให้จนมุมเท่านั้น การกระทำที่บ้าบิ่น ไม่มีอะไรที่ต้องอวด
ท้ายที่สุด สะพานไน่เหอจะรู้เรื่องนี้หรือไม่ เขาจะถูกจัดการในเร็วๆ นี้หรือไม่ เขาไม่แน่ใจ และก็ไม่รู้ด้วย
“ฉันสามารถเข้าใจความรู้สึกแบบนี้ของนายได้นะ ตอนเด็กๆ เราต่างก็เป็นเหมือนกันนี่นา” หวังเคอดันที่เขี่ยบุหรี่ไปตรงหน้าโจวเจ๋อ และพูดต่อ “เราออกวิ่งได้แย่กว่าเพื่อนรุ่นเดียวกันมากโข และยังรับรู้ถึงวิกฤตมากกว่าเพื่อนรุ่นเดียวกันด้วย เพราะเราเคยประสบกับความกลัวที่จะไม่มีอะไรเลย ดังนั้นเราจึงเข้าใจเหตุผลและวิธีรักษามันไว้”
โจวเจ๋อมองหวังเคอ และไม่พูดอะไร
“ตอนนี้นายทำให้ฉันรู้สึกเหมือนว่าเรายังอยู่ในสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า”
“เหอะๆ”
“จริงๆ นะ ความรู้สึกไร้ที่พึ่งพิง ความลังเล และความสับสนเกี่ยวกับอนาคตแบบนั้น ฉันมองเห็นได้จากตัวนายอย่างชัดเจนเลยละ”
“ฉันไม่มีอะไรเลยตั้งแต่แรกต่างหาก ชาติที่แล้ว หลังจากดิ้นรนจนอายุสามสิบก็ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์และถูกไฟคลอก
ชาตินี้ กลับค้นพบความจริงที่ยอมรับไม่ได้ยิ่งกว่า ปรากฏว่าการมีอยู่ทั้งหมดของฉัน เป็นเพียงความผิดพลาด เป็นแค่ความน่าจะเป็น กระทั่งสามารถพูดได้ว่าเป็น…เรื่องตลก”
“แล้วไงต่อ นายตัดสินใจทำอย่างไร”
หวังเคอเอื้อมมือไปลูบคาง
พูดตามตรง สำหรับหวังเคอแล้ว เขาไม่มีอะไรต้องกังวลเมื่อเผชิญกับลูกค้าทุกประเภท ความสามารถและความสำเร็จของเขาในด้านจิตวิทยารวมไปถึงประสบการณ์ของเขา สามารถช่วยเขาแก้ปัญหาส่วนใหญ่ได้
แต่เมื่อเผชิญหน้ากับโจวเจ๋อ ความมั่นใจในตัวเองที่หวังเคอมีก่อนหน้านี้ได้อันตรธานหายไปหมดสิ้น
ถึงอย่างไรในโรงเรียนก็ไม่มีหลักสูตรการศึกษาทางจิตวิทยาเรื่อง ‘ผี’ โดยเฉพาะ
“คำถามของนายกว้างเกินไป” โจวเจ๋อพูด
“เอาอย่างนี้แล้วกัน พรุ่งนี้นายวางแผนจะทำอย่างไร ไปทำอะไรบ้าง เช่น ตื่นนอนในตอนเช้า นายวางแผนจะทำอะไร ตอนเที่ยงวางแผนจะทำอะไร ตอนกลางคืนวางแผนจะทำอะไร อย่างนี้มันน่าจะชัดเจนขึ้นมาบ้าง”
“ตอนเช้า…”
โจวเจ๋อครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตอบว่า “ตอนเช้าฉันจะนั่งอาบแดดริมหน้าต่างร้านหนังสือ แล้วก็ดื่มกาแฟ”
“…” หวังเคอ
หวังเคออั้นตัวเองไว้ไม่ให้สำลัก และกัดฟันถามต่อไป “งั้นตอนเที่ยงล่ะ หลังจากกินข้าวเสร็จแล้ว อ่านหนังสือพิมพ์ต่อเหรอ”
โจวเจ๋อยิ้มพลางส่ายหัวพูดว่า “แน่นอนว่าไม่ใช่อ่านหนังสือพิมพ์ และก็ไม่ดื่มกาแฟ”
“อืม งั้นก็ดี”
หวังเคอถอนหายใจด้วยความโล่งอก รู้สึกว่าคนที่โตมาด้วยกันตั้งแต่เด็กยังพอมีทางช่วยได้
“หนังสือพิมพ์มีแค่นิดเดียวเอง ตอนเที่ยงถึงตอนบ่ายเปลี่ยนไปอ่านหนังสือแล้วกัน มีหนังสือมากมายในร้านหนังสือ อีกอย่างก็ไม่ได้นั่งที่เดิมแล้วด้วย ช่วงสายๆ แดดยังสบายตัวอยู่ แดดช่วงบ่ายนั้นจ้าเกินไป เลือกมาสักมุมหนึ่งนอนตะแคงเปิดหนังสืออ่านดีกว่า
เมื่อมีความสนใจแล้ว ก็จะอ่านวรรณกรรมจริงจังหรืองานเขียนสมัยโบราณบางประเภทดู เมื่อรู้สึกเบื่อแล้ว ก็จะหานวนิยายร่วมสมัยสักเล่มมาเปลี่ยนแนวบ้าง บางครั้งก็พบว่านวนิยายเหล่านี้ค่อนข้างน่าสนใจทีเดียว
และไม่ดื่มกาแฟด้วย ถึงอย่างไรการดื่มกาแฟมากเกินไปก็ไม่ดีต่อหัวใจ ฉันเคยเป็นหมอ ฉันเข้าใจความจริงข้อนี้ดี จะเปลี่ยนมาดื่มชาแทน แต่ก็ไม่ดื่มชาขมชนิดนี้ของนายหรอกนะ ที่ฉันมีชาดีๆ ที่ซื้อมาในราคาสูงไม่น้อยเลย”
“…” หวังเคอ
“ส่วนตอนกลางคืนน่ะเหรอ ก็คอยดูว่าจะมีลูกค้ามาเยือนหรือเปล่า ถ้าลูกค้ามาเยือนก็จะทำงาน ถ้าไม่มีลูกค้าละก็ ถึงเวลาก็จะปิดร้าน จากนั้นอาบน้ำและเข้านอน”
หวังเคอมองไปที่ที่เขี่ยบุหรี่ตรงหน้า ไม่รู้ว่าทำไม จู่ๆ เขาก็มีแรงกระตุ้นในใจ นั่นคืออยากจะยกที่เขี่ยบุหรี่อันนี้ขึ้นทุ่มใส่ไอ้เด็กน้อยคนนี้ให้เลือดไหลอาบหัว!
“ชีวิตแบบนี้ มันน่าสนุกเหรอ”
หวังเคอเรียบเรียงคำพูดของตัวเองและพูดต่อ
“หรือว่า ชีวิตแบบนี้มันช่วยให้นายแก้ปัญหาที่กำลังเผชิญอยู่ในตอนนี้ได้เหรอ มันสามารถทำให้ปัญหาของนายดีขึ้นและคลายความกังวลของนายได้งั้นเหรอ”
โจวเจ๋อส่ายหน้า