ตอนที่ 250 แม่เจ้าโว้ย!

ตอนที่ 250 แม่เจ้าโว้ย!

ตอนที่ต้มอาหารยา ฉวีเจินเจินเหมือนนั่งอยู่บนพรมเข็ม ทันใดนั้นเธอรู้สึกว่าตัวเองเดินเข้ามาในฝูงหมาป่าเอง ที่นี่มีนักพรตเฒ่าที่ล้ำลึกยากจะคาดเดาคนหนึ่ง และภายในห้องบนชั้นสองที่อยู่ในแนวทแยงมุมกับจุดที่ตัวเธออยู่ ก็มีผีดิบตัวหนึ่งกำลังอาบน้ำอยู่!

ไม่ว่าตัวเธอจะพยายามทำใจให้สงบแค่ไหน ฉวีเจินเจินก็ยากที่จะรักษาความนิ่งสงบได้ จนเธอเกือบจะควบคุมไฟตอนใส่สมุนไพรผิดพลาด ในที่สุดขั้นตอนสุดท้ายของการปรุงอาหารยาเป็นอันเสร็จสิ้น ต้มเสร็จแล้ว เธอถอนหายใจยาวโล่งอก ปิดเตา จากนั้นรีบวิ่งลงมาจากชั้นบนราวกับวิ่งหนี

นักพรตเฒ่ากำลังผสมค็อกเทลอยู่ข้างล่าง เมื่อเห็นหญิงสาววิ่งลงมาแล้วจึงเรียกทันที “ต้มเสร็จแล้วเหรอ”

“เสร็จแล้วค่ะ” ฉวีเจินเจินพูดแล้วรีบเดินออกไปที่หน้าประตูร้านหนังสือทันที ร้านหนังสือลึกลับเหมือนทะเล เธอต้องกลับบ้านไปหาพี่ชาย!

“อ้าว!” นักพรตเฒ่าตะโกนเรียกเธอจากด้านหลัง แต่หญิงสาวเดินจากไปด้วยความแน่วแน่ ตะโกนอย่างไรก็รั้งไม่อยู่

นักพรตเฒ่าจึงถอนหายใจ นำค็อกเทลที่ตั้งใจเตรียมไว้ให้หญิงสาวมาดื่มเอง จากนั้นเขาจึงหัวเราะ ‘ฮิๆ’ รีบขึ้นไปห้องครัวเพื่อแอบดื่มอาหารยา

ตรงเคาน์เตอร์ของร้านอินเทอร์เน็ต ฉวีหมิงหมิงกำลังนั่งดื่มน้ำชาอยู่ตรงนั้น ที่บ้านเพิ่งโทรมาหาเขาเรียกให้เขากลับไป เขาจึงพูดลวกๆ แบบขอไปที สำหรับบ้านของเขา เขารู้สึกรำคาญจริงๆ ที่บ้านมีญาติพี่น้องกลุ่มใหญ่ แต่พอมาถึงรุ่นนี้ คนที่สืบทอดวิชาของตระกูลฉวีอย่างแท้จริงมีน้อยมาก

อย่างไรก็ตามยุคสมัยกำลังเปลี่ยนไป ส่วนแบ่งตลาดและความต้องการแพทย์แผนจีนลดลงเรื่อยๆ หลังจากที่ชาวบ้านเจ็บป่วยก็จะไปโรงพยาบาลเพื่อฉีดยาและรับยามากินจนกลายเป็นความเคยชินแล้ว แต่ในด้านการบำรุงสุขภาพ ตลาดของแพทย์แผนจีนหลายปีมานี้เริ่มเฟื่องฟูขึ้นเรื่อยๆ

ดังนั้นคนในตระกูลพวกนั้น ทั้งคนรุ่นเดียวกันแล้วก็ผู้ใหญ่อีกหลายคน โดยส่วนใหญ่จะอ้างชื่อการแพทย์แผนจีนตระกูลฉวีเพื่อทำธุรกิจเกี่ยวกับผลิตภัณฑ์ดูแลรักษาสุขภาพ ใช้ประโยชน์จากความเชื่อของประชาชนที่มีต่อความลึกลับของการแพทย์แผนจีน เพื่อทำกำไรมหาศาล

เมื่อปีที่แล้ว ตอนที่ผู้อาวุโสของตระกูลมารวมตัวกันยังหัวเราะเยาะกิจการศิลปะการต่อสู้ที่ถูกกล่าวหาว่าจอมปลอม ใครจะคิดว่าจะเกิดเหตุการณ์พลิกผัน ธุรกิจเกี่ยวกับผลิตภัณฑ์ดูแลสุขภาพตามตำรับแพทย์แผนจีนในปีนี้จะเกิดปัญหาเหมือนกัน ตลาดก็เริ่มเกิดความโกลาหล คนในครอบครัวอยากให้เขากลับไปกู้สถานการณ์ แต่เขาไม่อยากกลับไป

พอคิดว่าคนที่บ้านทำพื้นในรองเท้าที่สามารถรักษาได้ทุกโรค ผ้าอนามัยบำรุงร่างกาย ฉวีหมิงหมิงก็รู้สึกขยะแขยงแล้ว เขายอมเปิดร้านอินเทอร์เน็ตอยู่ที่นี่ ตอนเย็นศึกษาวิจัยเกี่ยวกับแมลงของตัวเองดีกว่า ไม่อยากกลับบ้านเลยจริงๆ

“พี่ชายๆ!” เสียงของน้องสาวรบกวนความคิดของฉวีหมิงหมิง

“เป็นอะไร ส่งอาหารยาไปแล้วเหรอ”

“ส่งไปแล้ว พวกเขา ในร้านของพวกเขา…” ฉวีเจินเจินชี้ไปที่ร้านหนังสือ

“ร้านของพวกเขาน่ากลัวจริงๆ เลี้ยงผีดิบด้วย”

“ผีดิบ” ฉวีหมิงหมิงไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี “จริงหรือหลอก”

“จริงค่ะ ในถังอาบน้ำ มีผีดิบกำลังแช่น้ำอยู่ค่ะ!” ฉวีเจินเจินพูดด้วยสีหน้าจริงจัง ใบหน้าของเธอเขียนว่า ‘ถ้าพี่ไม่เชื่อหนู หนูจะกัดพี่จริงๆ’!

“เอ่อ…เดี๋ยวนะ พี่ขอเรียงลำดับก่อน” ฉวีหมิงหมิงทำตัวไม่ถูกจริงๆ เขายื่นมือหยิบเข็มเงินออกมาหนึ่งเล่ม จับปลายนิ้วของน้องสาวแล้วจิ้มลงไป จากนั้นเริ่มคลึงเบาๆ

อารมณ์ตื่นเต้นของฉวีเจินเจินเริ่มกลับมาเป็นปกติ จากนั้นนั่งลงด้วยท่าทีที่สงบลง

“ขอบคุณพี่ชายค่ะ”

“เหอะ ไม่เป็นไร มา พวกเรามาเรียบเรียงกันใหม่ เธอพูดว่ามีผีดิบตัวหนึ่งอยู่ในร้านของพวกเขา และผีดิบตัวนั้นกำลังอาบน้ำอยู่”

“ใช่ค่ะ แมลงที่อยู่ในร่างกายของหนูรู้สึกได้ ต้องใช่แน่ๆ ตอนที่เข้าใกล้คนนั้น พวกแมลงที่อยู่ในร่างกายของหนูเริ่มกลัวขึ้นมา ปกติพวกมันเห็นคนจะตื่นเต้นมาก แต่ครั้งนี้พวกมันกลัวค่ะ!”

“พี่คิดว่า ในนี้ น่าจะมีอะไรเข้าใจผิด” ฉวีหมิงหมิงไม่ค่อยเชื่อเท่าไร

ครอบครัวของเขาเป็นตระกูลแพทย์ที่สืบทอดมายาวนาน แน่นอนว่าไม่ใช่ครอบครัวโบราณตามถนนเก่าในนิยายแฟนตาชี อันที่จริงหากพูดกันถึงแก่นแท้แล้ว เป็นมรดกของแพทย์ที่สืบทอดจากรุ่นสู่รุ่น แต่ฉวีหมิงหมิงเป็นกรณีพิเศษ ถึงแม้จะพูดว่าการแพทย์และพิษกู่ไม่แยกสำนัก แต่การแพทย์แผนจีนมีน้อยมากที่จะเล่นของพวกนี้ ทำให้ความรู้ความเข้าใจของผู้คนในยุคปัจจุบันเกี่ยวกับพิษกู่จะเชื่อมโยงเข้ากับชนเผ่าเหมียวเท่านั้น

เขาเป็นกรณีพิเศษ เขาชอบศึกษาวิจัยด้านนี้ ดังนั้นจริงๆ แล้วเขาก็เป็นคนธรรมดาคนหนึ่ง ไม่เคยเห็นผีหรือเทพเจ้า ไม่รู้จักนรก อ้อ ลืมไป ตอนที่เขาเรียนในมหาวิทยาลัยเขาเคยเป็นสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์ ตามหลักการแล้ว เขาเป็นคนที่ไม่เชื่อว่าพระเจ้ามีจริง

“นี่” มีคนเรียกมาจากด้านหลัง ฉวีเจินเจินหันไปมองข้างหลัง ตอนที่เห็นโจวเจ๋อกับผู้หญิงคนนั้น เธอตกใจกระโดดขึ้นมาทันที รีบเข้าไปหลบด้านหลังพี่ชายอย่างรวดเร็ว

คราวที่แล้วตอนที่โจวเจ๋อมา ฉวีเจินเจินยังกล้าวางมาดใส่เขา ไม่ชอบขี้หน้าเขา แต่ครั้งนี้หลังจากเธอได้เห็นสิ่งที่อยู่ในร้านหนังสือมากับตาตัวเอง เธอจึงไม่กล้าทำตัวแบบนั้นกับโจวเจ๋ออีก

ควรทราบว่า นักพรตเฒ่าที่น่ากลัวและลึกล้ำยากจะคาดเดาคนนั้นเป็นแค่ลูกน้องของชายหนุ่มคนนี้เท่านั้น!

“มา เทศกาลไหว้บ๊ะจ่างมาถึงแล้ว พวกเราไปตลาดผักซื้อบ๊ะจ่างกลับมาพอดี” ขณะที่พูด โจวเจ๋อสั่งให้ไป๋อิงอิงเอาบ๊ะจ่างไปวางบนเคาน์เตอร์

“ขอบคุณครับ” ฉวีหมิงหมิงตอบ

“ไม่ต้องเกรงใจ” ขณะพูดโจวเจ๋อเตรียมตัวจะกลับไปที่ร้านพร้อมกับไป๋อิงอิง ของขวัญตามมารยาทชิ้นนี้อย่างมากก็แค่ขอบคุณที่เขาให้ตัวเองกินอาหารยาครั้งที่แล้ว โจวเจ๋อยังไม่ได้กลับร้านหนังสือ จึงไม่รู้ว่าวันนี้เขาได้ส่งอาหารยาไปอีกหนึ่งชุด

นักพรตเฒ่ามัวแต่แอบกิน จึงไม่ได้โทรบอกโจวเจ๋อ

“พวกคุณซื้อมาเหรอ” ฉวีหมิงหมิงชี้ไปที่ถุงใบใหญ่สองใบที่ไป๋อิงอิงถืออยู่ในมือ เขาได้กลิ่นยาสมุนไพรชัดเจนมาก

“อ้อ เพื่อนของผมไม่สบาย จึงซื้อยากลับไปต้มนิดหน่อยครับ” โจวเจ๋อตอบ

“ป่วยเป็นอะไรครับ” หลังจากฉวีหมิงหมิงถามแล้วจึงยิ้มเอ่ยว่า “คุณก็รู้ ถ้าต้องใช้ยาสมุนไพร ผมที่เป็นแพทย์แผนจีนอยู่ตรงนี้ ทำไมถึงไม่ให้ผมไปดูให้ครับ”

โจวเจ๋อเม้มปากแล้วพูดว่า “กลัวว่าอาการป่วยนี้คุณจะรักษาไม่ได้ครับ”

“ลองพูดก็ไม่เป็นไรครับ”

“เขาโดนพิษ”

“พิษอะไร”