ตอนที่ 260 สัตว์โลกน่ารัก

ตอนที่ 260 สัตว์โลกน่ารัก

นักพรตเฒ่าไม่เคยคิดว่าตัวเองเป็นฮีโร่มาก่อน และหลายครั้งเขาก็ลืมไปว่าตัวเองเป็นนักพรตคนหนึ่ง อย่างไรก็ตามแม้แต่ ‘อู๋เลี่ยงเทียนจุน (ขอเทียนจุนอำนวยพร)’ เขายังท่องเป็น ‘อมิตาภพุทธ’ ได้

เขารู้ตัวเองดี เขารู้ว่าตัวเองเป็นเพียงคนตัวเล็ก คนตัวเล็กย่อมมีวิถีชีวิตแบบคนตัวเล็ก เขาเองก็เข้าใจ ไม่เป็นไรมองเป็นเรื่องขำๆ ถือว่าเป็นการปรับปรุงชีวิต หากไม่มีจุดให้หัวเราะก็พยายามสร้างความตลกออกมา ซึ่งนับว่าเป็นจิตสำนึกของตัวเองอย่างหนึ่ง เขารู้ดีว่าตัวเองไม่มีประโยชน์ นอกจากยันต์กระดาษที่ตกทอดมาจากครอบครัว เขาก็ไม่มีข้อดีอะไรเลย

แม้แต่เดดพูลที่ตอนนี้มีหน้าที่ทำความสะอาดร้านหนังสือเพียงอย่างเดียว ในสายตาของนักพรตเฒ่าก็ไม่ต่างจากพระกวาดลานในหอพระไตรปิฎกของวัดเส้าหลิน ถ้าลากออกไปก็สามารถเตะต่อยตัวเขาได้เหมือนกัน

แต่คนตัวเล็กที่ไม่สำคัญอะไรก็มีข้อดีของมัน ตอนที่ควรหนีก็หนี เวลาเจอเรื่องอะไร คนอื่นจะไม่คาดหวังให้คุณรับมืออยู่แล้ว และคุณก็ไม่ต้องรับมือ เก็บแรงเอาไว้ใช้กับตัว ไม่ต้องเป็นฮีโร่ ชีวิตยืนยาวอย่างสวยงาม นี่คือหลักการใช้ชีวิตของนักพรตเฒ่า คนทั้งโลกหัวเราะเยาะเขาดูถูกเขา แต่เขาอายุเจ็ดสิบปีแล้ว ไม่ว่าจะเป็นเรื่องคน การใช้ชีวิต หรือการทำงาน เขามองทุกอย่างทะลุปรุโปร่งนานแล้ว คนที่หัวเราะเยาะเขาเหล่านั้น แท้จริงแล้วไม่มีใครเข้าใจดีไปกว่าเขา และไม่ได้ใช้ชีวิตจริงๆ จังๆ เหมือนเขา

เจ้าลิงอยู่ข้างหลังเขา ยังคงสะพายกระเป๋าหนังสือใบเล็กเหมือนเดิม น้ำตาคลอเบ้า นักพรตเฒ่าใช้มือข้างหนึ่งยันเสาไฟฟ้า พยายามดันตัวเองให้ลุกขึ้นมา บนตัวของเขากลับเต็มไปด้วยบาดแผล หัวเข่า หัวไหล่ น่อง และส่วนอื่นๆบาดแผลพวกนี้สามารถมองเห็นกระดูกสีขาวได้บางส่วน

แม้แต่ตอนที่ถูกเฉาติ่งเข้าสิงครั้งที่แล้ว นักพรตเฒ่าก็ไม่ได้บาดเจ็บหนักขนาดนี้ คนทั่วไป ตัวประกอบเล็กๆ ได้รับบาดเจ็บเป็นเรื่องที่ยากจะทนรับได้ อย่ามองว่าเถ้าแก่โจวเมื่อก่อนใช้วิชาอู๋ซวงทีไรต้องนอนสลบนานเป็นครึ่งเดือนเสมอ เนื้อหนังตามร่างกายแตกยับน่าเวทนายากจะทนดูได้ แต่ร่างกายของเถ้าแก่โจวไม่เหมือนคนอื่น หลังจากฟื้นขึ้นมาพักรักษาตัวระยะหนึ่งก็สามารถกระโดดโลดเต้นได้เหมือนเดิมแล้ว

นักพรตเฒ่าไม่มีสวัสดิการข้อนี้ แต่เขายังคงยืนหยัดต่อไป ยืนอยู่ด้านหน้าเจ้าลิง และไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรเงาดำถึงจงใจเหยียบย่ำเขาอย่างช้าๆ หรือเป็นเพราะนักพรตเฒ่าเอายันต์กระดาษแปะที่หน้าผากของตัวเองทำให้อีกฝ่ายหวาดกลัว

ไม่ว่าอย่างไรเงาดำก็ไม่ได้กำจัดเขาทิ้งโดยตรง แต่กลับเลือกที่จะยื้อให้แผลยาวขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า และนักพรตเฒ่าก็เป็นฝ่ายถูกกระทำแต่เพียงฝ่ายเดียวเท่านั้น เงาดำเข้าโจมตีอีกครั้ง หน้าอกของนักพรตเฒ่าโดนหมัดอัดเข้าไปเต็มแรง ทั้งตัวของเขาเหมือนว่าวที่สายป่านขาดลอยออกไป จากนั้นกระแทกลงบนพื้น เลือดสดไหลออกจากมุมปากจนเกือบสลบไป

“แม่งเอ๊ย…ไม่งั้นก็…ฆ่าข้าให้ตายไปเลย…เจ้าทำแบบนี้…ทีละนิด…มัน…สนุกตรงไหน วกกลับไปกลับมา เข้าๆออกๆ ไม่หยุด เจ้ามองว่าเขาเป็นคนโง่เรอะ!” ถูกซัดน่วมจนสภาพดูไม่ได้ขนาดนี้แล้ว แต่นักพรตเฒ่ายังไม่ยอมแพ้เหมือนเดิม ปกติเขาเชื่อฟังคำสั่งมากยามที่อยู่ต่อหน้าโจวเจ๋อ กระทั่งเวลาทำผิดตัวเองก็จะหยิบไม้กวาดกับไม้ถูพื้นออกมา แล้วออกไปอุทิศตนเพื่อ ‘เมืองสุขาภิบาล’ แต่ครั้งนี้ นักพรตเฒ่าไม่ทำตามคำสั่งแม้แต่นิดเดียว กระทั่งมีความดื้อด้านอย่างชัดเจน

เหมือนตอนที่ซุนเสี่ยวเฉียงในเมืองหรงเฉิงเคยโน้มน้าวเขาไม่ต้องให้ทุนการศึกษากับนักเรียนเนรคุณตามภูเขาพวกนั้นอีก แต่นักพรตเฒ่าก็ยังทำตามอำเภอใจตัวเอง ดูเหมือนเป็นคนไม่มีหลักการ แต่จริงๆ แล้วก็แค่ยังไม่เจอเรื่องที่ทำให้ตัวเองต้องยืนหยัดเท่านั้นเอง

“อย่างนั้น…คนโง่อย่างข้าจะบอกเจ้า…ความสามารถของเจ้า…เทียบกับเถ้าแก่ของข้าแล้ว…ยังห่างอีกไกล…”

เจ้าลิงนั่งยองๆ อยู่ข้างๆ นักพรตเฒ่า เกาหูเกาหน้าด้วยความร้อนใจ กระทั่งขุดโคลนในแปลงดอกไม้ออกมาก้อนหนึ่ง คิดจะฉี่ลงไปบนนั้น แต่เวลาแบบนี้ เจ้าลิงกลับฉี่ไม่ออก ยิ่งฉี่ไม่ออกก็ยิ่งร้อนใจ ยิ่งร้อนใจก็ยิ่งฉี่ไม่ออก

มันเริ่มกระโดดโหยงไปมา คิดหาวิธีแต่ยังหาไม่เจอ ถ้าหากเปลี่ยนเป็นมันในชาติที่แล้ว หน้าตาดุดัน คงจะสามารถต่อสู้ได้ แต่มันในชาตินี้กลับตัวเล็กเกินไป ตอนนี้จึงยิ่งไร้ประโยชน์

เงาดำเริ่มเดินเข้ามาอย่างช้าๆ เหมือนกำลังจ้องมองว่านักพรตเฒ่าจะลุกขึ้นมาไหม การเคลื่อนไหวของเขาผิดปกติจริงๆ เหมือนที่นักพรตเฒ่าเดาไว้ไม่ผิด ดูเหมือนเขากำลังหวาดกลัวอะไรบางอย่าง

หวาดกลัวยันต์กระดาษของข้าเหรอ แต่เขาเป็นนักพรตที่ชอบโอ้อวดตัวเองไม่ใช่เรอะ ยันต์กระดาษของข้าได้ผลกับเขาหรือ นักพรตเฒ่าสับสนมึนงงอยู่บ้าง แต่งุนงงก็ส่วนงุนงง เขายังต้องลุกขึ้นมา ในเมื่อมองเจ้าลิงเป็นหลานชายแท้ๆ ของตัวเอง ดังนั้นจะตายทีหลังมันไม่ได้ ทว่านักพรตเฒ่าหมดแรงแล้วจริงๆ จึงลุกขึ้นไม่ไหว

เงาดำเดินเข้ามาแล้วหายใจโล่งอก จากนั้นเขายกมือขึ้นมา มือแคบมาก ใช่แล้ว เล็กและแคบมากจริงๆ เล็กและแคบเหมือนกระดาษใบหนึ่ง แต่กลับแหลมคมสุดๆ สามารถฉีกสับวัตถุที่ขัดขวางได้อย่างง่ายดาย

เจ้าลิงถือสมุดหยินหยาง มันโยนลงบนพื้นอย่างแรง กระทั่งใช้เท้าของตัวเองเหยียบลงไป เถ้าแก่โจวมอบสิ่งนี้ให้เจ้าลิงดูแลรักษา เจ้าลิงย่อมรู้ว่ามันเป็นสิ่งที่ล้ำค่าแน่นอน แต่สิ่งล้ำค่านี้กลับไม่สามารถทำประโยชน์ได้เลยในเวลาที่คับขันเช่นนี้ ความรู้สึกแบบนี้เหมือนตอนที่คุณติดอยู่ในทะเลทราย ข้างกายมีของล้ำค่าหายากสองสามกล่อง แต่กลับไม่มีน้ำสักหยด

แต่พอมันเหยียบไปเหยียบมา สมุดหยินหยางมีเสียงแมวร้องออกมาทันที จากนั้นแสงที่ไม่เหมือนกันสามสีได้พุ่งออกมากระจายไปรอบทิศ

สีดำคือแมวดำตัวหนึ่ง สีเขียวคืองูเหลือมตัวหนึ่ง สีเหลืองคือพังพอนเหลืองตัวหนึ่ง ‘สัตว์โลกน่ารัก’ ของเถ้าแก่โจวตอนนี้ได้ปรากฏตัวในที่สุด

จากนั้นเสียงของอาจารย์เจ้าจงเสียงเหมือนจะดังขึ้นข้างหู “ในป่าไม้แห่งนี้ ฤดูร้อนมาเยือน เหล่าพังพอนเหลืองเริ่มออกหาอาหาร พวกงูได้สิ้นสุดช่วงจำศีลของตัวเอง ครอบครัวขนฟูของสัตว์ล่าเหยื่อกลับขี้เกียจไม่กระปรี้กระเปร่า ในนี้ คุณสามารถเห็นสัตว์ได้หลายชนิด พวกมันพักผ่อนอยู่ที่นี่ ใช้ชีวิตที่นี่ สร้างความกลมกลืนสามัคคีและความสวยงามของธรรมชาติที่ยิ่งใหญ่ และที่นี่ คุณยังสามารถเห็น….เอ่อจริงๆ เลย…”

เงาดำหยุดชะงักเล็กน้อย

“เจี๊ยกๆๆ!!!!” เจ้าลิงพยายามตะโกนบอกเงาทั้งสามอย่างแข็งขัน ไม่รู้เหมือนกันว่ากำลังพูดอะไร แต่ระหว่างสัตว์ด้วยกัน อ้อไม่ใช่ ระหว่างปีศาจด้วยกันน่าจะมีวิธีการสื่อสารและภาษาเป็นของตัวเอง ดังนั้นเจ้าลิงที่ร้อง ‘เจี๊ยกๆๆ’ พวกมันน่าจะฟังเข้าใจ