ตอนที่ 262 ปลดล็อก ตื่น!

ตอนที่ 262 ปลดล็อก ตื่น!

หากมองอย่างละเอียด สามารถมองเห็นรอยนิ้วเปื้อนเลือดทั้งสิบบนศีรษะของโจวเจ๋อได้ และบางจุดยังมีเลือดสดไหลออกมา ไหลย้อยไปตามหูและคางของโจวเจ๋ออย่างช้าๆ

เถ้าแก่โจวปกติไม่ว่าเรื่องอะไรก็ไม่สนใจทั้งสิ้นขาดก็แต่เอามือป้องหูเอาไว้ไม่ให้ได้ยินเท่านั้น น้อยมากจริงๆ ที่เขาจะลนลานและร้อนใจแบบนี้

ชาติที่แล้วขยันหมั่นเพียรทะนุถนอมเวลาและโอกาสต่างๆ พยายามไต่เต้าขึ้นไป ชาตินี้เขายอมเป็นปลาเค็มตัวหนึ่ง เดิมทีคิดว่าตัวเองสามารถใช้ชีวิตแบบนี้ต่อไปได้อย่างสบายใจ และคิดว่าตัวเองไม่มีอะไรต้องเป็นห่วงหรือใส่ใจ

การใช้ชีวิตแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ผู้คนดูถูกคนพเนจร เพราะว่าพวกเขาจน แต่ผู้คนกลับอิจฉาคนที่เดินทางท่องเที่ยวใช้ชีวิตหรูหราคิดจะไปเที่ยวเมื่อไรก็ไปแบบนั้น

เถ้าแก่โจวเป็นอย่างหลัง แต่ตอนนี้เขาร้อนใจและกระวนกระวายใจเป็นอย่างมาก เหมือนสิ่งมีค่าที่สุดในชีวิตของตัวเองกำลังจะจากตัวเองไป ซึ่งเหมือนเพลงที่ร้องว่า สูญเสียแล้วถึงจะรู้คุณค่า นี่เป็นโรคทั่วไปของคนส่วนใหญ่ อ้อ เป็นโรคทั่วไปของผู้ชายส่วนใหญ่

โจวเจ๋อไม่เคยลืมภาพที่ไป๋อิงอิงแอบใช้ลิ้นคนแก้วน้ำของตัวเองอย่างซุกซน ไม่เคยลืมตอนที่ตัวเองดื่มน้ำแล้วรู้สึกถึงความหวานเล็กน้อย และยิ่งไม่เคยลืมความรู้สึกสบายตอนที่ตัวเองนอนบนตักของเธอและปล่อยให้เธอนวดจนเผลอหลับไป กระทั่งแม้แต่ตอนที่ไป๋อิงอิงแอบออกแบบเตียงไม้ไผ่แบบต่างๆ สำหรับเทศกาลเสื้อกันหนาวครั้งถัดไป ก็ถูกพบเข้าโดยบังเอิญในครั้งหนึ่งที่โจวเจ๋อใช้คอมพิวเตอร์

วันก่อนไป๋อิงอิงหยิบเงินของเธอมาให้โจวเจ๋อเอาไป ‘ซื้อบริการ’ ถึงแม้จะทำให้โจวเจ๋อรู้สึกปวดตับ แต่ก็รู้สึกชื่นชมและซาบซึ้งใจในตัวหญิงสาวที่เซ่อซ่าและน่ารักมากคนนี้เป็นอย่างมาก

’ปึง!’ เมื่อผลักประตูออฟฟิศ โจวเจ๋อเห็นยันต์กระดาษสามใบร่วงกระจายอยู่บนพื้น เขางยหน้าขึ้นมองไปรอบๆ ฉวีเจินเจินนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ ไม่ขยับเขยื้อน ส่วนไป๋อิงอิงที่เดิมทีควรจะนั่งเล่นเกมกับเธอกลับไม่รู้ว่าหายไปไหนแล้ว

โจวเจ๋อพุ่งไปตรงหน้าฉวีเจินเจิน ยื่นมือดึงยันต์กระดาษใบนั้นออกจากหน้าอกของเธอ

“กรี๊ดๆๆๆๆ!!!!!” ฉวีเจินเจินเริ่มกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง เธอเหมือนผู้หญิงบ้าที่โดนลงโทษให้กักตัว เริ่มระบายความไม่สบายใจและความหวาดกลัวในใจของตัวเองออกมา สภาพของเธอในตอนนี้ อยากจะถามอะไรก็คงถามไม่ได้ความ

คนมากมายในร้านอินเทอร์เน็ตหันมาดูสถานการณ์ทางนี้ คนส่วนใหญ่คิดว่าโจวเจ๋อคิดจะทำอะไรหญิงสาวที่เป็นคนเฝ้าเคาน์เตอร์ มีผู้ชายใส่เสื้อยืดสองคนยืนขึ้นแล้วเดินมาทางนี้เหมือนวีรบุรุษช่วยสาวงาม

“นี่ พี่ชาย เก่งนักเหรอ รังแกผู้หญิง”

โจวเจ๋อหมุนตัวคิดจะเดินออกไป

“นี่ จะไปแล้วเหรอ ขี้ขลาดชะมัด อยากออกไปเหรอ ไม่มีทาง พูดเรื่องนี้…”

โจวเจ๋อหันขวับกลับมาทิ่มแขนของอีกฝ่ายโดยตรง อีกฝ่ายลงไปนอนกลิ้งกับพื้นทันที น้ำลายฟูมปาก อีกสองคนทางด้านข้างที่อยากจะเป็นวีรวบุรุษช่วยสาวงามงงมากเมื่อเห็นฉากนี้ และไม่กล้าเดินไปข้างหน้าสักก้าว

โจวเจ๋อพุ่งออกจากร้านอินเทอร์เน็ตมาที่ถนน เขาเหมือนจะสัมผัสได้รางๆ ว่าอิงอิงอยู่แถวนี้ แต่ที่นี่น่าจะถูกปิดบังด้วยวิชาอำพรางตาขั้นสูง เล็บของเขางอกยาวออกมาอย่างรวดเร็ว แล้วทิ่มลงไปบนพื้น ควันสีดำเป็นสายเริ่มฟุ้งกระจายเข้าสู่ผิวดิน ทันใดนั้นตรงแนวทแยงข้างด้านหน้าโจวเจ๋อ ควันสีดำเหมือนถูกขัดขวางไม่สามารถเข้าไปได้

อยู่ตรงนั้น!

เวลานี้โจวเจ๋อไม่มีเวลาคิดถึงนักพรตเฒ่ากับเจ้าลิง และไม่มีเวลานึกถึงสวี่ชิงหล่างกับเดดพูลที่อยู่ชั้นสอง ในหัวของเขามีแต่ไป๋อิงอิงเท่านั้น ไม่ใช่ความลำเอียง แต่เป็นสัญชาตญาณ คนเรามักจะนึกถึงสิ่งที่ใจของตัวเองอาลัยอาวรณ์อย่างแท้จริงเวลาที่อยู่ในช่วงคับขันเสมอ

โจวเจ๋อพุ่งไปทางนั้น ชูเล็บขึ้นมาแล้วหวดลงไป! ไม่มีสิ่งใดอยู่ตรงหน้า อย่างน้อยสำหรับตอนนี้คือมองไม่เห็นอะไรเลย แต่โจวเจ๋อรู้ดีว่ามีค่ายกลขวางอยู่ตรงนี้ เถ้าแก่โจวไม่ใช่คนความรู้น้อยเหมือนวันวาน สัมผัสประสบการณ์เกี่ยวกับเรื่องเหล่านี้มาแล้วไม่น้อย

ดูเหมือนเล็บจะกรีดโดนม่านกั้นที่มองไม่เห็น ภาพที่อยู่ตรงหน้าเริ่มบิดเบี้ยวเกิดการเปลี่ยนแปลง

แม้แต่ไฟริมทางแต่ละดวงก็แตกละเอียดไปแล้ว บนพื้นมีรอยเลือดและรอยไหม้หลายจุด ไป๋อิงอิงถูกแขวนอยู่บนขลุ่ยหยก เธอร้องไห้กระซิกน่าเวทนา โดยเฉพาะบาดแผลที่น่ากลัวนั่น เห็นแล้วน่าตกใจ

เงาดำที่ยืนอยู่ข้างๆ ไป๋อิงอิงหันมามองโจวเจ๋อที่ปรากฏตัวกะทันหัน เขาตกใจอยู่บ้าง เพราะเขารู้ดีถึงอานุภาพของยันต์ทั้งสามใบนั้น เว้นเสียแต่ว่าตึกถล่มลงมา ไม่อย่างนั้นคนที่อยู่ในห้องจะไม่สามารถรับรู้สถานการณ์ภายนอกได้เด็ดขาด

เขาไม่ฆ่ายมทูต ดังนั้นจึงตั้งใจกันโจวเจ๋อออกไปโดยเฉพาะ แต่โจวเจ๋อก็ยังเข้ามา เขาจึงไม่ค่อยสบายใจเท่าไรสายตาของเขามองโจวเจ๋อเหมือนกำลังมองคนหน้าด้านไม่รู้กาลเทศะคนหนึ่ง เขาไม่ฆ่ายมทูต แต่ไม่ได้หมายความว่าเขาจะฆ่าไม่ได้ และไม่ได้หมายความว่า เขาไม่กล้าฆ่ายมทูต

ถ้าหากยมทูตเดินทางสกปรกสมคบคิดกับปีศาจร้ายจริงๆ ก็สมเหตุสมผลที่ต้องกลายเป็นเป้าหมายให้เขา ‘ผดุงธรรมแทนสวรรค์’ ต้องกำจัดให้สิ้นซาก!

ใช่ ต้องใช่แบบนี้ มีเหตุผลมาสนับสนุนแล้ว สามารถอธิบายได้ทุกอย่าง

เงาดำรู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก สายตาเปลี่ยนเป็นมุ่งมั่นขึ้นมา “คุณมา เพราะอยากจะ…พูดอะไรกับผมใช่ไหม” เงาดำถาม

โจวเจ๋อไม่สนใจเขาแต่พุ่งไปหาไป๋อิงอิง และเป็นประวัติการณ์อย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน เงาดำไม่ห้ามโจวเจ๋อ ปล่อยให้เขาวิ่งไปอยู่ข้างๆ ไป๋อิงอิง

มือของโจวเจ๋อวางลงบนใบหน้าของไป๋อิงอิง เขามองทุกอย่างอย่างไม่อยากจะเชื่อ หญิงสาวที่ร้อง ‘หงิงๆๆ’ ออดอ้อนทำตัวน่ารักโรแมนติกกับเขามาตลอด ตอนนี้กลับถูกทรมานจนมีสภาพเป็นเช่นนี้ และตอนที่เธอเผชิญความเจ็บปวดทรมานเหล่านี้ ตัวเขา…ตัวเขา…ตัวเขากลับนั่งดื่มเหล้าอยู่ข้างบน!

ความโกรธเคือง ความละอายใจ ความแค้นใจ ทรมานหัวใจของโจวเจ๋อไม่หยุด ในใจของเขาเต็มไปด้วยการประณามตัวเองอย่างที่ยากจะจินตนาการได้