ตอนที่ 268 การกลับมา! (1)

ตอนที่ 268 การกลับมา! (1)

เงินเป็นของนักพรตเฒ่า เขาอยากจะใช่จ่ายอย่างไรก็แล้วแต่เขา โจวเจ๋อจึงไม่พูดอะไรอีก และเขาก็ไม่มีสิทธิ์พูดแทรก อย่างไรเสียถึงแม้นักพรตเฒ่าจะเป็นลูกน้องของตัวเอง แต่ไม่เคยรับเงินจากตัวเองสักแดงเดียว และบางครั้งเวลาที่โจวเจ๋อ ‘ไปทำธุระต่างเมือง’ นักพรตเฒ่ายังต้องออกเงินบางส่วนของตัวเองอีกต่างหาก

นอกจากนี้ คนเนรคุณพวกนั้น หรือการพูดเรื่องคุ้มค่าหรือไม่คุ้มค่าอะไรพวกนั้น พูดกับนักพรตเฒ่ามากเกินไปก็ไม่มีประโยชน์

เขาเป็นคนที่มีชีวิตมาเจ็บสิบปีแล้ว เดินทางไปทั่วทิศจะไม่มีประสบการณ์อะไรเลยเหรอ พวกสามลัทธิเก้าอาชีพ เขาไม่เคยเจอคนประเภทไหนบ้าง และเขาก็ไม่ใช่คนแก่ที่จะถูกหลอกเรื่องถูกรางวัล บางทีจิตใจของคนเราก็เหมือนกระจกที่ใสสะอาดจริงๆ แล้วยากที่จะได้ทำตัวเลอะเลือนสักครั้ง

เมื่อรอให้นักพรตเฒ่าโอนเงินเสร็จแล้ว โจวเจ๋อจึงเข็นรถเข็นของนักพรตเฒ่ากลับมาที่ร้านหนังสือของเขา ระหว่างทางตอนที่นักพรตเฒ่าผ่านร้านสะดวกซื้อได้ซื้อขนมกลับมาให้เจ้าลิงด้วย

หลังจากกลับมาที่ร้านหนังสือ โจวเจ๋อล้างมือให้สะอาดและฆ่าเชื้อทั้งสองมือ แล้วจึงเปลี่ยนไปใส่เสื้อกาวน์มาตรวจอาการของนักพรตเฒ่า สวี่ชิงหล่าง รวมทั้งไป๋อิงอิงทีละคน เมื่อรอให้ตรวจเสร็จก็เป็นเวลาพลบค่ำพอดี

โจวเจ๋อถอดเสื้อกาวน์ออก ถอนหายใจยาวโล่งอก แล้วเดินเข้าไปล้างหน้าในห้องน้ำ

กลัว แน่นอนว่ากลัวอยู่แล้ว

คืนนั้นเมื่อหนึ่งสัปดาห์ก่อน ตัวเขาเกือบจะกลายเป็นคน ‘หัวเดียวกระเทียมลีบ’ แล้วจริงๆ ชาติที่แล้วตัวเขาถูกเผาวายวอดแทบไม่เหลืออะไร ชาตินี้กว่าจะได้ใช้ชีวิตใหม่ก็ไม่ง่าย แต่ชายชราคนนั้นเกือบจะทำให้ชีวิตของเขาต้อง ‘เริ่มจากศูนย์’ อีกครั้ง

เมื่อสัมผัสถึงความรู้สึกแปล๊บๆ บนใบหน้าของตัวเอง โจวเจ๋อจึงส่ายหน้าหยิบผ้าขนหนูขึ้นมาเพื่อเช็ดหน้าตัวเองแต่ในเวลานี้โจวเจ๋อกลับเห็นเงาดำปรากฏขึ้นมาในกระจก ผ้าขนหนูในมือของโจวเจ๋อร่วงลงไปในพริบตา

เขาหมุนตัว ด้านหลังของเขาไม่มีคนเลยด้วยซ้ำ เมื่อหันกลับมาอีกที เงาดำในกระจกก็หายไปแล้วเช่นกัน ไม่ใช่ภาพลวงตา เป็นภาพลวงตาไม่ได้ ตอนนี้โจวเจ๋อมั่นใจ ‘หัวใจ’ ของตัวเองเป็นอย่างมาก เขาไม่เคยอ่อนแอถึงขั้นเห็นเงาคันศรในจอกเหล้าเป็นงู[1]

เขาผลักประตูห้องน้ำ แต่ยังไม่เดินออกมา จากนั้นเสียงคนแก่ที่คุ้นเคยก็ดังมาจากด้านในห้องน้ำ

“ตามหาผมอยู่เหรอ”

ครั้งนี้โจวเจ๋อไม่หันกลับไป แต่หันตัวเล็กน้อยแล้วพูดว่า “ใช่ครับ” เขายังไม่ตายจริงๆ คนนั้นที่อยู่ในร่างกายของตัวเองพูดถูก เขาไม่ตาย เขาปรากฏตัวอีกแล้ว

โจวเจ๋อรู้สึกประหลาดใจ เดิมทีเขาคิดว่าคนนั้นที่อยู่ภายในร่างกายของตัวเองถึงแม้จะไม่ได้ฆ่าเขาให้สิ้นซาก แต่อย่างน้อยก็สามารถรับประกันได้ว่าเขาจะไม่ปรากฏตัวอีกในระยะเวลาอันสั้นนี้ แต่ใครจะคิดว่า เพิ่งจะผ่านไปหนึ่งสัปดาห์เท่านั้น เขากลับมาแล้ว ช่างเป็นวิญญาณที่ตามหลอกหลอนจริงๆ

แต่ครั้งนี้ดูเหมือนจะแตกต่างออกไป คืนนั้นตอนที่ตัวเองเผชิญหน้ากับชายชราคนนี้ สามารถสัมผัสได้ถึงความยึดติดถึงขั้นสุดโต่งที่กระจายออกมาจากตัวของอีกฝ่าย แต่ครั้งนี้อีกฝ่ายกลับมีจิตที่บริสุทธิ์สะอาดมากเกินไปเหมือนถูกชำระล้างจิตใจมาแล้ว

เดิมทีเป็นน้ำส้มสายชูเก่า แต่ตอนนี้เป็นน้ำที่ใสสะอาดแล้ว ทว่าชายชราก็คือชายชราอยู่วันยังค่ำ การปรากฏตัวของเขาลึกลับมาก สิ่งที่เขาประสบพบเจอก็ลึกลับมากเช่นกัน กระทั่งการตายของเขาก็ลึกลับเป็นอย่างยิ่ง

คนนั้นที่อยู่ภายในร่างกายของตัวเองได้กล่าวทิ้งท้ายไว้ว่า ‘เขายังไม่ตาย’ แล้วหลับใหลไปอีกครั้ง ก็เพียงพอที่จะพิสูจน์ความพิเศษของเขา ไม่อย่างนั้นด้วยลักษณะพิเศษของคนผู้นั้น จะต้องโดนถอนรากถอนโคนไปแล้วแน่นอน

เขาไม่สนว่าจะเจอปัญหาใหญ่แค่ไหน ถึงแม้จะอยู่ในช่วงฟื้นฟูก็ตาม แต่กลิ่นอายที่คิดว่าตัวเองยอดเยี่ยมที่สุดในโลกของของชายชราได้ระเบิดออกมาแล้ว เขาไม่สนใจใครอย่างสิ้นเชิง ไม่รู้จักการวางตัวยิ่งกว่าเห้งเจียใน ‘ไซอิ๋ว’ เสียอีก

“คุณฆ่าผม ดังนั้นผมจึงอยากมาหาคุณ แต่รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย ดูเหมือนคุณจะไม่รู้สึกตกใจกับเรื่องที่ผมยังไม่ตาย”

“คุณเหมือนขนมหนิวผีติดหนึบจริงๆ” โจวเจ๋อพูดอย่างจนใจ

“เหอะๆ” ชายชราหัวเราะ จากนั้นเสียงของเขาจึงเปลี่ยนไปจากใกล้เป็นไกล

โจวเจ๋อเงยหน้าเห็นเงาร่างของชายชรายืนอยู่หน้าประตูร้านหนังสือ ดูเหมือนเขากำลังรอโจวเจ๋อ โจวเจ๋อจึงเดินเข้าไปแล้วผลักประตูร้านออก

“ผมตายนานแล้ว ก่อนที่คุณจะฆ่าผม ผมได้ตายไปแล้ว” ชายชราพูดอย่างเงียบสงบเป็นอย่างยิ่ง

เขายังคงใส่เสื้อคลุมสีเขียวตัวใหญ่เหมือนเดิม ใส่รองเท้าปลดแอกที่ยังเปื้อนโคลนและดูคับเล็กน้อยเหมือนเดิม มาพร้อมกับใบหน้าที่ดูซื่อๆ และเขินอายของเขา

แต่ชายชราสภาพแบบนี้ เกือบจะฆ่าทุกคนในร้านหนังสือยกเว้นโจวเจ๋อเมื่อหนึ่งสัปดาห์ก่อน ถ้าหากโจวเจ๋อเป็นยมทูตธรรมดา ทุกอย่างคงไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้

โจวเจ๋อเดินออกจากร้านหนังสือ

“ผมตายไปแล้ว”