ตอนที่ 270 การกลับมา! (3)

ตอนที่ 270 การกลับมา! (3)

หิมะยังคงตกไม่หยุด คนที่อยู่รอบๆ เริ่มน้อยลงเรื่อยๆ เหมือนการแยกย้ายออกจากโรงภาพยนตร์ที่ยิ่งนานยิ่งเงียบเหงาว่างเปล่า

โจวเจ๋อยืนอยู่ที่เดิมตลอด ปล่อยให้หิมะค่อยๆ ปกคลุมตัวเอง ทำให้เขาเป็น ‘มนุษย์หิมะ’ อย่างช้าๆ ไม่เห็นคนที่ทำลายรถแล้ว ไม่เห็นคนที่มุงล้อมแล้ว ไม่เห็นคนที่นอนอยู่บนพื้นแล้วเหมือนกัน จากนั้นรถก็หายไป ระหว่างท้องฟ้ากับพื้นดินเหลือเพียงหิมะขาวโพลนสะอาดสะอ้านไปทั่ว มีเพียงสิ่งเดียวที่สะดุดตาคือกองเลือดสีแดงที่อยู่บนพื้น

มันเหมือนคราบสกปรก ไม่ว่าจะซักล้างอย่างไรก็ไม่ออก เช็ดอย่างไรก็ไม่หาย มันเป็นตัวตนที่เต็มไปด้วยความดึงดัน ขัดหูขัดตา ทำให้คนรู้สึกไม่สบายใจ ท่ามกลางเลือดสีแดง ชายชราร้องตะโกนไม่หยุด เหมือนกำลังระบายความกดดันที่อยู่มานาน

“ตอนนี้ คุณรู้หรือยังว่าผมเป็นอะไร” เหมือนระบายเสร็จแล้ว เหมือนจะเหนื่อยมาก และรู้สึกเหมือนน่าเบื่อไม่สนุก ชายชราเดินออกมาจากกองเลือดสีแดง

เขายังแต่งตัวด้วยเสื้อคลุมสีเขียวกับร้องเท้าปลดแอกที่เปื้อนโคลนคู่นั้นเหมือนเดิม ยังคงเป็นชาวไร่ชาวนา กระทั่งน้ำมูกยังไหลซื้ด ใช้หลังมือเช็ดๆ แล้วสะบัดลงดิน

โจวเจ๋อพยักหน้า “คุณตายไปแล้ว ชายชราคนนั้น”

“ใช่ เขาตายไปแล้ว แต่ผมตายไม่ได้ ทุกครั้งที่ตาย ผมต้องกลับมาอีก เปลี่ยนคนแล้วเริ่มต้นใหม่” ชายชราเอามือเท้าเอว ท่าทางเหมือนอยากจะด่าคนต่อ แต่ก็เหมือนจะด่าไม่ไหวแล้ว ชายชราตายไปแล้ว แต่เขายังมีตัวตนอยู่

อาจารย์ของสวี่ชิงหล่างตายไปแล้ว แต่หลังจากนี้อาจารย์ของเขาจะโผล่มาอีกเรื่อยๆ

เขาเป็นปีศาจตัวหนึ่ง ล่องลอยอยู่กลางอากาศ เขาจะลอยลงมาและเข้าไปอยู่ภายในร่างกายของคน อาจารย์ของสวี่ชิงหล่างคือคนล่าสุด และด้วยเหตุนี้ คนผู้นั้นจึงเป็นวิชาอาคม จึงมีความยึดติดรุนแรงเกินไป จึงกลายเป็นปรมาจารย์ที่เดินเหินอยู่ในโลกมนุษย์ แม้แต่ยมทูตก็ไม่กล้าแตะต้องเขา

เมื่อหนึ่งสัปดาห์ก่อน เขาปรากฏตัวที่นี่ ถูกโจวเจ๋อฆ่าตายและโดนฆ่าตายจริงๆ แต่ที่ตายเป็นแค่อาจารย์ของสวี่ชิงหล่างเท่านั้น ความชั่วร้ายที่แท้จริง ปีศาจร้ายที่ก่อเรื่องขึ้นมาทั้งหมด เขาแค่ถูกล้างออกไปเท่านั้น

เขาหลบซ่อนอยู่ตามมุมมืดแอบเลียแผลอย่างช้าๆ เขาซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางผู้คนคอยสะสมพลังกลับมาใหม่อย่างเงียบๆ เขากำลังรอเวลาให้ผ่านไปอย่างช้าๆ เขากำลังค้นหาตัวแทนคนต่อไป นี่คือโชคชะตาของเขาและเป็นเวรกรรมของเขา ซึ่งเป็นหลักการเดียวกันกับสาวน้อยโลลิและยมทูตพวกนั้นที่หลังจากมายังโลกมนุษย์แล้วจะต้องหาร่างอาศัยอยู่ เขาเองก็ต้องการเหมือนกัน

“คุณรู้ไหมว่าผมแก่ขนาดไหน” ชายชราถามโจวเจ๋อ

โจวเจ๋อส่ายหน้า

“แก่มาก แก่มากแล้ว แก่จนตัวเองเกือบลืมท่าทางตอนแรกของตัวเองไปแล้ว คนเล่านิทานเคยพูดว่าต้นไม้ใบหญ้าทุกต้นล้วนเป็นมติของสวรรค์! แต่ผมคิดไม่ตกมาตลอด ไม่เข้าใจและยิ่งหาคำตอบไม่เจอ ว่าที่ผมมีตัวตนอยู่แม่งมันมีความหมายอะไร” ขณะที่ชายชราพูด ด้านซ้ายของร่างกายเขา หิมะได้หายไป ก่อนจะปรากฏถนนเก่าเส้นหนึ่ง ร้านค้าต่างๆ กำลังตะโกนขายของอยู่บนถนน แล้วก็ยังมีเวทีที่มีคนคุกเข่าอยู่บนนั้น

“ผมจำได้มีครั้งหนึ่งเมื่อนานมาแล้ว เป็นครั้งที่จำได้ชัดเจนที่สุด ซึ่งก็คือครั้งนี้”

ตรงทางเข้าตลาดผัก คนเริ่มเยอะขึ้นเรื่อยๆ และโดยไม่รู้ตัว โจวเจ๋อพบว่ามีผู้คนล้อมรอบตัวเองเต็มไปหมด เสื้อผ้าที่ทุกคนสวมส่วนใหญ่ดูมอมแมม ด้านหลังศีรษะไว้หางเปียยาวมาก มีความมันและเต็มไปด้วยเหงื่อ

ดูเหมือนจะเคยเห็นฉากพวกนี้มาก่อน มีเพชฌฆาตจับนักโทษขึ้นไปบนเวที ลับดาบเรียบร้อย คนคุกเข่าพร้อมผู้คนที่มุงล้อมอยู่ด้านล่างเริ่มร้องไห้กระซิกสะอึกสะอื้น

มีบางคนเอามือปิดตาไม่กล้าดู มีบางคนเอามือปิดหูไม่กล้าฟัง มีบางคนหมุนตัวหนีกระทั่งไม่กล้าเผชิญหน้า ลมฤดูสารทกวาดยอดไม้หวิวหวูสายลมพัดพาใบไม้ร่วง เพชฌฆาตดื่มเหล้าหนึ่งจอก ได้ยินเสียงร่ำไห้ด้านล่างเวที

นักโทษไม่ร้องไห้ เขาคุกเข่าต่อไป แต่เขาหลังตรงมาก ส่วนผู้คนที่มุงล้อมอยู่ด้านล่างกลับสะอื้นไห้ให้กับเขา บ้างส่ายหน้า บ้างเสียดาย บ้างโศกเศร้า รู้สึกเศร้าเพื่อชีวิตที่ต้องจากไป

ต่อหน้าโจวเจ๋อ สายตาของชายชราเหม่อลอย เขาเดินมาตรงหน้าโจวเจ๋อ จากนั้นยื่นมือจัดคอเสื้อให้เขา เหมือนผู้ใหญ่ที่เปี่ยมไปด้วยเมตตา เขาแสยะยิ้มเผยให้เห็นฟันสีเหลืองแล้วพูดต่อว่า

“ที่มาหาคุณ เพราะว่ามีเรื่องอยากขอร้องคุณ”

“ครับ”

“ผมตายแล้ว และจะไม่กลับมาในระยะนี้ แต่อีกสองสามปี หรืออีกสิบปี หรือเกินกว่าสิบปี ผมจะต้องกลับมาอีก ดังนั้น ผมขอร้อง ตอนที่ผมกลับมา ช่วยฆ่าผมด้วย ได้ไหม ในบ้านของเจ้าหมอนี่มีสิ่งที่ตกทอดมาจากบรรพบุรุษ ผมจะบอกตำแหน่งกับคุณ คุณลองไปดู น่าจะมีอะไรซ่อมแซมได้บ้าง ชอบอันไหนก็หยิบไปเล่นเลย ไม่ว่ายังไงเขาก็ตายไปแล้วใช่ไหมล่ะ”

“คุณไม่ควรพูดกับผม” โจวเจ๋อตอบ น่าจะพูดกับคนที่อยู่ภายในร่างของโจวเจ๋อถึงจะถูก

ชายชราเผยรอยยิ้มมีเลศนัยออกมา เขามองโจวเจ๋อแล้วเลียลิ้นพูดว่า “เหมือนกัน”

“อีกนานไหมกว่าคุณจะกลับมา”

“ใกล้แล้ว” ชายชราเผยสีหน้า ‘หมดอาลัยตายอยาก’ ออกมา จากนั้นโบกมือขวาแล้วสะพานแห่งหนึ่งก็ปรากฏออกมา หนึ่งเส้นแบ่งออกเป็นสองโลก ด้านซ้ายเป็นตลาดผักเมื่อหนึ่งร้อยปีก่อน ด้านขวาเป็นสะพานใหญ่ในยุคปัจจุบัน บนเวทีตรงทางเข้าตลาดผักมีเพชฌฆาตกำลังถือดาบอยู่ในมือ มีนักโทษกำลังคุกเข่า บนสะพานใหญ่มีผู้ชายคนหนึ่งอยู่บนนั้น พร้อมที่จะตกลงไปตลอดเวลา เพียงเส้นเดียวแบ่งช่วงเวลาเป็นร้อยปี

“ผู้คนมักพูดว่า เวลาเปลี่ยนแปลงได้ทุกสิ่ง” ชายชรายิ้มอย่างขมขื่น “แต่มีบางสิ่ง แม้แต่เวลาก็ไม่สามารถทำได้ผมรู้สึกว่าผมกลับมาครั้งหน้า น่าจะเว้นช่วงไปไม่นาน คุณรอนะ ไม่แน่หลังจากผมกลับมาแล้วจะไปหาคุณอีก”

ด้านล่างสะพานมีคนมากมายเข้ามามุงล้อม มีชาวมุงเยอะมาก กระทั่งทำให้การจราจรบนสะพานแห่งนี้ติดขัด ตำรวจรีบเข้ามาเพื่อรักษาความปลอดภัย พวกเขาล้อมเส้นกั้น เพื่อให้ชาวมุงทั้งหลายถอยหลังออกไป ถอยหลังออกไปอีก แต่คนข้างหน้าก็เบียดมาด้านหน้า คนข้างหลังก็เบียดไปด้านหน้า ไม่สามารถแยกออกได้อย่างสิ้นเชิง