ตอนที่ 30
ตอนที่ 30 เสียงดัง ฟิ้ว!
October 22, 2026
“ทำเกินไปไหม”
คำถามนี้ โจวเจ๋อไม่อาจตอบได้ ไม่ว่าสาวน้อยโลลิจะพูดจริงหรือพูดเล่น เขาไม่มีสิทธิ์ที่จะถามในเชิงลึก
รู้สึกจนใจเป็นอย่างยิ่ง แต่นี่คือความจริง
ถึงแม้จะฟังสาวน้อยโลลิพูดถึง ‘คนประเภทเดียวกัน’ ที่อยู่เมืองหรงเฉิง มีความทะเยอทะยาน เป็นแค่ผีแต่อยากสถาปนาตนเป็นผู้พิพากษาในโลกมนุษย์
โจวเจ๋ออิจฉามากและเลื่อมใสยิ่งนัก แต่จุดจบของเขา ช่างน่าเวทนายิ่ง
คุณไม่ต้นทุนและไม่มีกำลังที่จะยืนแถวเดียวกับอีกฝ่าย แม้แต่สิทธิ์ในการพูดก็ไม่มี ไฉนเลยจะมีสิทธิ์ถาม
“น่าเบื่อ” สาวน้อยโลลิส่ายหน้า แต่ก็หัวเราะอีก “แต่นี่คือส่วนที่ข้าชื่นชมเจ้า”
สาวน้อยโลลิสองมือประคองหนังสือ เหมือนกำลังจะนอนหลับ แล้วพูดพึมพำว่า
“เจ้าเป็นคนที่รู้จักประมาณตนมากที่สุดที่ข้าเคยเจอ”
“…” โจวเจ๋อ
นี่คือคำชมหรือคำด่ากันแน่
“ข้าจะไปแล้ว” สาวน้อยโลลิง่วงมากขึ้นเรื่อยๆ และเหนื่อยมาก
“ผมยังมีอีกหนึ่งคำถาม นอกจากกินข้าวนอนหลับแล้ว ก็ไม่มีวิธีอื่นที่สามารถแก้ไขหรือปรับปรุงได้เหรอครับ” นี่คือคำถามที่โจวเจ๋ออยากจะถามมากที่สุดและเป็นปัญหาที่อยากจะแก้ไขอย่างเร่งด่วน
การยืมซากคืนชีพ นอกจากสองปัญหานี้ ที่เหลือเขาสามารถกลมกลืนเข้ากับสังคมได้อย่างสิ้นเชิง
“คอมพิวเตอร์ที่ประกอบเองเรื่องความเสถียร ก็ดีไม่เท่าของแท้ที่มากับตัวเครื่อง” สาวน้อยโลลิส่ายหน้าอย่างหมดแรง “เรื่องการนอนหลับน่ะหรือ นอกจากข้างกายของเจ้าจะมีสัตว์เลี้ยงที่มาจากแดนนรก แล้วให้สัตว์ตัวนี้สร้างสนามแม่เหล็กให้มีสภาพแวดล้อมคล้ายกับยมโลก ไม่อย่างนั้นเจ้าก็จะไม่สามารถพักผ่อนได้อย่างสิ้นเชิง เดิมทีเจ้าเป็นคนของนรก วนเวียนอยู่ในโลกมนุษย์ ก็คือการผิดดินฟ้าอากาศ และเป็นการอยู่ผิดที่ผิดทางที่รุนแรงที่สุด แต่เจ้ายังมีคุณสมบัติพิเศษบางอย่าง และอาศัยความพิเศษนี้แก้ปัญหาได้บ้าง หากเป็นคนอื่น ไม่สามารถนอนหลับได้อย่างสิ้นเชิง ไม่นอนหลับนานครึ่งปี เหมือนถูกบีบคั้นจนแทบบ้าหรือโดนบีบคั้นจนตาย! ดังนั้น นับว่าเจ้าโชคดีมากแล้ว”
สาวน้อยโลลิหัวเราะ ‘เหอะๆ’ อย่างหมดแรง “ถ้าหากข้าไม่กลับไปล่ะก็ เจ้าก็นอนกอดข้าได้นะ”
“…” โจวเจ๋อ
“ส่วนเรื่องกินข้าว จนถึงป่านนี้ข้าก็ยังไม่ชินอาหารของโลกมนุษย์”
พอพูดเรื่องพวกนี้จบ
สาวน้อยโลลิก็เอียงศีรษะไปด้านข้าง แล้วจึงผล็อยหลับไป โจวเจ๋อยื่นมือไปประคองสาวน้อยโลลิเอาไว้ เมื่อเห็นว่าเธอยังมีลมหายใจอยู่ ร่างกายเป็นปกติ เขาจึงถอนหายใจโล่งอกทันที
โจวเจ๋อเคยเป็นหมอมาก่อน ดังนั้นจึงพอมองออกว่าเด็กสาวไม่มีปัญหาอะไรมากนัก
เด็กคนนี้เป็นลูกสาวของหวังเคอ แล้วตัวเองจะปล่อยให้เธอเกิดอุบัติเหตุได้อย่างไร
เพียงแต่ สิ่งที่ทำให้โจวเจ๋อผิดหวังอยู่บ้างก็คือ ฉากการกลับไปของสาวน้อยโลลิธรรมดาเกินไป
“มันน่าจะมีเสียง ‘ฟิ้ว’ มุดลงใต้ดินหน่อยไม่ใช่เหรอ นอนหลับไปเลยแบบนี้ก็ถือว่ากลับไปแล้วเรอะ” โจวเจ๋อพูดพึมพำกับตัวเอง
ไม่ยิ่งใหญ่ ไม่น่าดู เหมือนกับตอนที่วาดอักขระโบราณกลางฝ่ามือให้ตัวเอง
ไม่มีพิธีรีตองเลยสักนิด ไม่มีระดับเลย
สาวน้อยโลลิที่อยู่ในอ้อมอกลืมตาขึ้นทันที แล้วเอ่ยว่า “ได้”
โจวเจ๋อตกตะลึง แกล้งนอนหลับหรือ!
วินาทีต่อมา
พลังหยินกลุ่มหนึ่งที่หนาแน่น กลายเป็นหยดน้ำทะลักออกมาจากกายของสาวน้อยโลลิ ร้านหนังสือของโจวเจ๋อถึงแม้จะเปิดแอร์ไว้ แต่อุณหภูมิก็ลดลงฮวบฮาบภายในพริบตา
ประตูปิดอยู่ แต่ภายในกลับมีลมพัดเย็นเป็นระลอก พร้อมกับเสียงเปิดหน้าหนังสือ
เงาที่ทรงพลังมีพลานุภาพปกคลุมไปทั่วบริเวณนี้ ราวกับการฟื้นคืนชีพของสัตว์ร้าย พร้อมกับพลังอำนาจที่มีเพียงผีเท่านั้นที่สามารถสัมผัสได้
เล็บของโจวเจ๋อหลังจากได้รับการกระตุ้นก็งอกออกมาอีกครั้ง รู้สึกถึงเลือดลมพลุ่งพล่านตามร่างกาย ราวกับว่าพลังภายในร่างของเขาก็เหมือนจะตอบสนองกับอีกฝ่าย
จากนั้นก็มีเสียงดัง ‘ฟิ้ว’ จริงๆ
พลังหยินทั้งหมดไหลลงสู่ใต้ดินในทันทีทันใด
ชั่วพริบตาเดียว เมฆหมอกจางหายไป
อุณหภูมิกลับเพิ่มขึ้น แสงแดดส่องประกาย
ช่วงที่มึนงงอยู่นั้น เหมือนจะขานรับประโยคนั้นจริงๆ
เหมือนกับนกที่กรูเข้ามากินอาหารจนหมดแล้วก็บินหนีไป!
…
เวลาพลบค่ำ สวี่ชิงหล่างเอาข้าวเย็นมาส่ง น้ำบ๊วยหมดแล้ว เปลี่ยนเป็นน้ำมะระแทน
“น้ำบ๊วยหมดแล้ว ใช้น้ำมะระแทนแก้ขัดไปก่อน”
สวี่ชิงหล่างพูดอย่าเกรงใจเล็กน้อย ตอนกลางวัน เขาเห็นสาวน้อยโลลิแล้วตกใจทำตัวไม่ถูก
อันที่จริง ตัวเขาก็เข้าใจดี เขาเป็นคนขี้ขลาดมาก และไร้ประโยชน์มากเช่นกัน
ตอนแรกที่พ่อแม่ของตัวเองถูกสาวน้อยโลลิจับไป เขาไม่กล้ามาคิดบัญชีกับสาวน้อยโลลิ และยิ่งไม่กล้าต่อต้านจึงเป็นได้แค่คนอ่อนแอคุกเข่าอ้อนวอนอยู่ตรงนั้น
นอกจากนี้เขายังพาลโกรธโจวเจ๋อเพราะเรื่องนี้ และอยากจะใส่ยาพิษลงในอาหารให้โจวเจ๋อ
ตอนนี้สวี่ชิงหล่างคิดได้แล้ว ขี้ขลาดก็ขี้ขลาดไป เขาเนื่องจากการเปลี่ยนสภาพของร่างกายจึงเป็นหนุ่มน้อยที่มีเนตรหยินหยาง แต่ถ้าให้เขาเผชิญหน้ากับยมทูตแห่งนรก เขาไม่กล้าเลยจริงๆ
ในความเป็นจริงนั้น สาวน้อยโลลิสามารถลงโทษตัวเอง ที่กักวิญญาณของพ่อแม่ตัวเองโดยพลการได้ โดยดูดเอาพลังชีวิตของตน กระทั่งจับวิญญาณของตนลงกลับไปที่นรกภูมิ
แต่เธอกลับมองตัวเองไม่สำคัญ
และตัวเองก็ไม่มีสิทธิ์กระโดดโลดเต้น
คนตายแล้วไม่อาจฟื้นคืน การกระทำของตัวเองก่อนหน้า คือการฝ่าฝืนกฎสวรรค์อย่างแท้จริง
โจวเจ๋อกินข้าวเสร็จ ก็หยิบเงินหนึ่งพันหยวนมาวางตรงหน้าสวี่ชิงหล่าง
“เงินค่าข้าวคราวก่อน บวกกับหลังจากวันนี้ พอใช้หมดแล้วก็ค่อยบอกผม”
“โอ๊ะ มีเงินแล้วเหรอ” สวี่ชิงหล่างเผยใบหน้ายิ้มแย้มออกมาในที่สุด จากนั้นก็ผลักเงินกลับไปตรงหน้าของโจวเจ๋อแล้วพูดอย่างอ่อนโยนว่า “ชีวิตไม่ง่าย ไม่ต้องใช้เงินมือเติบ และต้องดูแลครอบครัวอีก”
“…” โจวเจ๋อ
“ผมเป็นผู้ชายที่มีห้องชุดกว่ายี่สิบห้อง ไม่สนใจเงินเล็กน้อยของคุณหรอก”
“…” โจวเจ๋อ