ตอนที่ 305 ตัวตนที่แท้จริงของโจวเจ๋อ!

ตอนที่ 305 ตัวตนที่แท้จริงของโจวเจ๋อ!

ความเย็นเยียบไหลเข้าสู่ภายในร่างกายของตัวเอง รู้สึกบวมเจ็บปวดทรมานเหมือนจะแตกออกจากกัน ตอนแรกยังรู้สึกแห้งผาก แต่ต่อมารู้สึกลื่นไหลอย่างช้าๆ หลังจากความเย็นเยียบจึงกลายเป็นความร้อนชื้นและอบอุ่นเข้ามาแทนที่

ชาตินี้เถ้าแก่โจวได้ยืมซากศพคืนชีพกับ ‘สวีเล่อ’ เท่านั้น ยังไม่เคยถูกคนอื่นฝืนบังคับสิงร่างมาก่อน ส่วนคนผู้นั้นที่อยู่ภายในร่างกายของตัวเอง นั่นคือความขัดแย้งภายใน ทุกครั้งที่เขาออกมาเป็นเพราะโจวเจ๋อให้สิทธิ์ออกมาโดยตั้งใจ จึงมีลักษณะแตกต่างกัน

ครั้งนี้เจ้าที่เป็นฝ่ายอยากเข้าสิงร่างเอง เถ้าแก่โจวจึงเปิดประตูให้เขาอย่างสบาย คุณอยากเข้ามาใช่ไหม โอเคเข้ามาเลย คุณหาเรื่องเองนะ จะมาโทษผมไม่ได้

โจวเจ๋ออยากพัฒนาความสัมพันธ์อันดีเพื่อการร่วมงานกันที่ดีระหว่างเพื่อนบ้านอย่างสวรรค์และยมโลกในท้องถิ่นเมืองทงเฉิง ทุกคนต่างพัฒนาด้วยความสันติภาพ คุณเป็นเจ้าที่ของคุณไป คอยรับการกราบไหว้บูชาของคุณ ผมก็เป็นยมทูตของผม งานจับผีเป็นหน้าที่ของผม

ตอนนี้คุณไม่มองผมเป็นเจ้าหน้าที่ อย่างนั้นผมก็ไม่จำเป็นต้องเกรงใจอะไรคุณ ปลาเค็มโจวมีเหาเยอะก็ไม่กลัวโดนกัด เทพเซียนจากภาคตะวันออกเฉียงเหนือสองสามตัวที่โดนเขาจับขังอยู่ในสมุดหยินหยางตอนนี้ยังไม่ปล่อยออกมาเลย เมื่อก่อนทำเรื่องหาเหาใส่หัวเอาไว้ไม่น้อยเหมือนกัน แต่ก็ไม่รบกวนเวลาดื่มกาแฟ อ่านหนังสือพิมพ์ นอนอาบแดดตอนเช้าของเขาเหมือนเดิม

“เหอะๆ เจ้าเป็นข้าราชการใช่ไหม” โจวเจ๋อชี้ไปที่จางเยี่ยนเฟิงแล้วพูด จางเยี่ยนเฟิงตกตะลึงเล็กน้อย เวลานี้คำพูดของโจวเจ๋อมีสำเนียงของคนแก่แฝงอยู่ ซึ่งไม่ใช่เสียงของโจวเจ๋ออย่างสิ้นเชิง

“ใช่ เป็นเขา ท่านเจ้าที่ ท่านต้องการอะไร ขอให้บอก พวกเรามาคุยกับท่าน ไม่มีเรื่องอะไรที่คุยไม่ได้ ใช่ไหม ท่านต้องเชื่อรัฐ…บาล ทุกอย่างสามารถสนทนาและสื่อสารเพื่อหาทางแก้ไข” นักพรตเฒ่าเห็นจางเยี่ยนเฟิงทำตัวไม่ถูก จึงรีบแสดงตัวก่อนทันที

“ยันต์กระดาษของเจ้า…มีปัญหา” โจวเจ๋อมองนักพรตเฒ่าแล้วพูด

“ฮิๆ มีปัญหาๆ” นักพรตเฒ่าพยักหน้าน้อมรับ เขาไม่แน่ใจว่าความมั่นใจของโจวเจ๋ออยู่ตรงไหน ตอนนี้จึงถือว่าเป็นคำพูดของเถ้าแก่ ยอมทำตัวต้อยต่ำเพื่อรักษาชีวิตเอาไว้ก่อนเป็นสิ่งที่สำคัญกว่า

“ยันต์ของเจ้า…” โจวเจ๋อส่ายหน้า จากนั้นมองไปทางจางเยี่ยนเฟิงแล้วพูดว่า “เจ้าเป็นมือปราบท้องถิ่นใช่ไหม”

“…” จางเยี่ยนเฟิง

“ศาลเก่าของข้า พังแล้ว ดังนั้น…” เวลานี้เสียงของโจวเจ๋อพลันเปลี่ยนไป “เจ้ากำลัง…ทำอะไร…”

“…” นักพรตเฒ่า

“…” จางเยี่ยนเฟิง

ต่อมาก็เข้าสู่ช่วงนักพรตเฒ่าและจางเยี่ยนเฟิงสองคนนั่งแทะเมล็ดแตงดูสิ่งที่น่าทึ่งจนต้องอ้าปากค้าง คนที่ไม่เข้าใจคงคิดว่าเถ้าแก่โจวคงว่างจนเบื่อถึงได้มาเล่นดัดเสียงอยู่ตรงนี้

ในสมัยราชวงศ์ชิงเคยใช้ถ้อยคำใน ‘ศิลปะการดัดเสียง’ ของหลินซื่อหวน ‘ทันใดนั้นได้เคาะค้อนไม้เล็ก เสียงปรบมือหายไปในพริบตา ยกม่านกันลมออกมองด้านใน มีเพียงหนึ่งคน หนึ่งโต๊ะ หนึ่งเก้าอี้ พัดหนึ่งเล่ม และค้อนไม้เล็กเคาะโต๊ะหนึ่งอันสำหรับเล่านิทานเท่านั้น’ เป็นประโยคปิดท้ายของความวุ่นวาย

“ในนี้ ทำไมถึงมีอีกคน” เจ้าที่งงอยู่บ้าง เกิดอะไรขึ้น

“ข้า…ถามเจ้านะ” เสียงของคนผู้นั้น มาพร้อมกับความไม่พอใจและรำคาญเป็นอย่างยิ่ง เขากำลังถามโจวเจ๋อ

“เจ้า…เป็นสวะมาจากไหน ถึงกล้าพูดจาโอหังต่อหน้าข้า!” ข้าผู้เป็นเทพอยู่ตรงนี้ ยืมกายเนื้อนี้ แต่เจ้ากลับมาโอหังใส่ข้า!”

“เกิดอะไรขึ้น” จางเยี่ยนเฟิงถามนักพรตเฒ่า นักพรตเฒ่าพอจะเดาออกแล้ว จึงยื่นมือแอบดึงแขนเสื้อของจางเยี่ยนเฟิงให้ไปข้างหลัง เพื่อบอกให้เขาถอยหลังตามตัวเองช้าๆ ต่อจากนี้ก็คือการต่อสู้ระหว่างเทพเซียนแล้ว คนธรรมอย่างพวกเราถอยก่อนแล้วค่อยว่ากัน

“ของเสีย…อะไร…ก็ทิ้ง…ลงข้างในเหรอ” นี่คือคำถามของคนผู้นั้น เขาอาศัยอยู่ข้างในอยู่ดีๆ จึงถามโจวเจ๋อว่าทำไมถึงพาใครเข้ามามั่วแบบนี้ แบบนี้เขาจะอยู่ที่ไหน

“โอหัง!” เจ้าที่ตวาด

จากนั้นวินาทีต่อมา ร่างกายของโจวเจ๋อก็เริ่มแห้งเหี่ยวอย่างช้าๆ ประกายแสงสีเขียวเริ่มลอยขึ้นมาจากร่างกายอย่างช้าๆ ทำให้คนรู้สึกถึงความลี้ลับมหัศจรรย์ ขณะเดียวกันร่างกายของโจวเจ๋อก็เริ่มโก่งเหมือนคนหลังค่อมเล็กน้อย ปล่อยแขนสองข้างแนบลำตัว แกว่งเข่าเบาๆ เล็บยาวแทบติดพื้นขูดดินโคลนข้างล่างไม่หยุด

นัยน์ตาลุ่มลึกคู่นั้น มีประกายสีดำราวกับความอึมครึมอัดอั้นกำลังก่อตัวอย่างรุนแรงก่อนจะเกิดฝนตกฟ้าร้อง เขี้ยวนูนออกมาจากมุมปาก สายตาดุเหมือนปีศาจ “แกลอง…พูดอีกครั้งซิ” โจวเจ๋อเหยียดนิ้วชี้ไปที่ตัวเอง

“เอ่อ…เจ้า…เจ้าเป็นใคร!!! ให้ตายเถอะ เจ้าเป็นใครกันแน่!!!” เจ้าที่เริ่มร้องโวยวาย

“ไปตาย…ซะ!” โจวเจ๋อยื่นมือจับตรงระหว่างคิ้วของตัวเอง แล้วจึงเกิดเสียงกระทบกระทั่งระหว่างเล็บเหมือนเสียงโลหะปะทะกัน จากนั้นแสงสีเขียวกลุ่มหนึ่งถูกดึงออกมาจากตรงกลางระหว่างคิ้วของโจวเจ๋อโดยตรง

“เจ้าเป็นปีศาจอะไรกันแน่ เจ้าเป็นใครกัน!”