ตอนที่ 315 พ่อ!

ตอนที่ 315 พ่อ!

รถสะบัดท้ายเหมือนท่าสุดโต่งในละครตำรวจจับผู้ร้าย ตัวรถครึ่งหนึ่งขึ้นไปบนทางเท้า ท้ายรถห่างจากหัวจ่ายน้ำดับเพลิงอีกนิดเดียวเท่านั้น

นักพรตเฒ่ากลืนน้ำลายแล้วถอนหายใจโล่งอก ไป๋อิงอิง สาวน้อยโลลิ รวมทั้งโจวเจ๋อทั้งสามคนเปิดประตูด้วยความไวที่สุดแล้วพุ่งเข้าไปในร้าน

ภายในร้านหนังสือกลิ่นคาวเลือดคลุ้งไปทั่ว สวี่ชิงหล่างนั่งพิงกำแพงอยู่ตรงนั้น บนตัวยังคงมีเลือดไหลอยู่ หน้าซีดขาวเหมือนกระดาษ ถ้าหากไม่เห็นว่าหน้าอกของเขายังกระเพื่อมขึ้นลงเล็กน้อย ทุกคนคงต้องกังวลว่าเขาตายไปแล้วหรือยัง

ชายหนุ่มแปลกหน้าคนหนึ่งนั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์ ชายหนุ่มมีผิวขาวนวล แต่เนื้อตัวของเขายังมีของเหลวที่น่าอาเจียนสกปรกมากมาย ให้ความรู้สึกเหมือนเพิ่งคลานออกมาจากไหซีอิ๊ว ตอนที่โจวเจ๋อและคนอื่นๆ เข้ามา ชายหนุ่มค่อยๆ เงยหน้าขึ้น เขาแสยะยิ้ม เผยให้เห็นฟันอันน่าสะพรึงกลัวที่แหลมคมเหมือนใบมีด นัยน์ตาเป็นประกายสีแดงจ้องมองไปที่ตัวของโจวเจ๋อ

โจวเจ๋อก็กำลังมองเขา แล้วจึงหรี่ตาลงช้าๆ “โฮ่ว!” ชายหนุ่มตบโต๊ะทันที แล้วพลิกตัวข้ามเคาน์เตอร์อย่างรวดเร็ว สองเท้าแตะถึงพื้นแล้วพุ่งไปหาโจวเจ๋ออย่างไว

โจวเจ๋อไม่ขยับ เพราะไป๋อิงอิงที่อยู่ข้างตัวเขาได้เดินไปข้างหน้าหนึ่งก้าว กางแขนออกคว้าชายหนุ่มโดยตรง จากนั้นออกแรงจากเอว อิงอิงโชว์ท่าของหญิงแกร่งทุ่มชายหนุ่มลงไปบนพื้นอย่างแรง

‘เปรี๊ยะ…’ กระเบื้องเริ่มร้าว โจวเจ๋อขมวดคิ้ว แอบบ่นอิงอิงอยู่ในใจ ที่นี่เป็นบ้าน พื้นกระเบื้องพังแล้วต้องใช้เงินเปลี่ยนไม่ใช่เหรอ จากนั้นชายหนุ่มที่โดนทุ่มลงพื้นลุกขึ้นพรวดขึ้นมา เขาพยายามจะผ่านไป๋อิงอิงพุ่งไปหาโจวเจ๋อให้ได้ ราวกับในสายตาของเขามีเพียงโจวเจ๋อเท่านั้น แน่นอนว่าไป๋อิงอิงไม่ให้เขาทำสำเร็จ

‘ปัง!’ อิงอิงใช้มือขวาทุบเก้าอี้ข้างๆ จนแตก จับท่อเหล็กที่อยู่ในเก้าอี้อย่างแน่น วินาทีที่เก้าอี้แตก โจวเจ๋อขมวดคิ้วต่อ ‘พลั่ก!’ ท่อเหล็กส่งเสียงแสบแก้วหูหลังพุ่งออกจากมือของอิงอิง ชายหนุ่มที่อ้อมผ่านไป๋อิงอิงไปเมื่อครู่โดนตีที่หลังทำให้หลังของเขายุบลงไปทันที

“ฮ้าาาา!” ชายหนุ่มกระแทกลงบนเคาน์เตอร์ และเคาน์เตอร์ที่ออกแบบอย่างประณีตรวมทั้งสิ่งของประเภทไวน์ กาแฟ และแก้วที่วางอยู่ด้านบนต่างตกแตกกระจาย โจวเจ๋อทนดูต่อไปไม่ได้แล้ว หากต่อสู้กันต่อไปบ้านหลังนี้ต้องโดนพังหมดแน่

“เร็วหน่อย” โจวเจ๋อเอ่ยพูด

“ได้เลย เถ้าแก่!” อาศัยจังหวะตอนที่ชายหนุ่มยังไม่ลุกขึ้น อิงอิงโยนท่อเหล็กในมือขึ้นไปแล้วคว้าอย่างรวดเร็ว จากนั้นแทงเข้าไปที่หน้าอกของชายหนุ่มโดยตรง!

‘ฉึก!’ ท่อเหล็กแทงทะลุหน้าอกของชายหนุ่ม แถมยังทิ่มจนติดพื้น แต่ถึงแม้จะเป็นเช่นนี้ ชายหนุ่มที่โดนตรึงอยู่บนพื้นยังคงดิ้นรนต่อไป ดวงตาของเขาจ้องมองโจวเจ๋อตาเขม็ง

นักพรตเฒ่าหาจังหวะว่างรีบไปดูสวี่ชิงหล่างทันที เมื่อตรวจดูอาการบาดเจ็บของสวี่ชิงหล่างแล้ว จึงส่งสัญญาณให้เจ้าลิงที่อยู่ข้างกายตัวเองรีบฉี่ออกมา เขาต้องการผสมกับโคลนเพื่อช่วยรักษาแผลให้สวี่ชิงหล่าง โคลนที่ผสมกับฉี่ของเจ้าลิงรักษาดีเยี่ยมกว่ายาจินช่วงเย่า

โจวเจ๋อมองไปรอบร้านหนังสือ เขารู้สึกเหมือนมีอะไรขาดหายไป แต่นึกไม่ออกไปชั่วขณะ เพราะเจ้าสิ่งนั้นเมื่อก่อนก็ไม่ค่อยรู้สึกถึงความมีตัวตน ตอนนี้ยิ่งไร้ตัวตนเข้าไปอีก

เมื่อคิดอยู่นาน ตอนที่โจวเจ๋อเห็นตู้กระจกแตกอยู่ตรงมุมหนึ่ง ในที่สุดเขาจึงเข้าใจ หญ้าที่งอกบนศีรษะของเดดพูลหายไปไหนแล้ว

“ซี้ด…” เนื่องจากสวี่ชิงหล่างที่เสียเลือดเยอะเกินไปจนเกือบหมดสติถูกนักพรตเฒ่าใช้โคลนผสมกับฉี่ของเจ้าลิงรักษาแผล ได้กระตุ้นให้เขาตื่นขึ้นมา เขาจึงลืมตามองคนรอบๆ อย่างงุนงง สุดท้ายจึงมองไปที่ชายหนุ่มที่โดนท่อเหล็กตรึงอยู่บนพื้น แล้วพูดอย่างหมดแรงว่า “เดดพูล…กลืนเขาเข้าไป”

“ดังนั้น นี่คือเดดพูลเหรอ” สาวน้อยโลลินั่งยองๆ ข้างชายหนุ่ม ยื่นมือแตะไปที่หน้าผากของชายหนุ่มแล้วพูดต่อว่า “ดังนั้นที่เขากระโจนเข้าหาเจ้าเมื่อกี้ เพราะอยากกอดเจ้า เรียกเจ้าว่าพ่อ”

“…” โจวเจ๋อ

“จากนั้นเจ้าสั่งสาวใช้ของเจ้าซัดเขาไม่ว่า ยังเสียบเขาไว้กับพื้นอีก” สาวน้อยโลลิมองไป๋อิงอิงอีกครั้ง

“…” ไป๋อิงอิง

สาวน้อยโลลิส่ายหน้า ยื่นมือตบหน้าของเดดพูลเบาๆ เดดพูลไม่กัดสาวน้อยโลลิ แถมยังทำสีหน้าน้อยใจให้ความร่วมมือ เผยแววตาที่มีน้ำตาคลอเบ้า

“เด็กชายผู้น่าสงสาร กว่าจะโตมาก็ไม่ง่าย แถมยังได้ร่างกายใหม่ พอเจอหน้าพ่อก็ดีใจมาก แต่ผลที่ได้กลับกลายเป็นแบบนี้ คนเป็นพ่อใจดำจริงๆ”

โจวเจ๋อเดินเข้ามา ยื่นมือจับผมหางม้าของสาวน้อยโลลิแล้วดึงขึ้นข้างบน

“โอ๊ย จะทำอะไร ระวังข้าจะฟ้องว่าเจ้าทารุณเด็ก!”

โจวเจ๋อสะบัดสาวน้อยโลลิออกไป จากนั้นนั่งลงยองๆ ข้างเดดพูลด้วยตัวเอง หน้าอกของเดดพูลถูกปักด้วยท่อเหล็กขยับไม่ได้ แต่เขายังคงใช้หน้าผากของตัวเองถูไถไปมาบนรองเท้าของโจวเจ๋อ

โจวเจ๋อทำตัวไม่ถูก แต่ด้วยความละเอียดของโจวเจ๋อเขาพบว่าหน้าอกของเดดพูลมีเนื้องอกใหม่ออกมาใหม่เร็วมากอย่างไม่น่าเชื่อ

พลังการฟื้นฟูที่น่าตกใจนี้ทำให้คนตื่นตะลึงจริงๆ ชาติที่แล้วโจวเจ๋อเป็นศัลยแพทย์ สภาพการฟื้นฟูหลังจากผ่าตัดของคนไข้มักเป็นปัญหาที่น่าปวดหัวมากของหมอ

“เถ้าแก่ เอ่อ…” ไป๋อิงอิงยืนข้างๆ เหมือนเด็กที่ทำความผิด

“เขาไม่น่าเป็นอะไร ดึงออกเถอะ” ขณะที่พูด โจวเจ๋อลุกขึ้นแล้วเว้นระยะห่างเล็กน้อย เขาไม่อยากให้คราบเลือดทำให้เสื้อผ้าสกปรก สำหรับคนที่รักสะอาดคนหนึ่ง ถ้าไม่จำเป็นจริงๆ จะพยายามรักษาความสะอาดบนร่างกายของตัวเองอย่างเต็มที่