ตอนที่ 336
ตอนที่ 336 ในเรื่องเล่าและนอกเรื่องเล่า
October 22, 2026
ตอนที่ 336 ในเรื่องเล่าและนอกเรื่องเล่า
หน้าต่างกรงเหล็ก กระจก เครื่องโทรศัพท์
ไม่ว่าโจวเจ๋อจะกำลังยุ่งอะไรอยู่ ทนายอันก็ต้องเจียดเวลาไปทำเรื่องที่เขาต้องทำอยู่ดี แม้ว่าส่วนแบ่งธุรกิจของเขากับโจวเจ๋อในตอนนี้จะแบ่งอยู่ที่สองต่อแปดส่วน แต่นั่นไม่ได้ทำให้ความกระตือรือร้นที่เขามีต่องานลดลง
พูดตามตรง กำไรของงานนี้ก็คือน้ำใจของมนุษย์ที่มีต่อกัน ไมตรีจิตของคนเบื้องล่างและคนเบื้องบน เขาให้กำไรโจวเจ๋อไปถึงแปดส่วน ก็เป็นการลงทุนเพื่อมิตรภาพด้วย ส่วนเงินกระดาษที่ตกถึงมือระหว่างทางรวมถึงคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้นด้วยเหตุนี้ ทนายอันมองว่ามันเป็นเพียงแค่ผลพลอยได้ก็เท่านั้น
อันที่จริง จนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมเถ้าแก่โจวที่เปิดร้านหนังสือถึงได้รักเงินขนาดนี้
เงินน่ะ มีอะไรให้น่าหลงใหลนักหนา ทั้งเหม็นและสกปรกมากอีกต่างหาก
เมื่อนักโทษนั่งลงและยกหู โทรศัพท์ สีหน้าของเขาดูหม่นหมองเล็กน้อย
จะเห็นได้ว่าระยะนี้เขาอาจจะใช้ชีวิตในคุกอย่างอิ่มเอิบเกินไปสักหน่อย อืม ฝ่ายที่ถูกทำให้อิ่มเอิบเช่นนี้ คล้ายกับหยาดน้ำค้างบนเกสรดอกไม้ในยามเช้าตรู่ เปราะบางและน่าดึงดูด
“ช่วยพาผมออกไปที!” เปิดมาประโยคแรกก็คือร้องขอออกจากคุก
“รออีกหน่อย” ทนายอันปฏิเสธตรงๆ
“คุณลองเข้ามาอยู่ไหมล่ะ คุณคิดว่ามันจะรู้สึกยังไง” นักโทษฉุนเฉียวเล็กน้อย “ผมจะบอกคุณให้นะ ผมใกล้จะทนไม่ไหวแล้ว ไอ้เวรพวกนี้มันรังแกผมทุกวันเลย!”
“ในเมื่อคุณทนไม่ไหวแล้วก็ฟาดฟันมันไม่ยั้งในคุกไปเลยสิ”
ทนายอันล้วงกรรไกรตัดเล็บออกมาเล็มตกแต่งเล็บของตัวเอง
“ถ้าเรื่องแค่นี้คุณยังทนไม่ได้ โทษที ผมคงไม่อาจปล่อยคุณให้เป็นอิสระได้ เพราะมันหมายความว่าหลังจากคุณออกไปแล้วจะต้องหาเรื่องให้ผมแน่ๆ”
บทสนทนาตกอยู่ในความเงียบ
พวกที่สามารถออกมาจากในนรกได้น้อยนักจะเป็นคนดี คนประเภทที่อยากให้ได้ดีกันทุกฝ่ายไม่แก่งแย่งชิงดีกับใครจะมีความคิดก่อการจลาจลหลบหนีออกมาได้อย่างไร
ดังนั้น งานของทนายอันใช้พลังงานส่วนใหญ่หมดไปกับการ ‘ฝึกอินทรีให้เชื่อง’ ลบคมเขี้ยวของคนเหล่านี้ ให้พวกเขาเข้าใจกฎของโลก
“ผมต้องอยู่อีกนานแค่ไหนครับ”
“สองเดือน”
“ทำไมยังเลื่อนออกไปอีกล่ะ”
“เพราะบทสนทนาวันนี้ทำให้ผมผิดหวังนิดหน่อย” ทนายอันยักไหล่
“คุณมันไร้ยางอาย!”
“ขอร้องละ ที่ผมหาได้มันเป็นแค่เงินกระดาษ แต่ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้น จู่ๆ ดันมีผู้ตรวจสอบคนไหนเข้ามาตรวจสอบสถานการณ์ ผมอาจจะสูญเสียชีวิตไปเลยก็ได้ ดังนั้น โปรดหุบปากและใช้ชีวิตในคุกอย่างเชื่อฟังซะ”
“คนนั้นติดต่อผมแล้วนะ” อีกฝ่ายเอ่ยปาก
“คนไหน คนเบื้องล่างเหรอ คุณอยู่ที่นี่แล้วยังสามารถติดต่อกับคนเบื้องล่างได้อีกเหรอ”
ทนายอันขมวดคิ้ว เขาไม่พอใจกับสถานการณ์แบบนี้มาก หากลูกค้าเบื้องล่างเข้ามาแทรกแซงการจัดการของเขา มันจะทำให้แผนการ ‘ฝึกอินทรีให้เชื่อง’ ของเขาเกิดการเบี่ยงเบน
“ไม่ใช่ คนที่ผมเคยบอกคุณเมื่อครั้งก่อนไง คนที่เขียนหนังสือในคุกแล้วได้รับการลดโทษน่ะ”
‘ปัง!’
ทนายอันใช้สองมือทุบกระจกอย่างแรง ดวงตาคู่นั้นจ้องเขม็งไปที่นักโทษตรงหน้าอย่างไม่ลดละ
“เฮ้ ระวังหน่อยสิ!” ไม่ไกลนัก ผู้คุมชี้มาทางนี้และเอ่ยเตือน
ทนายอันทำสัญญาณมือขอโทษไปทางนั้นและนั่งลงอีกครั้ง แต่พูดด้วยใบหน้าบึ้งตึง “ผมจำได้ว่าผมเคยเตือนคุณแล้วว่าอย่าเข้าใกล้คนคนนั้น”
“ผมไม่ได้เข้าใกล้เขา เป็นเขาที่เริ่มชวนคุยก่อน”
“อะไรนะ เขาเข้าหาคุณก่อนงั้นเหรอ”
“ใช่น่ะสิ เขาชวนคุยก่อน บอกว่าเขาอยากหาทนายสักคน เขารู้ว่าผมมีทนายดีๆ คนหนึ่งน่ะสิ ถึงได้หวังว่าผมจะแนะนำคุณให้เขา”
ทนายอันมีสีหน้าลังเลอยู่พักหนึ่ง คนคนนั้นตามหาเขาเหรอ
“เขาพูดอย่างนี้จริงเหรอ”
“ผมจะโกหกคุณไปทำไม อีกอย่างถ้าตอนนี้คุณไปติดต่อทางเรือนจำ บอกว่าคุณจะเป็นทนายให้เขา พวกคุณก็น่าจะถูกจัดเตรียมให้ได้เจอกันในเร็วๆ นี้ละ เพราะเขาคือผู้นำการปฏิรูปในเรือนจำ เป็นตัวอย่างที่นำมาโฆษณา จุดนี้ผ่อนปรนได้ ทางเรือนจำนั้นจะจัดการให้อย่างแน่นอน อีกอย่างนะ เขาเหลืออีกหนึ่งปีก็จะออกไปได้แล้ว”
“ผมเข้าใจแล้ว”
ทนายอันพยักหน้า วางหูโทรศัพท์กลับไป นักโทษถูกผู้คุมพากลับเรือนจำ ส่วนทนายอันค่อยๆ เก็บกระเป๋าเอกสารตรงหน้าตัวเอง
หลังจากเดินออกไปและสูบบุหรี่ไปแล้วสองสามมวนที่เขตสูบบุหรี่ ทนายอันก็เข้าไปติดต่อกับทางเรือนจำ หลังจากอธิบายวัตถุประสงค์ในการมาของตัวเองแล้ว ทางเรือนจำก็อำนวยความสะดวกให้
แน่นอนว่า ทนายอันก็ได้รับข้อมูลป้อนกลับมาเช่นกัน นั่นก็คืออีกฝ่ายยื่นใบคำร้องขอทนายไปตั้งแต่เมื่อวานแล้ว
หลังจากนั้นประมาณหนึ่งชั่วโมง ในห้องเยี่ยมนักโทษแห่งนั้นเหมือนเดิม ทนายอันกลับไปนั่งลงตรงนั้นอีกครั้ง เขาใช้นิ้วเคาะบนกระเป๋าเอกสารเบาๆ บอกตามตรงว่าเขาประหม่าเล็กน้อย
ลูกค้ารายนี้แตกต่างจากลูกค้าทั้งหมดที่เขาเคยเจอมาก่อนอย่างสิ้นเชิง ก่อนหน้านี้เขาเป็นฝ่ายเข้าหาลูกค้า แต่ครั้งนี้เป็นฝ่ายลูกค้าที่เข้าหาเขาบ้าง
อยากปฏิเสธมาก อยากปฏิเสธมากจริงๆ แต่ก็ยังเอนเอียงไปทางอยากรู้อยากเห็นมากกว่า ทนายอันอยากรู้จริงๆ ว่าอีกฝ่ายตามหาเขาไปทำไม!
ประตูถูกเปิดออก เขาเดินเข้ามาแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นไม่ได้ใส่กุญแจมือ และแม้แต่ผู้คุมที่คุมตัวเขามาก็ยังส่งยิ้มให้เขาเลย
ใช่แล้ว ในมุมมองของเรือนจำ นักโทษอย่างนี้เปรียบเสมือนนักเรียนดีเด่นในสายตาของครู ยังบวกกับที่เขาเหลือเวลาอีกไม่ถึงปีก็สามารถออกไปได้แล้ว มั่นใจว่าวางใจได้แล้วจริงๆ
อีกฝ่ายนั่งลงที่อีกฝั่งของกระจกกั้น เขาไม่ได้พูดอะไร ทนายอันยังคงรักษาท่านั่งไขว่ห้างไว้ ไม่พูดอะไรเช่นกัน แต่กล้ามเนื้อส่วนขาเริ่มเกร็งไปบ้างแล้ว
ผ่านไปครู่หนึ่ง ทนายอันใช้มือข้างหนึ่งจับต้นขาของตัวเองและเอามันลงมาวาง จากนั้นหายใจเข้าลึกและหยิบเครื่องโทรศัพท์ เมื่ออีกฝ่ายเห็นทนายอันทำอย่างนี้ ก็หยิบเครื่องโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาวางแนบหูเช่นกัน
‘อึก…’
ทนายอันกลืนน้ำลายลงคอ
“สวัสดี”
“สวัสดี”
หลังจากทักทายง่ายๆ สั้นๆ ในที่สุดทนายอันก็เอ่ยถามอีกครั้ง “คุณ…ตามหาผมเหรอ”
อีกฝ่ายพยักหน้า
“อยากให้ผมช่วย…อะไรคุณ”
อีกฝ่ายส่ายหน้า
“นี่…”
แล้วแกจะตามหาฉันทำแมวอะไร
“อยากให้พวกคุณไม่ต้องทำอะไรเลย” อีกฝ่ายปริปากพูด