ตอนที่ 345 กัดโดนแล้ว

ตอนที่ 345 กัดโดนแล้ว

นวนิยายของภรรยามีคนอ่านน้อยมาก เพราะภรรยาชอบแนวสยองขวัญแบบนี้มาตลอด อันที่จริงเมื่อก่อนภรรยาเคยเขียนแนวรักโรแมนติกมาก่อน อย่างเช่น ‘เจ้านายเผด็จการ คุณหนีไม่พ้นกำมือฉันหรอก!’ แบบนั้น

แต่ว่า บางทีมันอาจจะเป็นเพราะภาวะซึมเศร้าหลังคลอดละมั้ง ทำให้ผลงานช่วงหลังๆ ของภรรยาเริ่มเบนเข็มไปแนวสยองขวัญและสิ่งเหนือธรรมชาติ

อย่างไรก็ตาม ปัญหาของภรรยาไม่ได้ร้ายแรงอะไร นิสัยอาจจะเย็นชากว่าเมื่อก่อนไปสักหน่อย ไม่ค่อยยอมออกไปข้างนอก และไม่ชอบติดต่อกับคนแปลกหน้า แต่ยังคงดูแลเอาใจใส่เขาและลูกๆ เหมือนเดิม

เขาจับปากกาเขียนคำต่อคำ นั่งคัดลอกอยู่อย่างนั้น

อันที่จริงในตอนแรก ภรรยาไม่ค่อยเข้าใจความหลงใหลได้ปลื้มนี้ของเขามากนัก ต่อมาเขาได้อธิบายว่าเพราะมันเป็นหนังสือของเธอ เรื่องราวของเธอ ดังนั้นการที่เขาใช้ปากกาบรรจงเขียนลงไปแล้วค่อยอ่าน มันสามารถเข้าถึงจิตใจเธอได้มากขึ้น

ภรรยารู้สึกซาบซึ้งใจมาก สำหรับนักเขียนแล้ว คำหวานที่ไม่เสียเงินแบบนี้เยอะเสียจนสามารถโละขายล้างสต๊อกได้เลย แต่สาวๆ ก็ดูจะชอบลูกไม้แบบนี้เสียด้วย

ด้วยเหตุนี้ ทุกครั้งที่ภรรยาตีพิมพ์หนังสือเล่มใหม่เขาก็จะหาเวลาคัดลอกมัน ตอนที่คัดลอกภรรยาก็ชอบนั่งดูอยู่ข้างๆ เขา หากเหนื่อยก็พิงตัวเขา มองเขาคัดลอกไปเรื่อยๆ เพลิดเพลินไปกับความรู้สึกนี้

ปลายปากกายังคงจรดเขียนคำต่อคำบนกระดาษไปเรื่อยๆ เขาไม่เหลียวหลัง และไม่มองไปรอบๆ เลย เพราะเขามีความรู้สึกว่าภรรยาคอยอยู่เป็นเพื่อนอยู่ข้างๆ เขาแล้ว ภรรยาอยู่ข้างๆ เขานี่เอง ใช่แล้ว เธออยู่ข้างกายเขา

ศพทั้งสามยังคงวางอยู่บนโซฟาอย่างเงียบๆ ในห้องนั่งเล่น ส่วนบนชั้นสองนั้น สามีของผู้ตาย (พ่อ) กำลังนั่งจับปากกาเขียนอักษรอย่างเอาเป็นเอาตายในห้องหนังสือ

มันเหมือนกับฉากสยองขวัญในภาพยนตร์ขาวดำ แฝงไปด้วยตรรกะทำให้คนเข้าใจยากแต่น่าหวาดกลัวจนทำให้ขนหัวลุก มันคล้ายกับศิลปะการแสดงนิดหน่อย ศิลปะการแสดงที่แท้จริง ไม่ควรไปศึกษาตรรกะของมันเอง แต่ให้หาความหมายของทุกอย่างที่ต้องแสดงจากในความโกลาหลนั้น

วันนี้เขาไม่ได้ไปทำงาน หลังเทศกาลไหว้พระจันทร์เป็นวันหยุดอยู่แล้ว หลังจากพนักงานเร่งทำงานล่วงเวลามาหลายวันก็ต้องการเวลาพักผ่อนเช่นกัน อีกทั้งช่วงเวลาที่งานรัดตัวที่สุดได้ผ่านพ้นไปแล้ว และโรงงานในช่วงระยะนี้ก็ไม่ได้ยุ่งขนาดนั้น

พ่อตาแม่ยายไปเที่ยวต่างประเทศ สาเหตุเป็นเพราะนิสัยที่เปลี่ยนเป็นเย็นชาของภรรยา ทำให้เริ่มพูดคุยสื่อสารทางโทรศัพท์กับพวกเขาน้อยลง พ่อตาแม่ยายก็ไม่ค่อยมารบกวนชีวิตของพวกเขา

ส่วนพี่ชายของภรรยาที่เป็นตำรวจคนนั้น เขาบ้างานเสียจน ‘ครอบครัวแตกแยก’ ไปแล้ว เป็นธรรมดาที่ไม่มีเวลามาเยี่ยมมาเที่ยวเล่นอะไรแบบนี้หรอก

เขาคัดลอกงานและคัดลอกงานอย่างตั้งใจตลอดทั้งวัน ทุกเส้นทุกขีดที่ออกมาจากปลายปากกาล้วนเขียนอย่างประณีตและทุ่มเทให้กับมันอย่างเต็มที่

ไม่กินไม่ดื่มตลอดทั้งวัน กระทั่งนั่งอยู่อย่างนั้นไม่ขยับเขยื้อน เขาเอาแต่เขียน เขียนไม่หยุด เขียนจนตะวันลับขอบฟ้า เขียนจนพระจันทร์ขึ้นมา เขียนตั้งแต่เช้ายันมืด…

เขามึนงง เขาไม่รู้สึกถึงการไหลของเวลา ราวกับว่ามีเพียงการคัดลอกต่อไปไม่หยุดแบบนี้ถึงจะทำให้เขาลืมในสิ่งที่เขาไม่อยากจดจำ ถึงจะทำให้เขาสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นและความผูกพันที่ตัวเองอยากจะสัมผัสมัน

สิ่งที่น่าทึ่งที่สุดคือปากกา แม้แต่หมึกก็ไม่ต้องเปลี่ยน ราวกับว่ามันเขียนต่อไปได้ไม่รู้จบ หมึกในที่นี้ใช้ได้ตลอดไม่มีวันหมด

ตรงกันข้ามกับฝ่ามือที่จับปากกาแน่นจนเส้นเลือดเริ่มปูดโปนออกมา แสดงให้เห็นถึงสภาวะที่นางพยาบาลฝึกหัดชอบมากที่สุด

‘ฮู่ว…’

เมื่อถึงกลางดึก ในที่สุดก็คัดลอกเรื่องราวสยองขวัญ ‘ฉันรักครอบครัวของฉัน’ ที่หน้าปกเป็นตัวหนังสือสีเลือดเล่มนี้จบแล้ว เขาเอนหลังและบิดขี้เกียจ รู้สึกได้ถึงความคมชัดของเสียงกระดูกข้อต่อของเขาที่ดังลั่นออกมา ราวกับว่าไม่รู้สึกถึงความอ่อนล้าทางร่างกาย แต่ทางด้านจิตใจกลับรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

‘แอ๊ด!’

ประตูห้องถูกผลักออก เผยให้เห็นหัวสุนัขตัวใหญ่ มันคือสุนัขพันธุ์อลาสกัน แต่ในบ้านไม่ได้เลี้ยงสุนัขนี่นา

จำได้ว่าตอนที่เพิ่งแต่งงานในตอนนั้น เขากับภรรยาได้เลี้ยงสุนัขอลาสกันตัวน้อยหนึ่งตัว แต่ภายหลังเป็นเพราะภรรยาตั้งครรภ์จึงมอบสุนัขตัวนั้นให้คนอื่นไป

พอหลังจากลูกทั้งสองคนโตขึ้น เพราะสาเหตุที่นิสัยของภรรยาเปลี่ยนไปจึงไม่มีแรงจูงใจหยิบยกเรื่องการเลี้ยงสุนัขขึ้นมาเอ่ยอีก เพราะสุนัขหนึ่งตัวก็คือหนึ่งชีวิต คุณซื้อมันกลับมาเลี้ยงที่บ้าน การดูแลเรื่องกินดื่มขับถ่ายไม่น้อยไปกว่าการดูแลเด็กเลย

แต่ภายในใจของภรรยาก็ยังชอบสุนัขอยู่ดี ในหนังสือเล่มนี้ที่เขาเพิ่งคัดลอกเสร็จ ในเรื่องมีสุนัขอยู่หนึ่งตัว เป็นสุนัขอลาสกันโตเต็มวัย มันชอบกินไส้กรอกแฮม มันฉลาดมาก นั่งลงก็เป็น ขอมือก็ได้ แถมยังสามารถพาเด็กๆ ไปเดินเล่นอีกด้วย

เจ้าอลาสกันเดินเข้ามา วางหัวของมันแนบชิดกับเข่าของเขาและถูเบาๆ เขาเอื้อมมือไปลูบหัวสุนัข จากนั้นค่อยๆ ลุกขึ้น แต่สุนัขกลับขวางเขาเอาไว้ ไม่ให้เขาออกไป มันแหงนหน้ามองเขา น้ำลายไหลออกจากปาก มันหิวและขออาหาร

ในนวนิยายของภรรยา สุนัขตัวนี้น่ารักมาก ฉลาดและเชื่อฟังมาก มันชอบกินไส้กรอกแฮม แต่สิ่งที่ต้องกินทุกวันจริงๆ ไม่ใช่ไส้กรอกแฮมหรืออาหารสุนัข แต่เป็นเลือดสดๆ ของคนเป็นๆ

ตามเนื้อเรื่อง ในทุกๆ คืนมันจะหายออกไปช่วงหนึ่ง เพื่อล่าหาอาหาร มันจะออกไปกัดคน หลังจากดูดเลือดสดๆ แล้วค่อยกลับมา คนที่ถูกดูดเลือดจะรู้สึกมึนงงชั่วขณะ สติไม่ครบถ้วน จะได้ไม่เกิดปัญหาอื่นๆ หรือแม้กระทั่งไม่ทันสังเกตด้วยซ้ำว่าเพิ่งเกิดอะไรขึ้น

ปริมาณเลือดที่มันดูดออกไป จริงๆ แล้วมันคือบาปกรรมบนตัวเป้าหมาย หากก่อกรรมทำเข็ญไว้น้อย คนที่ทำเรื่องชั่วน้อยก็ถูกดูดกินเล็กน้อย หากเป็นคนชั่วก่อกรรมทำเข็ญมาก อาจจะถูกดูดกินเลือดจนตายได้ แน่นอนว่าถ้าเป็นคนดีละก็ มันก็จะไม่ไปหาคุณ

จำได้ว่าตอนนั้นภรรยาเคยพูดไว้ เจ้าอลาสกันในต้นฉบับของเธอไม่ได้ออกแบบให้เป็นแบบนี้ เธออยากเขียนถึงสุนัขที่หิวโหยแล้วออกไปดูดกินเลือดคนโดยที่เทพไม่รู้ผีไม่เห็น อยู่ข้างนอกมันเป็นปีศาจร้าย แต่เมื่ออยู่ในบ้านเป็นสัตว์เลี้ยงแสนเชื่อง และเป็นเพื่อนที่ดีของเด็กๆ

นี่มันถึงจะเป็นความรู้สึกที่เธออยากให้เป็น แต่ด้วยเหตุผลด้านนโยบายการเผยแพร่และการหลีกเลี่ยงจึงต้องแก้ไขเป็นแบบนี้

“หิวหรือยัง”

เขาใช้ปากกาแทงฝ่ามือของตัวเอง แล้วมองเลือดที่ไหลหยดลงมา แต่เจ้าอลาสกันแค่ส่ายหน้า ไม่สนใจเลือดของเขา

“ถ้าหิวแล้ว ก็ออกไปหาอะไรกินเถอะ”

เขาเอื้อมมือไปปลดสายจูงที่คอของเจ้าอลาสกัน เจ้าอลาสกันกระดิกหางอย่างมีความสุขและวิ่งออกไป