ตอนที่ 364
ตอนที่ 364 ร่วมมือ!
October 22, 2026
ตอนที่ 364 ร่วมมือ!
“หลิวเฮ่าหนานเขาไม่ใช่คนทงเฉิง เขามาจาก….ผมคิดมาตลอดว่า ถ้าหากวันนั้นผมชวนเขาไปกินข้าวมื้อดึกแล้วลากเขาไปเล่นเกมที่ร้านอินเทอร์เน็ตได้ บางทีเขาอาจจะไม่ต้องถูกฆ่าในหอพักก็ได้ครับ” ภายในร้านน้ำชา โจวเฟิงพูดพร้อมกับเช็ดน้ำตา
สงสัยความสัมพันธ์ระหว่างเขากับหลิวเฮ่าหนานจะดีมากจริงๆ เขาจึงรู้สึกเสียใจต่อการจากไปของหลิวเฮ่าหนานก่อนหน้านั้นที่พบว่าโจวเจ๋อเข้าไปในสถานที่เกิดเหตุโดยพลการ เขาจึงจับโจวเจ๋อไว้ และน่าจะเป็นเพราะความปรารถนาที่อยากจะช่วยแก้แค้นให้เพื่อนรักด้วย
“คุณสวี ผมพูดหมดแล้วครับ ไม่ทราบว่าเรื่องพวกนี้พอจะช่วยวิเคราะห์รูปคดีกับหาตัวคนร้ายได้ไหมครับ” โจวเฟิงมองโจวเจ๋อด้วยความคาดหวังที่เปี่ยมล้น เมื่อครู่เขาพูดรายละเอียดทั้งหมดที่ตัวเองพอรู้ออกมาแล้ว
เขารู้ว่าตัวเองกับนักสืบมืออาชีพมีความแตกต่างกัน และคุณสวีที่อยู่ตรงหน้ายังเป็นที่ปรึกษาที่หัวหน้าตำรวจอาชญากรรมจางเยี่ยนเฟิงเชิญมา เขาจะต้องเป็นนักสืบมือฉมังแน่นอน
โจวเจ๋อจิบน้ำชาหนึ่งที แล้วมองพระอาทิตย์ตกดินด้านนอก พลางคิดว่าเล่านานจนใกล้ค่ำแล้ว
“มีประโยชน์ไหมครับ คุณสวี” โจวเฟิงถามต่อ
“เอ่อ…” โจวเจ๋อตกตะลึงเล็กน้อย แล้วจึงสังเกตว่าเด็กหนุ่มที่อยู่ตรงหน้ายังคงมองตัวเองด้วยความคาดหวังอย่างยิ่ง
“โดยทั่วไปแล้ว ไม่มีประโยชน์อะไร”
“…” โจวเฟิง
“โอเค พวกคุณต้องทบทวนหนังสือเรียนเองตอนกลางคืน งั้นกลับไปเรียนเถอะครับ” โจวเจ๋อลุกขึ้นเตรียมจะเดินออกไป พูดจริงๆ นะ รายละเอียดชีวิตประจำวันของคนอ้วนที่ชอบอยู่ในห้องแบบนี้ไม่มีอะไรน่าดึงดูดจริงๆ ถ้าหากไม่ใช่เพราะอิงอิงไม่อยู่ข้างกาย โจวเจ๋ออาจจะนอนหลับเพราะการเล่าบรรยายของเด็กหนุ่มคนนี้ไปแล้ว
ในสายตาของโจวเจ๋อ เขาอดทนฟังเด็กหนุ่มเล่าอย่างตั้งใจ ถือว่าเป็นการแสดงความรักต่อดอกไม้ของมาตุภูมิมากแล้ว
“เอ่อ…” โจวเฟิงคิดไม่ถึงว่าตัวเองพูดยาวตลอดช่วงบ่ายจะได้รับคำวิจารณ์แบบนี้
“อ้อใช่ คุณพกเงินมาหรือเปล่า คิดเงินเถอะ” โจวเจ๋อถาม
“อ้อ ได้ครับ คุณสวี” โจวเฟิงรู้สึกเศร้าอยู่บ้าง แต่ก็ยังหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมาแล้วไปจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์จากนั้นจึงออกจากร้านน้ำชาอย่างหงอยเหงาเศร้าสร้อย
โจวเจ๋อยื่นมือบิดขี้เกียจแล้วหาวอย่างแรงอีกครั้ง เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาสาวน้อยโลลิ “ฮัลโหล คุณอยู่ที่ไหน”
“ข้าอยู่ที่ร้านหนังสือ”
“ไม่รอผมแล้วก็กลับไปคนเดียวแบบนี้เหรอ”
“เจ้าก็ไม่ดูว่าตอนนี้กี่โมงกี่ยามแล้ว ใครจะไปรู้ว่าเจ้าจะไปเดินมั่วที่ไหนอีก”
โจวเจ๋อกำลังจะวางสาย แต่ในเวลานี้สมุดยมทูตของตัวเองกลับสั่นขึ้นมากะทันหัน เขาหยิบสมุดยมทูตออกมากวาดตามองหนึ่งที พบว่ามีแสงสีน้ำเงินกะพริบอยู่บนสมุดยมทูต เขาเปิดดูหน้าใหม่ล่าสุด พบว่ามีชื่อและรูปภาพของคนคนหนึ่ง
ผู้ชายวัยกลางคนที่อยู่ในรูปภาพมีหน้าตาซูบผอม ตาโหลเหม่อลอยทั้งสองข้าง เขามีชื่อว่า ‘กู่เหอ’ และสิ่งที่สำคัญที่สุดคือตำแหน่งหน้าที่อยู่ด้านล่างสุด ถูกระบุอย่างชัดเจนว่า ‘ผู้จับกุม’ เอ่อ ผู้จับกุมผี หรือว่าตัวเองจะได้เลื่อนขั้นแล้วใช่ไหม
“เจ้าได้รับการเรียกหรือยัง” สาวน้อยโลลิที่อยู่ปลายสายอีกฟากหนึ่งของโทรศัพท์ก็มองสมุดยมทูตของตัวเองเหมือนกัน
“นี่มันอะไรกัน” โจวเจ๋อถาม
“มีผู้จับกุมส่งสัญญาณเรียก ขอความช่วยเหลือจากยมทูตที่อยู่แถวนี้ ข้าคิดว่าน่าจะเกี่ยวกับเหตุการณ์นี้”
“เหมือนตอนที่พวกคุณไปหรงเฉิงครั้งที่แล้วเหรอ”
“ประมาณนั้น”
การส่งสัญญาณเรียกแบบนี้ เหมือนกับการยิงธนูหนึ่งดอกคนมารวมตัวนับพัน แน่นอนว่าขณะเดียวกันก็ต้องดูความนิยมของผู้จับกุมคนนี้ด้วยว่าเป็นอย่างไร ถ้าหากเป็นผู้จับกุมที่ทำงานเก่งมีคุณธรรม อาจจะมีคนมาเยอะหน่อย อย่างไรก็ตามระหว่างยมทูตด้วยกันแท้จริงแล้วก็มีการพูดถึง ‘น้ำใจ’ เช่นกัน
แน่นอนว่าถ้าหากเป็นผู้จับกุมที่มีความสามารถโดดเด่นและแข็งแกร่ง ถึงแม้จะไม่ค่อยมีคุณธรรม แต่ก็ยังสามารถเรียกยมทูตมาได้ไม่น้อย เพราะทุกคนรู้ว่าอยู่กับเขาอย่างไรก็มีเนื้อให้กิน
ส่วนผู้จับกุมที่โง่เซ่อซ่า นอกจากลูกน้องของพวกเขาแล้ว โดยทั่วไปจะไม่มีใครสนใจเขา
“สงสัยเรื่องนี้จะไม่ธรรมดาแล้ว” สาวน้อยโลลิพูดสาย
“ไปหนึ่งคนก็พอแล้วใช่ไหม” โจวเจ๋อถาม
“ไปไม่ไปเป็นแค่พิธีเท่านั้น ไปสักคนหนึ่งก็ถือว่าไว้หน้าเขาแล้ว”
“อย่างนั้นคุณไป ผมอยากกลับไปพักผ่อน”
“โอเค อีกสักพักค่อยออกไป ด้านหลังสมุดยมทูตมีสองจุด จุดหนึ่งสีแดง อีกจุดหนึ่งสีฟ้า สีฟ้าหมายถึงตำแหน่งของพวกเรา สีแดงหมายถึงตำแหน่งของคนที่เรียก เหมือนกับเรดาร์ไปตามนั้นก็เจอแล้ว”
โจวเจ๋อพลิกดูสมุดยมทูตของตัวเองแล้วพูดด้วยความประหลาดใจ “ทำไมด้านหลังของผมมีแค่สีฟ้าเท่านั้น”
อีกฟากของโทรศัพท์เงียบไปครู่หนึ่ง สาวน้อยโลลิกระแอมสองที แล้วพูดว่า “นี่หมายความว่า จุดสีฟ้าครอบคลุมจุดสีแดงแล้ว ซึ่งก็คือผู้จับกุมที่เรียกยมทูตแถวนี้อยู่ที่เดียวกันกับเถ้าแก่แล้ว”