ตอนที่ 378 คดีค้างคาปรากฏ

ตอนที่ 378 คดีค้างคาปรากฏ

นับตั้งแต่รับยมทูตครั้งที่แล้วจนถึงตอนนี้ ผ่านไปแล้วหนึ่งสัปดาห์ ในช่วงนี้ร้านหนังสือปกติสุขทุกอย่าง ใช้ชีวิตอย่างราบเรียบ แต่ราบเรียบก็ส่วนราบเรียบ ใช่ว่าจะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลย

ไป๋อิงอิงถูกทนายอันแนะนำให้ไปเรียนเทควันโด เรียนรู้การเตะต่อย ทว่าใช้เวลาระหว่างบ่ายสองโมงถึงห้าโมงเย็นเท่านั้น เวลาที่เหลือก็อยู่กับโจวเจ๋อที่ร้านหนังสือ

ตามหลักการพูดของทนายอันแล้ว ผีดิบสาวมีร่างกายที่ทรงพลังและน่ากลัวเป็นอย่างมาก แต่กลับไม่เข้าใจหลักการต่อสู้ ดังนั้นจึงจำเป็นต้องเรียนรู้

สาวน้อยโลลิเคยถามไป๋อิงอิง หลังจากออกไปแล้วเจอผู้ชายเจ้าชู้เข้ามาวอแวบ้างไหม อย่างไรก็ตามถึงแม้สาวน้อยโลลิจะพูดว่า ‘ผีดิบโง่’ อยู่บ่อยๆ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า อิงอิงเป็นผู้หญิงที่สวยเหมือนเด็กมัธยมปลายที่เจริญเติบโตมาเป็นอย่างดี ปกติอยู่แต่ในร้านหนังสือจึงไม่มีอะไรมาก แต่พอออกไป จะต้องดึงดูดสายตาของคนกลุ่มใหญ่ได้แน่นอน

จากนั้นทุกครั้งที่ไป๋อิงอิงกลับมาเธอจะเล่าให้สาวน้อยโลลิฟังว่าวันนี้เตะขาผู้ชายเจ้าชู้ไปกี่คน แต่ก็จริง ด้วยนิสัยของอิงอิง เธอ ‘อ้อนๆๆ’ และสนใจโจวเจ๋อคนเดียวเท่านั้น ผู้ชายคนอื่นมีความเหม็นหึ่ง

นิสัยของเธอไม่ได้อ่อนโยนเชื่อฟังเหมือนที่แสดงให้เห็นในร้านหนังสือ ตอนนั้นที่เธอเพิ่งฟื้นขึ้นมา สวี่ชิงหล่างเกือบโดนไป๋อิงอิงฆ่าตายเชียวนะ

พอพูดถึงเหล่าสวี่ ตอนนี้เขายังคงเก็บตัววาดยันต์อยู่ในห้องทั้งวัน เว้นเสียแต่ว่าได้เวลาทำกับข้าวแล้วเขาถึงจะออกมา โดยทั่วไปจะไม่ออกจากห้อง

เขามีสิ่งที่ต้องฝึก แต่เนื่องจากมีห้องชุดยี่สิบกว่าห้องแล้ว และยังหลงใหลในธุรกิจเกี่ยวกับอาหาร จึงพลาดวิชาหลายอย่างโดยไม่รู้ตัว หลังจากอาจารย์ ‘ที่รักเขามาก’ ปรากฏตัวครั้งที่แล้ว ได้กระตุ้นเหล่าสวี่ให้กลับมาฝึกอีกครั้ง

เดดพูลก็เหมือนกัน หลังจากทนายอันสั่งให้เขาดูนินจาฮารูโตะ ก็สั่งให้เขาดูวันพีชด้วย ทำเอาเดดพูลเดี๋ยวก็พูดว่า ‘หนีห่าว (สวัสดี)’ เดี๋ยวก็พูดว่า ‘บากะ (ไอ้โง่)’ ทั้งวัน

ส่วนนักพรตเฒ่า ทนายอันขี้เกียจสนใจ คนอายุเจ็ดสิบเอ็ดปีแล้วอย่าไปทรมานเขาเลย ส่วนเจ้าลิงของนักพรตเฒ่ามักจะถูกทนายอันพาไปเที่ยวเล่นประจำ ขณะเดียวกันทนายอันได้ทำยาชนิดน้ำให้เจ้าลิงแช่อีกด้วย ตอนแรกนักพรตเฒ่ากังวลเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นขนของเจ้าลิงเริ่มเงาขึ้นเรื่อยๆ พละกำลังก็ดีขึ้นอย่างต่อเนื่อง เขาจึงวางใจ

แต่ในเมื่อมีความเปลี่ยนแปลง ดังนั้นก็ต้องมีสิ่งที่ไม่เปลี่ยนแปลงเช่นกัน และสิ่งที่ไม่มีการเปลี่ยนแปลงมีเพียงเถ้าแก่โจวเท่านั้น

โจวเจ๋อยังคงนอนหลับเวลาเดิม ตื่นเวลาเดิม แล้วมานอนอาบแดดดื่ม…น้ำส้มอยู่ตรงนั้น ด้วยเหตุนี้ ทนายอันจึงจนปัญญา แต่ช่วงที่ผ่านมานี้โจวเจ๋อได้จับดวงวิญญาณอยู่สองสามตัวทุกวัน บวกกับคะแนนสะสมก่อนหน้านั้น ทำให้ผลงานของเขาเพิ่มขึ้นมาบางส่วน

ช่วงนี้ทนายอันหากมีเวลาว่างจะค้นหาหนังสือตำนานท้องถิ่นและแผนที่ ก่อนหน้านั้นเขารับปากว่าจะช่วยทำคะแนนให้โจวเจ๋อ แต่ก็เหมือนกับการเล่นเกมออนไลน์ ต้องวางกลยุทธ์ก่อนถึงจะเล่นได้

อย่างไรก็ตาม หลังจากทนายอันเข้ามาร่วมงานกับร้านหนังสือ ถือว่ามีคนเก่งทำงานเป็นสักที และยังถือว่าหลุดพ้นจากกระแส ‘ปลาเค็ม’ ที่มีผลมาจากมีเถ้าแก่โจวเป็นแบบอย่างชั่วคราว

…

เวลาบ่ายวันนี้ ตอนที่โจวเจ๋ออ่านหนังสือพิมพ์ เขาเห็นจางเยี่ยนเฟิงในชุดตำรวจเดินลงบันไดมา พร้อมกับยืนทำสีหน้าขรึมของตำรวจอยู่หน้ากระจกอย่างจริงจัง

“จะไปทำงานเหรอ” โจวเจ๋อวางหนังสือพิมพ์แล้วถาม

จางเยี่ยนเฟิงพยักหน้า “วันหยุดหมดแล้ว วันนี้ต้องไปทำงานอย่างเป็นทางการ”

“อาศัยจังหวะที่ตัวเองยังเป็นหนุ่ม รีบหาคู่ชีวิตเร็วๆ ดูเหมือนอายุแต่งงานของตำรวจค่อนข้างช้า คุณเพิ่งจะอายุสามสิบต้นๆ ยังพอมีโอกาส”

“จะไปไหนก็ไป พูดพิเรนทร์น้อยๆ หน่อย” จางเยี่ยนเฟิงถลึงตาใส่โจวเจ๋อหนึ่งที

“ผมเห็นจางเฟิงโพสต์รูปแฟนสาวในโมเมนต์ คุณเห็นหรือยัง”

จางเยี่ยนเฟิงพยักหน้า

“ก็ดี แสดงว่าเขาเดินออกมาจากความเศร้าที่พ่อตายได้แล้ว เริ่มต้นชีวิตใหม่ ดังนั้นคุณก็พิจารณาชีวิตใหม่ของคุณเถอะ”

“ผมไปทำงานวันแรก ทำไมถูกคุณพูดเหมือนจะไปร่วมรายการ ‘หาคู่’ ล่ะ”

“ไม่ต้องเกรงใจ”

จางเยี่ยนเฟิงขับรถของสวี่ชิงหล่างออกไป บริเวณที่จอดรถด้านนอกของร้านหนังสือมีรถจอดอยู่ตลอดสองคัน คันหนึ่งเป็นรถของเหล่าสวี่ อีกคันหนึ่งเป็นรถของทนายอัน ปกติใครจะใช้รถคนนั้นจะต้องไปเอากุญแจที่เคาน์เตอร์

แต่เมื่อพิจารณาถึงอาชีพของตัวเอง รถของทนายอันหรูหราไปนิด เหล่าจางจึงเลือกขับรถของเหล่าสวี่แทน

โจวเจ๋อบิดขี้เกียจแล้วหาว เขารู้สึกว่าชีวิตน่าเบื่อเล็กน้อย ผิดท่าแล้วๆ จากนั้นเขาจึงเปลี่ยนท่าแล้วนอนอ่านหนังสือพิมพ์ต่อ เวลาผ่านไปไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง เสียงรถคันหนึ่งดังมาจากนอกประตูร้านหนังสือ

โจวเจ๋อหันไปมองหนึ่งที จากนั้นจึงตกตะลึง เพราะเหล่าจางขับรถกลับมาอีกแล้ว! เกิดอะไรขึ้น ทำงานวันแรกไม่ราบรื่นเหรอ จนกระทั่งเหล่าจางวิ่งเข้ามาด้วยความรีบร้อน โจวเจ๋อยังไม่ทันได้ถาม เหล่าจางก็นั่งลงตรงหน้าโจวเจ๋ออย่างอดใจไม่ไหว เขาหยิบเอกสารออกมาแล้วผลักไปตรงหน้าโจวเจ๋อ จากนั้นพูดด้วยความร้อนใจว่า “คุณรีบดูเอกสารนี้”

“…” โจวเจ๋อ

เถ้าแก่โจวรู้สึกแปลกๆ จึงถามทันที “นี่ คุณเพิ่งไปทำงานไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง ก็ได้คดีทำแล้วเหรอ”

แต่ก็ไม่น่าจะใช่นะ คดีเพิ่งเกิดได้แค่แป๊บเดียวก็ทำแฟ้มคดีเสร็จแล้วเหรอ

“เปล่านะ ผมแค่ไปรายงานตัวอย่างเป็นทางการ แล้วก็รีบกลับมา” จางเยี่ยนเฟิงตอบ “เพราะเหตุนี้ ผมถึงปฏิเสธทางสถานีที่เตรียมจะเลี้ยงข้าวกลางวันต้อนรับผมด้วย” สำหรับจางเยี่ยนเฟิง เขาคุ้นเคยกับคนในสถานีเป็นอย่างดี จึงไม่จำเป็นต้องทำความรู้จักใหม่