ตอนที่ 38 พูด

ตอนที่ 38 พูด

“มา ลองชิมดู น้ำบ๊วยสูตรใหม่”

สวี่ชิงหล่างวางแก้วลงบนเคาน์เตอร์ของโจวเจ๋อ น้ำบ๊วยแก้วนี้มีสีเข้มกว่าของเก่า พอเขย่าไปมาตรงหน้า ดูเหมือนเหล้าแก้วหนึ่ง

“แตกต่างกันตรงไหน” โจวเจ๋อไม่ดื่ม แต่ถามก่อน

“รสชาติเข้มข้นกว่า เหมือนกับเหล้าเหลือง ความแรงอยู่ข้างหลัง เวลาที่คุณกินข้าวจะกลืนไม่ยากเหมือนที่ผ่านมา เพิ่มดรรชนีความสุขในชีวิตของคุณให้สูงขึ้น”

“เชอะ ชู้…รัก”

ศพผีสาวที่กำลังจัดตู้หนังสืออยู่ข้างๆ พูดด้วยความหึงหวง

โจวเจ๋อจิบหนึ่งคำ น้ำบ๊วยแตกต่างจากที่เคยดื่มเมื่อก่อน ครั้งนี้หวานอร่อยสดชื่น พอดื่มเข้าไปความรู้สึกหวานจะย้อนกลับมา รสชาติ ดีมาก

แต่ดูเหมือนจะไม่ใช่ความรู้สึกที่ตัวเองต้องการ

เพียงแต่เพิ่งจะลองชิมได้ไม่นาน โจวเจ๋อก็รู้สึกจุกเสียดท้อง

“อือ…”

ร่ายกายก็ควบคุมไม่อยู่และเริ่มสั่นขึ้นมา

ความรู้สึกปวดแสบที่ย้อนกลับมารุนแรงมาก

นิ้วทั้งสิบเริ่มงอ จากนั้นกางออกอย่างช้าๆ โจวเจ๋อพยักหน้า รู้สึกพอใจนัก

“คุณมีความใส่ใจมาก” โจวเจ๋อกล่าว

“ไม่ต้องเกรงใจ” สวี่ชิงหล่างยิ้มเล็กน้อย “ผมอยากจะทำเป็นหนึ่งในเมนูเด็ดของผม แต่เสียดาย คนที่ชอบรสชาตินี้ไม่น่าจะเยอะเท่าไร”

“อืม” ตรงจุดนี้ โจวเจ๋อเห็นด้วย

“ครืด”

ประตูร้านหนังสือถูกผลักออก มีนักเรียนกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามา จำนวนนักเรียนมีไม่น้อย ประมานเจ็ดแปดคน ดูแล้วเป็น ‘เด็กเรียน’ ทั้งแก๊ง

“เถ้าแก่ รหัสไวไฟคืออะไร” นักเรียนหญิงคนหนึ่งเอ่ยถาม

โจวเจ๋อชี้ไปที่กำแพง บนนั้นมีเขียนอยู่

“ฮู้…”

พวกนักเรียนแยกกันหาเก้าอี้พลาสติกแล้วนั่งลง จากนั้นนักเรียนหญิงจึงหยิบการบ้านส่วนหนึ่งออกมาจากกระเป๋าสะพายของตัวเอง แล้วกางออก เพื่อให้คนอื่นลอกการบ้าน

ปิดเทอมฤดูหนาวใกล้จะมาถึงแล้ว นี่นับว่าเป็นภาพที่สามารถเห็นได้บ่อย

แน่นอนว่าโจวเจ๋อคงจะไม่เบื่อจัดจนวิ่งไปอบรมความหมายของการเรียนให้กับเด็กๆ เหล่านี้ รวมทั้งข้อเสียของการลอกการบ้านคนอื่น เขายื่นมือกดที่เคาน์เตอร์ จากนั้นศพผีสาวก็เดินมารินน้ำอุ่นให้โจวเจ๋อหนึ่งแก้ว

นักเรียนหญิงที่เป็นคนนำตอนนี้ เดินมาข้างชั้นวางหนังสือแล้วเปิดดูหนังสือไปเรื่อยเปื่อย หลังจากเลือกหนังสือสองสามเล่มแล้วก็เดินมาตรงหน้าโจวเจ๋อ “เท่าไรคะ”

“เก้าสิบห้า” โจวเจ๋อตอบ

“นี่ค่ะ ไม่ต้องทอน”

เด็กสาวเป็นคนใจป้ำมาก ยื่นเงินหนึ่งร้อยหยวนออกมาใบหนึ่ง

โจวเจ๋อรับเงิน แล้วไม่พูดอะไรอีก

รอจนถึงเวลาห้าโมงเย็น นักเรียนกลุ่มนี้จึงลอกการบ้านเสร็จแล้วออกไป ภายในร้านหนังสือกลับสู่ความเงียบเหงาแบบที่มันควรจะเป็นอีกครั้ง

สวี่ชิงหล่างไม่อยู่ในร้าน เขาวิ่งไปสั่งทำป้ายแล้ว แน่นอนว่าไม่ได้สั่งทำตามคำพูดของโจวเจ๋อ

“มนุษย์เกิดจากดิน กลับสู่ดิน” ชื่อป้ายเป็นแบบนี้

เพราะถ้าเป็นคนที่สมองปกติหน่อยก็จะมองออกว่าป้ายประเภทนี้ไม่เหมาะที่จะแขวนในสถานที่กินข้าว แต่เหมาะที่จะแขวนอยู่ข้างๆ หลุมฝังศพ

ศพผีสาวทำงานได้อย่างคล่องแคล่วปราดเปรียวมาก วันนี้ทำความสะอาดทั่วชั้นหนึ่งและชั้นสอง นอกจากเข้ามากระเซ้าเย้าแหย่โจวเจ๋อแล้ว ส่วนใหญ่ก็มองไม่เห็นข้อบกพร่องอื่น

นางไม่ได้พูดว่าตัวเองจะไปไหน โจวเจ๋อก็ไม่ได้ถาม

แน่นอนว่า โจวเจ๋อจำคำเตือนของแม่นางไป๋ได้ดี “เทศกาลเสื้อกันหนาวครั้งหน้า ให้เผาศพเป็นเถ้าถ่านด้วยไม้ไผ่”

โจวเจ๋อไม่รู้ว่าแม่นางไป๋รู้จักศพของตัวเองดีมากน้อยแค่ไหน ว่าอันที่จริงได้เกิดจิตวิญญาณแห่งปัญญานานแล้ว

ถ้าหากนางรู้ และยังคงไหว้วานตัวเอง และในขณะเดียวกัน ก็ยังบอกตัวเองถึงเวลาและวิธีเผานาง แบบนี้จะอธิบายว่าอย่างไร

เมื่อคืน ศพผีสาวก็ยอมรับว่าตัวเองถึงแม้จะถูกโจวเจ๋อฆ่าแกงก็จะไม่ยอมปล่อยพลังชี่พิฆาตออกไปโดยพลการและทำร้ายผู้บริสุทธิ์ทำให้แม่นางไป๋ที่อยู่ในนรกต้องรับเคราะห์ไปด้วย

ทว่า

แม่นางไป๋เหมือนอยากจะจัดการตัวปัญหานี้ของนางให้สิ้นซาก

หากมองจากแง่มุมนี้

ศพผีสาวที่ถูกตัวเองจับมาเป็นคนรับใช้

อันที่จริงก็เป็นคนน่าสงสารเช่นกัน

“เธอชื่ออะไร” โจวเจ๋อถาม

“ข้าแซ่ไป๋” ศพผีสาวตอบ

“ไป๋อะไร”

“ไป๋อิงอิง”

“ไป๋อิ๋งอิ๋งหรือ”

โจวเจ๋อพยักหน้า ชื่อนี้ ดูแปลกประหลาดเล็กน้อย

“อันที่จริง ท่านไม่ต้องเหนื่อยกินข้าวขนาดนี้ก็ได้” ศพผีสาวบิดเอว แล้วเรือนร่างที่น่าภาคภูมิใจก็ได้นูนออกมา“ก็เหมือนกับที่ท่านนอนกลับข้าแล้วนอนหลับสบายแบบนั้น จิตวิญญาณของท่านแปดเปื้อนไปด้วยกลิ่นอายจากนรก แต่ร่างกายของท่าน กลับเป็นคนที่มีชีวิต ท่านจำเป็นต้องนอนหลับ จำเป็นต้องกินข้าว เพื่อบำรุงกายเนื้อของตัวเอง แต่จิตวิญญาณของท่าน กลับไม่ต้องการสิ่งเหล่านี้ ดังนั้นถึงเกิดการปฏิเสธและต่อต้านโดยสัญชาตญาณ”

“พูดต่อสิ”

“วันหลังข้าจะป้อนท่านเอง” ศพผีสาวยิ้มอย่างแพรวพราว “อาหารที่ผ่านปากของข้า จะติดน้ำผลไม้ของข้าซึ่งเท่ากับติดลมหายใจของผี เวลาท่านกิน ก็จะไม่รู้สึกทรมานมาก”

โจวเจ๋อเข้าใจในทันทีว่าทำไมตัวเองดื่มน้ำจากแก้วใบนั้นครั้งที่แล้วถึงรู้สึกหวานเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะปากของศพผีสาวนั้นหวาน แต่เป็นเพราะสาเหตุนี้

“ขอบใจ”

“ไม่ต้องเกรงใจเจ้าค่ะ”

ด้านนอกประตูร้านมีผู้ชายใส่เสื้อแจ็กเก็ตคนหนึ่งเดินเข้ามา ผู้ชายแต่งตัวเฉิ่มเชยเล็กน้อย ผมเผ้ายุ่งเหยิง ใบหน้าแดงก่ำ น่าจะดื่มเหล้าเมามาเมื่อครู่

อีกฝ่ายเดินเป็นวงกลมอยู่ข้างนอกสองรอบ สุดท้ายจึงผลักประตูแล้วเดินเข้ามาในร้านหนังสือ

ตอนแรกโจวเจ๋อไม่ได้สังเกต แต่ไม่ช้าสายตาของโจวเจ๋อกลับนิ่งไปเล็กน้อย

เขารู้จักผู้ชายคนนี้

ซุนเทา เป็นผู้ช่วยคนก่อนของตัวเอง เป็นหมอหนุ่มที่มี…ศักยภาพมากคนหนึ่ง

ศพผีสาวก็จ้องมองนิ่ง นางยื่นมือไปจิ้มเอวของโจวเจ๋อเบาๆ แล้วพูดเสียงออดอ้อนว่า

“ท่านยมทูต คือว่า ข้ากินได้ไหม”

‘กินคนเหรอ’

โจวเจ๋อขมวดคิ้วเล็กน้อย

“ท่านยมทูตท่านไม่เห็นเหรอ บนหลังของคนผู้นั้น”

พอนางพูดเตือน โจวเจ๋อจึงลุกขึ้น มองไปที่หลังของผู้ชายที่มีวัตถุสีดำทะมึนห้อยอยู่