ตอนที่ 381 พูด

ตอนที่ 381 พูด

ถึงแม้จะรู้สึกว่าไม่น่าเชื่อ แต่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ และไม่รู้ว่าทำไม ลางสังหรณ์แบบนี้ยิ่งรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ดวงตาของโจวเจ๋อหรี่ขึ้นมาเล็กน้อย เขายื่นมือลูบแหวนสัมฤทธิ์บนนิ้วนางข้างซ้ายของตัวเองตลอดเวลา

เขาได้แหวนวงนี้มาจากหมู่บ้านซานเซียง ต่อมาเคยมอบให้จิตสำนึกของคนผู้นั้นใช้ครั้งหนึ่งหลังจากที่ตื่นขึ้นตอนอยู่ที่ภูเขาเจียงจวิน หลังจากนั้นก็ไม่ได้ใช้อีกเลย เถ้าแก่โจวมีของล้ำค่าแบบนี้ไม่น้อย อย่างเช่นสมุดหยินหยางที่ตอนนี้ยังใช้ไม่ได้ ถึงแม้นักพรตเฒ่าจะไปหาพังพอนและงูมาแล้ว แต่พวกเขายังไม่สามารถออกมาได้ ต่อมาเขาจึงสั่งให้นักพรตเฒ่าเอาไปต้มเป็นน้ำซุปให้ทุกคนดื่มกิน

ส่วนปากกาเจ้างั่งหลังจากผนึกจิตสำนึกนั่นเป็นครั้งแรก แล้วก็ไม่ได้ใช้อีก แหวนวงนี้ก็เช่นกัน นี่เหมือนกับการเล่นเกมออนไลน์ คุณได้อาวุธวิเศษแล้ว ตอนที่คิดจะเอามาใส่เท่ๆ ข้างบนกลับระบุว่าเลเวลของคุณไม่พอไม่สามารถสวมใส่อาวุธได้

แหวนวงนี้สามารถนำมาสร้างเขตแดนได้ แต่ถ้าหากโจวเจ๋อเป็นคนใช้เอง คงจะได้ฉากแฟนตาซีที่ ‘อุ้ม’ ตัวเองเข้าไปในฉาก หรือจะพูดง่ายๆ ก็คือ เหมือนแว่นตาเสมือนจริง แต่คุณสามารถออกแบบฉากง่ายๆ ให้ตัวเองได้เท่านั้น หลอกคนอื่นไม่ได้ หลอกได้แค่คุณคนเดียว เป็นวิธีการที่ไม่มีประโยชน์

รัศมีสีฟ้าค่อยๆ ขยายออกมา แต่ในสายตาของนักพรตเฒ่าที่มองอยู่ข้างๆ เถ้าแก่ของตัวเองจู่ๆ ก็นั่งไม่ขยับอยู่ตรงนั้นไม่แม้แต่กะพริบตา กระทั่งในดวงตาของเถ้าแก่เหมือนมีแสงสีฟ้ากำลังไหลวนอยู่ นักพรตเฒ่าลังเลเล็กน้อยแล้วจึงนั่งลงยองๆ ยื่นมือโบกไปมาตรงหน้าเถ้าแก่ แต่เถ้าแก่ไม่มีการตอบสนอง

“เถ้าแก่” นักพรตเฒ่าเรียกเบาๆ แต่ไม่กล้ายื่นมือไปแตะ ในขณะที่ทางด้านของโจวเจ๋อ ถนนเส้นเล็กที่อยู่ข้างตัวเขาได้เกิดการเปลี่ยนแปลงไม่หยุด

เขาเคยอ่านในเอกสาร ถึงแม้ในนั้นจะไม่มีรูปภาพของผู้เคราะห์ร้าย แต่สภาพแวดล้อมในที่เกิดเหตุของคดีทิ้งศพในตอนนั้นได้ถ่ายเก็บไว้เป็นรูปภาพ

เวลานี้ ตอนนี้ ถนนที่อยู่ข้างๆ โจวเจ๋อเริ่มถอยออกไปกลายเป็นทางลาดยาง ไฟริมทางสองข้างทางเริ่มหายไปเช่นกัน กลายเป็นความเรียบง่ายและโบราณ ความมืดสลัวกลายเป็นโทนสีหลักแทน

ต้นไม้เขียวขจีแถวนั้นที่อยู่ข้างหลังโจวเจ๋อรวมทั้งถนนคนเดินที่อยู่ไกลออกไปก็เริ่มหายไป กลายเป็นโรงงานทอผ้าแห่งหนึ่งเข้ามาแทนที่ รูปแบบโดยประมาณคงเป็นแบบในตอนนี้ ถ้าอยากจะให้ละเอียดและอลังการกว่านี้ โจวเจ๋อทำไม่ได้

หญิงสาววัยรุ่นคนหนึ่งเดินมาจากด้านหนึ่งของถนนลาดยาง เธอหน้าตาเป็นอย่างไร ใส่เสื้อผ้าแบบไหนล้วนขมุกขมัว แต่พอจะรู้ว่าเธอเป็นหญิงสาว…วัยรุ่น

เถ้าแก่โจวกลับไม่ได้เสริมแต่งอะไรเพิ่มเติม ภาพมัวก็มัวไปเถอะ ขอแค่พอมองออกก็พอแล้ว อืม แดดจ้าเกินไป ทันใดนั้นท้องฟ้าก็มืดลงทันที ตอนที่หญิงสาวเดินมาถึงตรงหน้าโจวเจ๋อ จู่ๆ ก็มีเงาดำโผล่มาจากด้านหลัง เงาดำนี้โจวเจ๋อออกแบบให้เป็นเงาดำที่ใช้เป็นประจำในเรื่อง ‘โคนัน’

เงาดำพุ่งเข้าหาหญิงสาว แต่ยังไม่ได้ลงมือโจวเจ๋อก็ขมวดคิ้ว ไม่ใช่สิ ที่นี่ไม่น่าจะเป็นสถานที่ลงมือ นี่เป็นจุดทิ้งศพ ไม่ใช่สถานที่ฆาตกรรม เป็นไปไม่ได้ที่ฆาตกรจะฆ่าหั่นศพตรงนี้ ถึงแม้จะเป็นตอนกลางคืนก็เป็นไปไม่ได้ ฉากเริ่มบิดเบี้ยว สถานที่ยังคงเป็นสถานที่เดิม แต่ไม่เห็นผู้หญิงคนนั้นแล้ว

เงาดำยี่ห้อโคนันยังคงอยู่ ในมือของเขาถือถุงพลาสติกใบหนึ่ง เขาเดินมาจากถนนเส้นนั้น ต่อมาเขาวางถุงพลาสติกลงพื้นแล้วเดินจากไป

โจวเจ๋อเงยหน้า ด้านตรงข้ามเงาดำปรากฏตัวด้านหลังหน้าต่างห้องพักห้องหนึ่งในอพาร์ตเมนต์ที่ดูยังไม่เก่ามาก คนเดินผ่านถนนคนหนึ่งปรากฏตัวออกมา เขาเห็นถุงพลาสติกใบนั้น พบว่ามีเนื้ออยู่ข้างใน เป็นเนื้อสดใหม่มาก ไม่เน่าเสีย เขาจึงเก็บเนื้อขึ้นมาแล้วเดินกลับบ้านอย่างมีความสุข

เงาดำนั่นจ้องมองลงมาข้างล่างตลอดเวลา ราวกับว่ากำลังชื่นชมทุกอย่าง ชื่นชมความพิเรนทร์…ของตัวเอง และยังเห็นฟันสีขาวของเงาดำ เขากำลังยิ้ม

ความเหนื่อยล้าจู่โจมเข้ามา โจวเจ๋อหลับตาแล้วลืมตาอีกครั้ง ทุกอย่างกลับคืนสู่ความปกติ นักพรตเฒ่านั่งยองๆ อยู่ตรงหน้า ใบหน้าของเขาแทบจะติดใบหน้าของโจวเจ๋อ

“ทำอะไร!”

“อ๋า!” นักพรตเฒ่าตกใจจนร่วงลงไปนั่งกองกับพื้น

“เถ้าแก่ ข้าเห็นเจ้านั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น ทำข้าตกใจหมด”

โจวเจ๋อคลึงหน้าผากด้วยความรำคาญ ตอนนี้ปัญหาใหญ่ที่สุดจริงๆ แล้วคือการตายของหญิงชราขายหนังสือพิมพ์คนนั้น การตายของเธอเกี่ยวข้องอะไรกับคดีฆ่าหั่นศพเมื่อสิบหกปีก่อนกันแน่ ถ้าหากมีส่วนเกี่ยวข้องกัน ทำไมฆาตกรต้องฆ่าเธอ

ในตอนนี้เอง โทรศัพท์ของโจวเจ๋อได้ดังขึ้น ทนายอันโทรมาหาเขา

“ฮัลโหล”

“ฮัลโหล เถ้าแก่ คุณอยู่ที่ไหน”

“อยู่ที่สะพานอิฐ มีอะไร”

“ผมหาสถานที่ทำผลงานสองสามที่เหมาะๆ แถวนี้ได้แล้ว คุณว่างไหม พวกเราไปดูกัน” ทนายอันคอยวิ่งวุ่นเรื่องการเลื่อนขั้นเป็นผู้จับกุมของโจวเจ๋อตลอดเวลา

“อีกสองวันแล้วกัน”

“ก็ได้ เพราะไม่ได้รีบร้อนอยู่แล้ว คุณไปทำอะไรที่นั่น”

“สืบคดี”

“เหอะ เป็นงานอดิเรกที่น่าสนไม่เลว ก็ดีนะ อย่างนั้นผมไปหาข้าวกินที่เดิมก่อนนะ อยากไปด้วยกันไหม”

“เหล่าอัน คุณเคยศึกษาเกี่ยวกับศพบ้างไหม” จู่ๆ โจวเจ๋อก็ถามขึ้นมา เพราะเขาจำได้ว่า ทนายอันเป็นมืออาชีพด้านการแช่แช็งศพ โดยทั่วไปแล้วสร้างเองและใช้เอง ตัดการต่อรองราคาของพ่อค้าคนกลางไปได้เลย

“หืม” ทนายอันตอบทันที “ไม่รู้เลย ไม่รู้เลยจริงๆ” บางครั้งปลาเค็ม ก็เหมือนจะสื่อสารถึงกันได้ มองปราดเดียวก็รู้ว่าทนายอันโกหก เขาแสดงท่าทีเหมือนฉันไม่อยากสนใจ ซึ่งคล้ายกับทัศคติของโจวเจ๋อ ดังนั้นโจวเจ๋อจึงสัมผัสได้