ตอนที่ 40 การเดินทางแห่งรัตติกาล

ตอนที่ 40 การเดินทางแห่งรัตติกาล

เมืองทงเฉิงในช่วงนี้เป็นสถานที่ ที่ค่อนข้างมีชื่อเสียงแห่งหนึ่ง ไม่ใช่เพราะเรื่องเศรษฐกิจ และก็ไม่ใช่เรื่องขนม แต่คือการสอบตรงเข้ามหาวิทยาลัย

สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมปลายปีที่หกทั่วประเทศส่วนใหญ่ ข้อสอบของเมืองทงเฉิงสูสีกับข้อสอบของโรงเรียนมัธยมหวงกัง

แน่นอน เดิมทีเรื่องเหล่านี้สำหรับโจวเจ๋อแล้วไม่มีผลกระทบอะไร เพราะร้านหนังสือแห่งนี้ของเขาสลัดทิ้งการพึ่งพาอาศัย ‘ธุรกิจของคนเป็น’ มานานแล้ว

โดยยกระดับและเปลี่ยนทิศทางโครงสร้างของธุรกิจ หาเงินกับคนตายโดยสมบูรณ์

แต่ว่าชายร่างอ้วนที่มาหาตัวเองคราวที่แล้ว หลังจากนั้นก็มาหาตัวเองอีกครั้ง

จุดประสงค์เรียบง่ายมาก เทอมหน้าเป็นช่วงสอบปลายภาค ชายร่างอ้วนอยากทำงานใหญ่อีกสักงาน คือธุรกิจการโกงข้อสอบลับ

เรื่องนี้น่าจะมีอะไรไม่ชอบมาพากลอีกมากมาย กระทั่งมีผลประโยชน์ที่ซับซ้อนวุ่นวายอยู่ โจวเจ๋อไม่ค่อยแน่ใจ ในความเป็นจริง โจวเจ๋อเชื่อว่าสวีเล่อเองก็ไม่ค่อยแน่ใจเช่นกัน

สาเหตุที่ชายร่างอ้วนอยากจะดึงสวีเล่อเข้าร่วมด้วย ทั้งคราวที่แล้วและคราวนี้ ก็เพราะอยากอาศัยสายสัมพันธ์ในกลุ่มเพื่อนนักเรียนของสวีเล่อ

มีสวีเล่ออยู่ตรงกลาง จริงๆ แล้วถือว่าเป็นคนกลางที่ทำให้ทั้งสองฝ่ายพึงพอใจ

ดูโง่ๆ ทึ่มๆ แต่กลับทำให้คนอื่นไว้วางใจ

การโกงข้อสอบเป็นอุปสรรคที่ยากจะหลีกเลี่ยงอย่างหนึ่งของชีวิตสังคมปัจจุบันในประเทศทุกวันนี้ ถูกตีความหมายออกมาจากสิ่งที่เรียกว่าวัฒนธรรม ‘ของเลียนแบบ’ ดูเหมือนจะคึกคักเร่าร้อนและเกริกก้อง กระทั่งเริ่มหลุดพ้นขอบเขตของความหมายในเชิงลบและเริ่มพัฒนาเป็นคำกลางๆ

แต่ไม่ว่าจะพูดเยอะแค่ไหนก็มีบทสรุปอันเดียว ในท้ายที่สุดก็คือผิดกฎหมายอยู่ดี ถึงแม้ตามแนวโน้มในปัจจุบัน จะทำให้ปรากฏการณ์ประเภทนี้เกือบจะไม่มีทางเป็นไปได้กว่านี้อีกแล้ว แต่หากจะโชคดีไม่ถูกจับตามอง อย่างไรก็เป็นเรื่องยากมาก

โจวเจ๋อปฏิเสธชายร่างอ้วน ชายร่างอ้วนจากไปอย่างอารมณ์เสีย ก่อนจะออกไปชายร่างาอ้วนจุดบุหรี่หนึ่งมวนอยู่หน้าประตูพลางลูบโซ่ทองของตัวเอง

แล้วทิ้งท้ายไว้หนึ่งประโยคว่า

“โง่”

โจวเจ๋อนั่งอ่านหนังสืออยู่ข้างหลังเคาน์เตอร์ต่อไป การมาเยือนของชายร่างอ้วนไม่มีอะไรมากไปกว่าเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ที่เกิดขึ้นในชีวิต

ศพผีสาวทำตัวเหมือนอย่างเคย หลังจากเก็บกวาดเช็ดถูทำความสะอาดหนังสือแล้วก็นั่งหลับตาอยู่บนเก้าอี้ นั่งพิงกำแพง เหมือนกับคนเหม่อลอยและเหมือนกำลังงีบหลัง

ชีวิตของคนทั้งสองอยู่ด้วยกันด้วยบรรยากาศเหมือนผ้าพันเท้าของคุณย่า

โจวเจ๋อมีชีวิตที่สุขใจและร่าเริง นึกถึงเรื่องที่ตัวเองรอคอยมากที่สุดในชีวิต ก็คือการใช้ชีวิตเหมือนอย่างตอนนี้ ปล่อยเวลาเลยผ่านให้เสียเปล่า อ่านหนังสือและนั่งเหม่อลอย

ไม่ต้องเตรียมเข้าห้องฉุกเฉินตรวจคนไข้ตลอดเวลา ไม่จำเป็นต้องเร่งตัวเองทุกนาทีให้ถีบตัวเองขึ้นมาทีละนิด

สำหรับศพผีสาว นางนอนอยู่ในโลงศพมาสองร้อยปีแล้ว จึงคุ้นชินกับความไร้ชีวิตชีวาและความเงียบมานานตอนนี้น่ะเหรอ นับเป็นเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น

เมื่อเทียบกับ ‘ความเงียบดุจสายน้ำ’ ของร้านหนังสือ สวี่ชิงหล่างกลับมีจิตใจที่ฮึกเหิมก้าวหน้ามากขึ้น เขามีฐานะมั่งคั่ง สำหรับการเรียนวิชาโหราศาสตร์จีนก็ไม่ได้มีความต้องการอะไรมาก ตรงกันข้ามกลับคิดว่าจะอาศัยความสามารถของตัวเองทำเงินและพัฒนาความก้าวหน้าได้อย่างไร

ด้วยเหตุนี้ สวี่ชิงหล่างจึงรู้สึกไม่ค่อยพอใจความถดถอยของนายกับบ่าวคู่นี้เป็นอย่างมาก!

“ดูคุณสิ วันๆ เอาแต่ขี้เกียจเหมือนคนตาย” สวี่ชิงหล่างหลังจากที่ยุ่งงานที่ร้านมาทั้งวัน ตามปกติก็จะมาสูบบุหรี่และถือโอกาสพูดจาแดกดันโจวเจ๋อไปด้วย

“เดิมทีฉันก็เป็นคนตายอยู่แล้ว” โจวเจ๋อโบกมือ พ่นควันออกมา

“คุณดูคุณสิ เป็นคนที่มีอายุสองชั่วคน ตอนนี้ในมือมีเงินไม่กี่หยวน แต่ผมเป็นผู้ชายที่มีห้องชุดมากกว่ายี่สิบห้องและยังคงขยันทำงานต่อ”

จากนั้นก็เหมือนเดิม หลังจากดูถูกโจวเจ๋อแล้วก็คุยโวอวดตัวเอง

โจวเจ๋อเลือบตามองสวี่ชิงหล่าง ยิ้มเอ่ยว่า “คุณกำลังเตรียมสินสอดให้ตัวเองอยู่เหรอ”

“งาช้างย่อมไม่งอกออกจากปากสุนัข” สวี่ชิงหล่างเงยหน้า มองขึ้นฟ้า (หรือก็คือเพดาน) “ผมคิดว่าหลังจากแก่ตัวไป จะได้ใช้ชีวิตที่สุขสบายพอสมควร”

“ห้องชุดในโลกมนุษย์ยี่สิบกว่าห้องยังสามารถดึงผีสาวยกเกี้ยวมาสู่ขอนายกลับไปแต่งงานได้ งั้นนายก็ขยันเพิ่มขึ้นอีกหน่อย หาเงินให้เยอะแล้วซื้อห้องเพิ่ม คราวหน้าจะได้เลือกผีสาวแบบไหนที่เหมาะสมกับนายก็พอแล้ว ส่วนฉันยมทูตคนนี้ ก็พลอยได้อานิสงส์กับนายไปด้วย ได้ดีร่ำรวยแล้วก็อย่าลืมกันนะ”

“เหอะๆ” ศพผีสาวที่งีบหลับอยู่ข้างๆ ให้ความร่วมมือกับเถ้าแก่ของตัวเอง

“ใกล้จะแปดโมงแล้ว ผมต้องไปเตรียมตัวแล้ว” สวี่ชิงหล่างมองเวลาแล้วจึงพูด

“ทำอะไร” โจวเจ๋อแปลกใจเล็กน้อย

โดยทั่วไปแล้ว สวี่ชิงหล่างจะพักผ่อนตอนเย็นไวมาก

“วันนี้เป็นวันเปิดวัดขงจื๊อ และอีกสองสามเดือนก็จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้วไม่ใช่เหรอ ญาติที่บ้านต่างจังหวัดของผม มีลูกที่จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยในปีนี้ เลยไหว้วานผมให้ไปจุดธูปบูชาที่วัดแทนเขา”

“เรื่องแบบนี้นายก็ยินดีทำเหรอ” โจวเจ๋อรู้จักนิสัยของสวี่ชิงหล่าง บอกว่าเขามีความหน่ายแหนงเห็นแก่ตัวมากไปนิด แต่อย่างไรก็ตามนอกจากหาเงินแล้วอย่างอื่นก็ขี้เกียจจะสนใจ

“ตอนเด็กเคยไปกินข้าวที่บ้านของเขา และเคยได้รับความช่วยเหลือด้านการเงินจากครอบครัวของเขา ไม่อย่างนั้นผมก็ไม่รู้ว่าตัวเองยังจะมีชีวิตอยู่ได้ จนถึงย้ายบ้านหรือไม่ ดังนั้นหนี้บุญคุณนี้จึงต้องตอบแทน” สวี่ชิงหล่างพูดจริงจัง

“อืม” โจวเจ๋อพยักหน้า

“ถ้าอย่างนั้น ไปด้วยกันไหม” สวี่ชิงหล่างเชื้อเชิญอย่างกะทันหัน “ช่วยผมแย่งจุดธูปคนแรก”

“วัดขงจื๊อหาธูปยากเหรอ”

“อืม อย่างไรก็ตามคุณก็คือคนดวงดีไม่ใช่เหรอ”

“ผมมีพลังไม่เยอะ” โจวเจ๋อเคยเห็นพวกที่แย่งจุดธูปคนแรกอย่างบ้าคลั่ง รูปร่างแบบเขานับว่าสู้ไม่ไหวจริงๆเว้นเสียแต่ว่าตัวเองใช้เล็บเบิกทาง แต่จะทำให้คนที่อยู่โดยรอบล้มลงก็ไม่ได้สินะ

“เชิญเธอสิ” สวี่ชิงหล่างชี้ไปที่ศพผีสาว “มีกำลังเยอะ ช่วยผมได้แน่นอน”

ศพผีสาวขมวดคิ้ว เตรียมจะตอกกลับ

“คุณอยากออกไปเดินเล่นไหม” สวี่ชิงหล่างเลิกคิ้วถาม

ศพผีสาวกำลังจะพูดตอกกลับ เลยต้องเก็บคำพูดเข้าไป แล้วยิ้มกว้างเหมือนดอกไม้บาน

ช่วงที่ผ่านมา นางไม่ได้ออกจากร้านหนังสือเลยแม้แต่ก้าวเดียว

ไม่มีทางอื่น โจวเจ๋อจึงได้แต่พยักหน้าตกลง เขาไม่วางใจที่จะให้ศพผีสาวออกไปข้างนอกคนเดียว อย่ามองว่าตอนนี้นางเป็นแค่สาวรับใช้รู้ใจเท่านั้น แต่จิตใจคนเรานั้นคาดเดายาก นับประสาอะไรกับผีดิบที่ไร้ ’หัวใจ’

โจวเจ๋อกระทั่งเชื่อว่า ถ้าหากวันไหนความสามารถของตัวเองลดลง คนที่จะจับตัวเองกินเป็นคนแรกอาจจะเป็นศพผีสาวที่ประจบประแจงตัวเองจนน่าสะอิดสะเอียนคนนี้ก็เป็นได้

ทั้งสามคนนั่งรถไปที่วัดขงจื๊อ ด้านนอกวัดขงจื๊อว่ากันว่าเต็มไปด้วยผู้คนล้นหลามดูจะพูดเกินจริงไปบ้าง แต่ก็โอบล้อมไปด้วยผู้คนมากมาย สงสารจิตใจของคนเป็นพ่อเป็นแม่จริงๆ

สวี่ชิงหล่างกับสองสามีภรรยาที่เขาพูดถึง ได้เจอกันข้างนอกวัดพอดี ทั้งสองคนดูแล้วเป็นผู้ใหญ่วัยกลางคนที่ซื่อสัตย์จริงใจมาก