ตอนที่ 414
ตอนที่ 414 การพลิกผัน!
October 22, 2026
ตอนที่ 414 การพลิกผัน!
หวังเคอเปิดประตูห้องนอน เมื่อประตูเปิดออก เขาก็เห็นโจวเจ๋อกำลังนอนหลับสนิทอยู่บนเตียง ส่วนอิงอิงและหลินเข่อกลับนอนห่มผ้าอยู่บนเสื่อข้างเตียง นอนด้วยกันอย่างเรียบร้อย หวังเคอไม่ได้เข้าไปรบกวนพวกเขา พลางปิดประตูเบาๆ อีกครั้งก่อนหันหลังกลับลงไปอีกครั้ง
หลังจากหวังเคอออกไป หลินเข่อก็รีบลืมตาขึ้น อิงอิงที่อยู่ข้างๆ ก็ลืมตาขึ้นเช่นกัน สองสาวเลิกผ้าห่มออกพร้อมกันถึงได้รู้ว่าตอนนี้เสื้อผ้าบนตัวของพวกเธอมีอยู่น้อยชิ้นจนน่าสังเวช เมื่อเลิกผ้าห่มของโจวเจ๋อขึ้น เสื้อผ้าของพวกเธอซ่อนอยู่ในนั้น จึงรีบหยิบออกมาสวมทันที เถ้าแก่โจวที่นอนหลับปุ๋ยอยู่ไม่รู้สึกถึงอะไรทั้งนั้น โจวเจ๋อคงจะเหนื่อยจริงๆ
“ทำไมไม่ล็อกประตู” ไป๋อิงอิงพูดด้วยความไม่พอใจนิดหน่อย
“ล็อกประตูมันจะไม่ยิ่งผิดสังเกตกว่าหรือไง” หลินเข่อโต้กลับ
“นั่นก็ยังดีกว่าแบบนี้แหละน่า”
“เขาคือพ่อของข้าในร่างนี้”
“ความสัมพันธ์พ่อลูกของพวกเจ้าช่างวุ่นวายจริงๆ”
หลังจากสองสาวจัดการตัวเองแล้ว หลินเข่อลุกขึ้นเปิดประตูและเดินลงไป หวังเคอนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่ชั้นหนึ่ง ทนายอันและเหล่าจางกำลังยืนปรึกษาอะไรบางอย่างที่หน้าประตู เหล่าจางยังคงถือโทรศัพท์ไว้ในมือ น่าจะเป็นที่สถานีตำรวจมีเรื่องแจ้งให้เขาไปอีกแล้ว
“ตื่นแล้วเหรอ” หวังเคอวางนิตยสารในมือลงและมองลูกสาวที่เดินลงมาจากชั้นบน
“อื้อ” หลินเข่อตอบรับ
“ใกล้จะเปิดเทอมแล้ว เล่นสนุกพอหรือยัง” หวังเคอถาม
หลินเข่อได้ยินดังนั้นจึงชะงักไปครู่หนึ่ง “แม่ล่ะคะ”
“พ่อพาแม่กลับมาด้วยกันน่ะ ตอนนี้อาการของแม่คงที่แล้ว ในระยะนี้ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรอีก” หวังเคอมองไปรอบๆ พลางเอ่ย “ชินกับการอยู่ในร้านหนังสือหรือยัง”
“ค่อนข้างชินเลยทีเดียวค่ะ”
“คิดอยากจะอยู่ต่อไหม”
“หนูเชื่อฟังพ่อค่ะ”
“พ่อคิดว่าไปโรงเรียนดีกว่า แทนที่จะเอาแต่เล่นสนุกเกินไปน่ะ”
“ค่ะ อีกสองวันหนูจะย้ายกลับและไปโรงเรียน”
หวังเคอยิ้ม พลางลุกขึ้นและเดินไปข้างๆ หลินเข่อ อยากจะเอื้อมมือไปลูบหัวลูกสาวของเขา แต่หลินเข่อกลับก้าวถอยหลัง หลบมือของหวังเคอและพูดว่า “หนูไม่ใช่เด็กๆ แล้วนะ เอาแต่ลูบหัวอยู่ได้”
หวังเคอพยักหน้า “ลูกสาวของพ่อโตแล้วสินะ”
การพูดคุยของสองพ่อลูกธรรมดามาก หวังเคอดูเวลาพลางเอ่ยว่า “อีกสองวันให้พ่อมารับลูกกลับบ้านไหม”
“ได้ค่ะ”
“งั้นพ่อไปก่อนนะ”
“อื้อ”
หวังเคอกลับไปแล้ว ขับรถของเขาออกไปแล้ว เหล่าจางก็ไปแล้ว กล่าวว่าทีมเฉพาะกิจจากมณฑลเรียกตัวประชุมเป็นการภายใน เจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้องต้องไปเข้าร่วม เดิมทีเหล่าจางไม่จำเป็นต้องเข้าร่วมด้วยซ้ำ สืบเนื่องจากความผิดพลาดในครั้งก่อน เขาจึงถูกแยกออกจากทีมเฉพาะกิจ แต่บางทีอาจเป็นเพราะเขาเพิ่งจะแจ้งข้อมูลเบาะแสอันใหม่ไป ดังนั้นจึงแจ้งให้เขาเข้าร่วมฟังการประชุมด้วย
ทนายอันบิดขี้เกียจ เขาพร้อมที่จะเป็นทนายแก้ต่างของนักพรตเฒ่าแล้ว เมื่อพิจารณาจากหลักฐานที่สามารถใช้ได้ในมือตอนนี้แล้ว ความมั่นใจยังมีอยู่มากพอสมควร
“โอ๊ะ ทำไมพ่อคุณถึงได้กลับไปเร็วขนาดนี้ล่ะ” ทนายอันล้อเลียน
“เขามาบอกฉันว่าใกล้จะเปิดเทอมแล้ว”
“เขาคิดถึงลูกสาวของเขาแล้วน่ะสิ”
สาวน้อยโลลิเงยหน้าขึ้นมองทนายอันและเอ่ยเสียงขรึม “ฉันรู้”
“รู้แล้วก็ดี” พูดแล้วทนายอันก็หมุนเปิดกระติกเก็บความร้อนใบใหญ่ของเขา และพบว่ากาแฟในขวดโหลใกล้จะหมดอีกแล้ว จึงกวาดส่วนที่เหลือออกมา จากนั้นทนายอันเอาบัตรที่วางแผนจะให้เถ้าแก่บริจาคเงินตอนสายๆ ออกมาวางไว้ข้างๆ
“ดื่มกาแฟแพงๆ ของคุณสิ้นเปลืองขนาดนี้ คงจะปวดใจมากสินะ”
เสียดายที่ตอนนี้เถ้าแก่กำลังนอนหลับสนิท หากเขาตื่นขึ้นมาแล้วรู้เรื่องนี้เข้า จะต้องร้องไห้ขี้มูกโป่งด้วยความดีใจแน่ๆ