ตอนที่ 470 บุกทะลวง!

ตอนที่ 470 บุกทะลวง!

“หืม” พระขี้เรื้อนเงยหน้าขึ้น มองไปทางหน้าประตูโรงแรมอย่างอกสั่นขวัญแขวน ต่อจากนั้นพระจึงเริ่มนับนิ้วไม่หยุด สีหน้าของเขาแสดงความเคร่งขรึมหนักแน่นและผ่อนคลายสลับกัน

“พระคะ ท่านทำนายดวงชะตาเป็นเหรอ” หญิงสาวตัวดำวางมือบนศีรษะที่ผิวไม่เรียบยุบของพระขี้เรื้อนแล้วถามด้วยความสงสัย

“ไม่เป็น”

“…” หญิงสาว

“เป็นความเคยชินเท่านั้น ตอนเด็กเพิ่งบวชพูดไม่ค่อยเป็น พระอาจารย์กลัวว่าวันหลังอาตมาข้าออกไปแล้วจะต้องหิวตาย จึงสอนวิชาบ้านๆ ให้อาตมาเอาไว้สร้างภาพข้าอยู่ไม่น้อย และนี่ก็คือหนึ่งในวิชา”

“อาจารย์ของท่านทำไมถึงสอนอบายมุขเหล่านี้ให้กับท่าน แบบนี้ยายของฉันยังดีกว่า สอนฉันปลูกดอกไม้”

ใช่แล้ว ยายของเธอดีกว่า สุดท้ายได้ถูกเธอเอาไปปลูกลงดิน

“ไม่อย่างนั้น อาจารย์ที่อยู่บนโลกนี้ สามารถสอนให้ลูกศิษย์กินข้าวได้ จะต้องเป็นอาจารย์สิ่งที่ดีแน่นอน ถ้ากินข้าวไม่ได้ต่อให้มีความรู้มากแค่ไหน ก็ไม่มีประโยชน์ อาตมาข้ารักและเคารพอาจารย์ของอาตมาข้ามาก”

“โอเคๆ รู้แล้วว่าท่านเคารพอาจารย์ของท่านมาก ฉันก็เหมือนกัน”

“เหรอ”

“ยายมักจะพูดบ่อยๆ ว่าเธอแก่แล้ว คนที่เกิดในยุคเดียวกันแรกๆ ก็ทยอยล้มหายตายจากไปพอสมควร เธอจึงเหงามาก”

“ดังนั้น”

“ดังนั้นฉันจึงจับยายฝังไปปลูกเลย แต่เธอก็ไม่เข้าใจและยังด่าฉัน จนกระทั่งถูกฝั่งจนมิดแล้ว เธอจึงไม่พูดอะไรอีก”

“เอิ่ม…”

“ฉันก็เข้าใจความกตัญญูกตเวที ฉันกลัวว่ายายจะเหงาน่ะสิ ท่านคุณดูสิ ฉันจับเธอฝังลงดินไปแล้ว ถ้าหากดอกไม้ออกดดอกบานสะพรั่งจริงๆ ก็จะมีคุณยายเติบโตขึ้นมามากมาย คุณยาย ก็จะไม่เหงาแล้วใช่ไหม”

“โยมเจ้าพูดมีเหตุผลมาก” พระขี้เรื้อนพยักหน้า “อาตมาข้าไม่ฉลาดเหมือนโยมเจ้า ไม่อย่างนั้นก่อนที่อาจารย์จะมรณภาพ น่าจะรีบจับท่านไปฝังลงดิน”

“ใช่แล้วๆ ไม่ใช่ๆ ถึงจะออกนอกเรื่องไปหน่อย แต่ในนี้เกิดอะไรกันแน่ ไม่รู้สึกถึงคนพวกนั้นแล้ว โดนจับหมดแล้วเหรอ”

“เหมือนจะใช่ ไอปีศาจลดลงไปไม่น้อย แต่อาตมาข้ายังคงได้กลิ่นอายของผีดิบสองตัวที่อยู่ข้างใน”

“ผีดิบ” หญิงสาวตัวดำขมวดคิ้ว รีบถามทันที “ผีดิบสามารถนำมาปลูกได้ไหม”

“ผีดิบเกิดขึ้นตามธรรมชาติ…ไม่ใช่ ใช่ว่าจะเอามาปลูกไม่ได้”

“ปลูกยังไง”

“คืออย่างนี้นะ โยมเจ้าเลือกสถานที่ที่มีไอพิฆาตหนาแน่น แล้วจัดฮวงจุ้ยเพื่อรวบรวมพลังหยิน จากนั้นก็หว่านเมล็ดลงไปเยอะๆ หว่านลงไปบนตัวของฝังศพที่เพิ่งตายไม่นานลงไปเยอะๆ ถ้าโชคดี ฤดูใบไม้ผลิหนึ่งหลังจากหลายสิบกว่าปีผ่านไป ก็จะปลูกได้สำเร็จ”

“นานจัง น่าเบื่อมาก”

“อืม”

“แต่ โรงแรมนี้สุดยอดมาก มีทั้งปีศาจมีทั้งผีดิบ เถ้าแก่ของโรงแรมนี้ต้องใช้เงินเชิญพวกมันมาไม่น้อยแน่นอน”

พระขี้เรื้อนหัวเราะ ถ้าหากเถ้าแก่ของโรงแรมแห่งนี้รู้ว่าวันนี้สิ่งที่มาโรงแรมเป็นตัวอะไรกันแน่ คาดว่าคงดีใจจนหัวใจวายตายแน่นอน

“จริงๆ แล้ว อาตมาข้าค่อนข้างแปลกใจอย่างหนึ่ง ผีดิบก็คือผีดิบ ปีศาจก็คือปีศาจ กระทั่งยมทูตก็คือยมทูต แต่ข้างในกลับมีคนที่ประหารสามอสุภะ”

“สามอสุภะคืออะไร เอามาปลูกได้ไหม”

“เป็นทฤษฎีอุปมาอุปไมยมโนทัศน์ของนักพรตเต๋าวัวควาย ในหนังสือลัทธิเต๋า ‘เรื่องเล่าสามอสุภะ’ กล่าวว่า ‘ในร่างกายของมนุษย์เรามีสามอสุภะ’ โดยทั่วไปประกอบด้วยอสุภะบนสามพยาธิ อสุภะกลางสามพยาธิ และอสุภะล่างสามพยาธิ จึงเรียกว่า ‘สามอสุภะเก้าพยาธิแมลง’ นักพรตที่ต้องการสำเร็จเป็นเซียน จะต้องกำจัดและทำลาย ‘รากแห่งสามอสุภะ’ อาตมาข้าอยู่ในศาสนาพุทธ จึงเรียกว่าเป็นจิตมาร ตัดสามอสุภะ ลบจิตมาร เหอะๆ อาตมาข้าอยากจะเข้าไปดูจริงๆ”

“ได้ยินท่านพูดได้น่าอัศจรรย์แบบนี้ ถ้าหากไม่ใช่เพราะดอกไม้ใบหญ้าที่นี่และบอกฉันว่าหลังจากเข้าไปแล้วอาจจะกลายเป็นปุ๋ยได้ ฉันก็อยากจะเข้าไป!”

แต่ฉันยังไม่อยากกลายเป็นปุ๋ย!

เมื่อได้ยินดังนั้น พระขี้เรื้อนจึงไหล่สั่น เห็นได้ชัดว่า เขาก็เชื่อลางสังหรณ์ของผู้หญิงปลูกดอกไม้คนนี้ เข้าไปดูความคึกคัก เป็นประเพณีนิยมที่สวยงามนับตั้งแต่สมัยโบราณของชาวจีน แต่ถ้าหากรู้ว่ามีอันตรายและยังอยากจะเข้าไปอย่างนั้นเรียกว่าขาดศีลธรรม

“ประหารสามอสุภะ เมื่อประหารกำจัดสำเร็จ สภาพจิตใจก็สงบสุข ไม่ว่าผู้ฝึกตนคนไหน ไม่ว่าจะเป็นพระ นักพรต หรือผี ล้วนเป็นสภาพจิตใจที่ทุกคนต้องการใฝ่ฝันหา”

“ถ้าหากล้มเหลวพ่ายแพ้ล่ะ”

“ถ้าหากล้มเหลวแพ้เหรอ ถ้าโชคดีหน่อย ก็จะกลายเป็นคนปัญญาอ่อน ถ้าโชคไม่ดี ข้าก็จะถูกจิตมารครอบงำ” ขณะที่พูดพระขี้เรื้อนได้ลุกขึ้นยืน ลูบศีรษะของตัวเอง แล้วพูดพึมพำว่า “ไม่ใช่สิ สวีโจวเมืองเล็กๆ แค่นี้ และยังเป็นโลกมนุษย์ ไม่ใช่ภูเขามังกรเสือและไม่ใช่ภูเขาหมาซาน จะมีคนประหารสามอสุภะโผล่มาได้ยังไง หรือว่ามีหงส์ทองบินออกมาจากรังหญ้าจริงๆ”

จากนั้นพระขี้เรื้อนจึงมองหญิงสาวตัวดำที่นอนอยู่ในสวนดอกไม้ด้านหลังอีกที พลางนึกถึงคำพูดของหญิงสาวก่อนหน้านั้น ในนั้นอันตรายมาก หมายความว่ามีบุคคลที่ยิ่งใหญ่ แต่บุคคลที่ยิ่งใหญ่ก่อนที่ตัวเองจะกลายเป็นบุคคลที่ยิ่งใหญ่จะต้องฆ่าสามอสุภะแล้ว แต่ล่าช้ามาถึงตอนนี้จะต้องไม่ใช่ผู้ยิ่งใหญ่แน่นอน หรือว่า…”

พระขี้เรื้อนจ้องนิ่ง เขารู้สึกว่าเหมือนตัวเองจะเจอความจริงแล้ว ความรู้สึกแบบนี้ สบายใจจริงๆ เหมือนเวลาที่คุณยังไม่ได้เข้าโรงภาพยนตร์ แต่ยืนอยู่หน้าทางเข้าโรงภาพยนตร์และเดาว่าฆาตกรที่อยู่ในภาพยนตร์แนวลึกลับที่กำลังฉายอยู่เป็นใครกันแน่

“มีผู้ยิ่งใหญ่คอยบงการ ผลักดันให้คนหนึ่งในนั้นประหารสามอสุภะ!”

…

ทนายอันรีบมาถึงหลังจากจัดการสถานการณ์การต่อสู้ทางนั้นได้แล้ว แต่หลังจากที่รีบมาถึงได้ครึ่งทาง เขาจึงกลับหยุดฝีเท้าลง ไม่ใช่เพราะเขาเห็นโจวเจ๋อฆ่ายมทูตสวีโจวคนหนึ่งแล้วดังนั้นจึงคิดว่าไม่จำเป็นต้องไป แต่เป็นเพราะยิ่งเข้าใกล้โจวเจ๋อในเวลานี้ เขายิ่งรู้สึกหนังศีรษะชา ราวกับว่ายิ่งเข้าไปใกล้ ตัวเองจะยิ่งอันตราย

โจวเจ๋อหลับตา ท่าทางเซ่อๆ ซ่าๆ เหมือนกำลังฝันอยู่ เขาทั้งฝันและฆ่าคนไปด้วย หรือว่าเป็นเฉาเชาโจโฉกลับชาติมาเกิด