ตอนที่ 491 เถ้าแก่ มากัดมันที!

ตอนที่ 491 เถ้าแก่ มากัดมันที!

หลังจากขึ้นรถไฟความเร็วสูงมาถึงสถานีในช่วงพลบค่ำ ทนายอันเช่ารถทั้งยังซื้อของกินและน้ำตุนไว้ไม่น้อย ทุกคนถึงได้ขับรถเข้าไปข้างในภูเขา

ทนายอันตั้งใจซื้อของในครั้งนี้มาก ขนมขบเคี้ยว บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป และขนมปังหลากหลายรสชาติ ซื้อของจำพวกของกินเล่นมากองพะเนิน แถมยัดเข้าไปในรถจนเต็ม

หลังรู้ว่าไม่ต้องกลุ้มเรื่องน้ำดอกพลับพลึงอีกแล้วในอนาคต ทนายอันก็ระเบิดความกระตือรือร้นในด้าน ‘การกิน’ มากทีเดียว น่าเสียดายที่คราวนี้ต้องเข้าภูเขาเพื่อตามหาคน แถมยังเร่งรีบมาก ไม่อย่างนั้นละก็บางทีเขาอาจจะวางแผนเข้าภูเขาตามหาบ้านไร่แท้ๆ เพื่อเพลิดเพลินกับของกินรสเลิศก็ได้

ตามการนำทางของเครื่องหมายในแผนที่ เนื่องจากมีถนนตัดผ่านจึงไม่ต้องกังวลเรื่องหลงทาง ถึงอย่างไรถนนในภูเขาก็มีไม่มากนัก

ทนายอันขับรถรวดเร็วมาก ขณะเดียวกันมือข้างหนึ่งก็วางพาดออกไปนอกหน้าต่างที่ลดกระจกลง ดูเท่เข้าไปอีก จางเยี่ยนเฟิงนั่งตรงตำแหน่งข้างคนขับ คาดเข็มขัดนิรภัยพร้อมจัดแจงเสื้อผ้าและนั่งตัวตรง ส่วนโจวเจ๋อและอิงอิงนั่งอยู่ด้านหลัง ตอนนี้โจวเจ๋อก็ไม่สนอะไรแล้ว ถึงอย่างไรต่อไปนี้ก็ไม่ต้องกังวลเรื่องน้ำดอกพลับพลึงแดงแล้ว ใช้ของในสต็อกเต็มที่ เริ่มดื่มน้ำดอกพลับพลึงแดงและกินขนมกันแล้ว!

เมื่อก่อนโจวเจ๋อไม่ค่อยชอบกินคุกกี้หรือขนมชิ้นเล็กๆ เหล่านี้เลย ชาตินี้ยิ่งกินน้อยลงกว่าเก่า ตอนนี้พอกินเข้าไปแล้วกลับมีรสชาติที่อร่อยทีเดียว

อิงอิงมีหน้าที่เปิดถุงขนมหรือไม่ก็แกะเปลือกถั่วให้โจวเจ๋ออยู่ข้างๆ เห็นเถ้าแก่กินอย่างมีความสุขขนาดนี้ อิงอิงก็มีความสุขด้วยเช่นกัน

สรุปคือ หากตัดเรื่องหลินเข่อทิ้งไปละก็ บรรยากาศในรถคล้ายกับกำลังท่องเที่ยวกันอยู่จริงๆ เป็นที่น่าพอใจเลยแหละ

“เถ้าแก่ คุณยื่นมือออกไปข้างนอกสิ สัมผัสดูหน่อย ความเร็วของผมในตอนนี้ ผมทดสอบด้วยตัวเองแล้ว มันใกล้เคียงความรู้สึกที่สัมผัสหน้าอกเลย”

“เหล่าอัน”

“มีอะไรครับ เถ้าแก่”

“ภาพลักษณ์ของคุณวันนี้ดูแย่ไปหน่อยนะ”

“เถ้าแก่ คุณอย่าเป็นผู้ชายอิ่มเอมจนไม่รู้จักผู้ชายหิวกระหายสิครับ คุณทั้งกินอิ่มนอนอุ่นมาโดยตลอด แต่สำหรับผมแล้ว มันลำบากเหลือเกิน ผมไม่ได้สัมผัสวันเวลาแบบนี้มานานแล้ว เจ้าเด็กผิวเข้มนั่นไม่เพียงแค่ปลูกดอกพลับพลึงได้เท่านั้นนะ ถ้าเธอวางยาพวกเราด้วย มันสามารถทำให้เราหลับอุตุได้จริงๆ แค่คิดว่าวันข้างหน้าจะกินอิ่มนอนอุ่น ผมก็มีความสุข มีความสุขจริงๆ”

“กินเพื่ออยู่ ไม่ใช่อยู่เพื่อกิน” โจวเจ๋อพูดด้วยอารมณ์

เมื่อได้ยิน ทนายอันไม่เพียงตกตะลึงไปชั่วครู่ แม้แต่จางเยี่ยนเฟิงที่นั่งข้างคนขับยังชะงักไปครู่หนึ่ง เมื่อได้ยินคำพูดประเภทนี้ออกจากปากเถ้าแก่ของตัวเอง มักจะให้ความรู้สึกประหลาดแบบแปลกๆ เสมอ

เหมือนกับอิ่มแล้วบอกคนอื่นว่าไม่มีข้าวกินทำไมไม่ไปกินโจ๊กเนื้อแทนล่ะ

“ว้าว สิ่งที่เถ้าแก่พูดช่างลึกซึ้งและเป็นปรัชญามากเลยเจ้าค่ะ! สมกับเป็นเถ้าแก่!”

อิงอิงไม่ได้เป็นแฟนตัวยงคอยเคารพยกย่องปลอมๆ ที่เพิ่งมาถึงแต่อย่างใด แต่กลับคลายบรรยากาศอันเกิดจากประโยคคำคมสร้างแรงบันดาลใจประโยคนั้นที่นำมาซึ่งสถานการณ์น่ากระอักกระอ่วนในรถแทน

“ผมว่านะเถ้าแก่ ถ้าพุทธะออกมาจริงๆ ไอ้หมอนั่นจะสู้ได้ไหม” ทนายอันจุดบุหรี่แล้วโยนบุหรี่ให้จางเยี่ยนเฟิงและโจวเจ๋อที่อยู่ข้างหลัง

“แบตเตอรี่ของเขาคือผม” โจวเจ๋อกัดช็อกโกแลตแท่งยี่ห้อสนิกเกอร์สที่อิงอิงป้อนเข้าปาก

“อ๋อ” ทนายอันพยักหน้า

เข้าใจแล้ว มิน่าล่ะ หลังเจ้านั่นออกมาเถ้าแก่ของเขาเหมือนถูกคว้านร่างทุกครั้งไป จำได้ว่าก่อนหน้านี้นักพรตเฒ่าเคยพูดไว้ เมื่อก่อนหลังเถ้าแก่ใช้วิชาอู๋ซวงแล้วเรียกได้ว่าสะบักสะบอมทีเดียว ร่างกายเปรอะเปื้อนเลือดไปทั่วร่าง ผิวหนังแหกปริออก เนื้อตัวเต็มไปด้วยบาดแผล แถมยังต้องนอนบนเตียงไปถึงครึ่งเดือนและลงจากเตียงไม่ได้ด้วยซ้ำ แม้ว่าตอนนี้พลังของเถ้าแก่จะแข็งแกร่งขึ้นและพัฒนาแล้ว ตอนนี้แค่อ่อนพับหลับไปคืนหนึ่งเท่านั้น แต่ก็ยังไม่เพียงพออยู่ดี

นี่มันก็เหมือนรถถังสองคันสู้กัน ไม่ว่ารถถังของอิ๋งโกวจะหุ้มเกราะหนา หรือแรงขับเคลื่อนและลำกล้องปืนล้วนแกร่งกว่าอีกฝ่ายมาก แต่อีกฝ่ายมีเชื้อเพลิงที่เข้ากันได้หลายถัง ทว่าอิ๋งโกวในที่นี้มีแบตเตอรี่หนานฝู[1]เพียงก้อนเดียว แม้ว่าเถ้าแก่ของเขาจะภูมิอกภูมิใจในแบตเตอรี่ ที่ถึงมีก้อนเดียวก็แกร่งกว่าหกก้อน แต่ไม่ว่าอย่างไรก็คือแบตเตอรี่อยู่ดี

“งั้นเมื่อคืนก่อนไอ้หมอนั่นก็โง่เง่าน่ะสิ เตรียมตัวรอพุทธะออกมาปราบมารจริงๆ เนี่ยนะ”

“ตอนนี้อารมณ์ของเขาไม่ค่อยคงที่น่ะ” โจวเจ๋อพูด

“หือ อารมณ์ไม่คงที่เหรอ เช่นอะไรครับ”

“อย่างเช่นคำพูดเหล่านี้ของคุณตอนนี้ เขาอาจจะได้ยิน เมื่อเขาออกมาครั้งต่อไป อาจจะยังไม่ไปห้ำหั่นกับศัตรู แต่จะฆ่าคุณก่อนไงล่ะ”

“…” ทนายอัน

ทนายอันโยนบุหรี่ทิ้งไป ใช้มือถือเชื่อมบลูทูธเตรียมเล่นเพลง

เมื่อเห็นท่าทางของเขา จางเยี่ยนเฟิงที่นั่งอยู่ข้างคนขับหยิบมือถือของตัวเองขึ้นมาแล้วพูด “เชื่อมบลูทูธของผมสิ ผมอยากเปิดเพลง”

“เอาสิ คุณเปิดเลย เปิดเพลงเพราะๆ หน่อยนะ” ทนายอันตอบทันที

จางเยี่ยนเฟิงปรับอยู่ครู่หนึ่ง เชื่อมเครื่องเสียงรถยนต์เข้ากับบลูทูธมือถือ ไม่นานก็เล่นเพลง หลังจากเพลงเริ่มเล่นแล้ว ทนายอันชักมือที่ยื่นออกไปลูบหน้าอกด้านนอกรถกลับเข้ามาโดยไม่รู้ตัว เถ้าแก่โจวที่นั่งกินๆ ดื่มๆ กับสาวใช้ด้านหลังก็หยุดเคลื่อนไหวโดยไม่รู้ตัว จางเยี่ยนเฟิงจัดผ้าจัดผ่อนเรียบร้อยและนั่งตัวตรงแน่ว

‘ลุกขึ้นเถิด มวลชนผู้ไม่ยอมเป็นทาสทั้งหลาย!

ให้เลือดเนื้อของพวกเราสร้างเป็นกำแพงเมืองจีนขึ้นใหม่[2]…’

แต่อิงอิงกลับงงงวยเล็กน้อย เธอเป็นคนราชวงศ์ชิงจึงไม่รู้สึกอะไรกับสิ่งนี้เลย ในเวลานี้ทั้งโจวเจ๋อและทนายอันพากันมองจางเยี่ยนเฟิงที่นั่งข้างคนขับ เดาว่าน่าจะมีความคิดในใจตรงกัน

คุณบ้าไปแล้วเรอะ!

จางเยี่ยนเฟิงพ่นควันบุหรี่อย่างเชื่องช้าพลางเอ่ย “วันนี้เป็นวันชาติจีน ผมคิดว่าควรจะฟังเพลงชาติสักหน่อยน่ะ”

ท่ามกลางเสียงเพลงชาติดังกระหึ่มเร้าใจ ในที่สุดรถก็ถึงที่หมายเสียที