ตอนที่ 508 ชีวิตประจำวันหลังพ้นเคราะห์

ตอนที่ 508 ชีวิตประจำวันหลังพ้นเคราะห์

จางเยี่ยนเฟิงขับรถ หลังจากสองชั่วโมงผ่านไป ในที่สุดก็ขับมาถึงโรงพยาบาลในเมืองระดับอำเภอที่ใกล้ที่สุด

สภาพของโรงพยาบาลแห่งนี้ทรุดโทรมเป็นอย่างมาก ประมาณว่าถึงแม้นกกระจอกจะตัวเล็ก แต่ถ้าพยายามหาอวัยวะทั้งห้ามาต่อกันก็ยังพอมองหน้าตาออกว่าเป็นอะไร

นี่คือรูปแบบคลาสสิกของการพัฒนาตัวเมืองในประเทศในปัจจุบัน จะมีก็แต่พื้นที่แถวเจียงซู เจ้อเจียง เซี่ยงไฮ้ที่ค่อนข้างสมดุลอยู่บ้าง เมืองระดับอำเภอในพื้นที่เหล่านี้ไม่ว่าจะเป็นด้านการรักษาหรือสาธารณูปโภคล้วนได้รับการพัฒนาอย่างดี ประชาชนที่อาศัยอยู่ตามเมืองระดับอำเภอเหล่านี้ก็ไม่เกิดความคิดชั่วแล่นต้องการย้ายไปอยู่ในตัวมณฑลหรือเมืองใหญ่ที่อยู่ใกล้เคียง

ส่วนเมืองหรงเฉิงในมณฑลเสฉวนนับว่าเป็นอีกขั้วหนึ่งเลยทีเดียว เนื่องจากเมืองระดับอำเภอในมณฑลนี้ในหลายๆ แง่มุมนั้นแย่กว่าหรงเฉิงมาก ดังนั้นชาวบ้านที่อยู่ในเมืองระดับอำเภอจึงย้ายไปกระจุกตัวอยู่ที่หรงเฉิงโดยอัตโนมัติ ด้วยเหตุนี้จึงมีการแซวว่าหรงเฉิงดูดเลือดของทั้งมณฑลมาหมดแล้ว

เมื่อจัดการแผลและให้เลือดเรียบร้อยแล้ว โจวเจ๋อจึงสั่งให้เพื่อนร่วมสายอาชีพในที่แห่งนี้ช่วยตัวเองถึงแค่นี้ ส่วนอวัยวะภายในที่ได้รับความเสียหาย เถ้าแก่โจวไม่คาดหวังอะไร และได้แต่อาศัยตัวเองให้ค่อยๆ ฟื้นสภาพกลับมาในภายหลัง

เนื่องจากเถ้าแก่โจวขอร้องแกมบังคับ ทั้งยังปฏิเสธการผ่าตัด เป็นผลทำให้หมอสองสามคนในโรงพยาบาลแห่งนี้โล่งใจเช่นกัน อย่างไรก็ตามสำหรับพวกเขาแล้ว อาการบาดเจ็บของเถ้าแก่โจวเหมือนคนใกล้ตายแล้วจริงๆ หลังจากเซ็นเอกสารชี้แจงสองสามฉบับแล้วหมอพวกนี้จึงเดินออกไป

อาการอาหารเป็นพิษของทนายอันจัดการง่ายกว่ามาก ไม่ว่าอย่างไรก็ใช้วิธีต่างๆ หมุนเวียนกันไป ขอแค่หมอและพยาบาลไม่รีบวิ่งเข้าไปในห้องคนไข้ตะโกนเรียกญาติและประกาศว่าทนายอันไม่ไหวแล้ว ทุกคนจะไม่เป็นห่วงแม้แต่นิดเดียว

ผีดิบน้อยไม่ถูกขอให้รับการรักษาและดูแล จางเยี่ยนเฟิงใช้ตำแหน่งของตัวเองขอใช้ห้องคนไข้หนึ่งห้อง ในนั้นมีสามเตียง โจวเจ๋อนอนตรงกลาง เตียงฝั่งที่ติดกับประตูเหลือไว้ให้ทนายอัน ส่วนเตียงที่อยู่ด้านในสุดถูกกั้นด้วยผ้าม่านเป็นของผีดิบน้อย

เหล่าจางยืนอยู่หน้าประตู เหมือนกำลังเฝ้ายาม ถึงแม้ว่าหมอและพยาบาลจะเข้ามา เขาก็จะเข้ามารายงานก่อน

โจวเจ๋อกับทนายอันแตกต่างจากผีดิบน้อยตรงที่มีร่างกายของคนธรรมดา แต่ผีดิบน้อยเป็นผีดิบอย่างแท้จริง อย่าว่าแต่หมอท้องถิ่นไม่รู้จะรักษาผีดิบอย่างไรเลย แค่พวกเขาเห็นผลการตรวจของผีดิบน้อยก็คงตกใจจนเป็นลมแล้ว

รอจนฟ้าสาง ถึงได้มีพยาบาลและหมอเข็นรถเข็นเปลนอนของทนายอันเข้ามา ทุกคนช่วยกันพาทนายอันวางลงบนเตียง แล้วให้น้ำเกลือต่อในเวลาเดียวกัน ราตรีที่ยุ่งมาทั้งคืนจึงสิ้นสุดลง

เมื่อถึงเวลาเช้าตรู่ ตำรวจท้องที่กลุ่มหนึ่งจึงเข้ามา เนื่องจากอาการบาดเจ็บของโจวเจ๋อและทนายอันมีความพิเศษ ดังนั้นเกี่ยวกับการซักถาม จึงให้เหล่าจางเป็นคนรับมือ

เวลาสิบโมงเช้า โจวเจ๋อตื่นแล้ว อิงอิงนั่งอยู่ข้างเตียงคนไข้ของโจวเจ๋อตลอดเวลา อยู่ใกล้โจวเจ๋อมาก เพื่อให้โจวเจ๋อนอนหลับได้ง่าย

พอตื่นขึ้นมา หากจะพูดว่าสดชื่นแจ่มใสก็คงจะเกินจริงไปเสียหน่อย ร่างกายยังคงอ่อนแอเหมือนเดิม แต่อย่างน้อยก็ไม่ลำบากถึงขั้นเหลือลมหายใจแค่อึดเดียวเหมือนเมื่อวานแล้ว

อิงอิงหยิบน้ำดอกพลับพลึงแดงที่เก็บไว้ในรถมาให้โจวเจ๋อกิน แล้วจึงป้อนข้าวต้มให้โจวเจ๋อ ทนายอันที่อยู่ข้างๆ เริ่มทำเสียง ‘ฮึดฮัด’ ไม่หยุด เพื่อแสดงความมีตัวตนของตัวเอง เขาเหมือนเด็กที่ร้องไห้ ‘งอแง’ เพื่อดึงดูดความสนใจของทุกคน

อิงอิงจึงหยิบน้ำดอกพลับพลึงแดงออกมา แต่โจวเจ๋อกลับพูดว่า “เขาได้กลูโคสไปทั้งคืนแล้ว ไม่หิวตายหรอก”

ทนายอันที่อยู่ข้างๆ ได้ยินแล้วจึงลืมตาทันที ใบหน้าที่นอนหนุนอยู่บนหมอนหันมามองด้วยความขุ่นเคือง แล้วเอ่ยว่า “เถ้าแก่ เห็นใจลูกน้องหน่อยไม่ได้หรือไง”

“เป็นเด็กดีนะ ตอนนี้คุณกินอาหารไม่ได้ชั่วคราว เชื่อผมเถอะ ผมเป็นผู้เชี่ยวชาญ” คำว่า ‘ผู้เชี่ยวชาญ’ สามารถกลบเหตุผลและคำต่อว่าจนพูดไม่ออกได้จริงๆ

ตอนบ่ายโจวเจ๋อนอนหลับอีกแล้ว และตื่นอีกทีในเวลาพลบต่ำ ทนายอันที่อยู่ข้างๆ ถือโทรศัพท์เหมือนกำลังดูเอกสารอะไร เขายังทำงานในสำนักงานทนายความแห่งหนึ่ง แต่หลังจากเข้ามาที่ร้านหนังสือจึงดูแลที่นั่นน้อยมาก

เงินทองแค่นั้นไม่สำคัญสำหรับเขาเท่าไร งานที่ทำเงินได้อย่างแท้จริงคือธุรกิจการลักลอบนำเข้าของเถื่อนที่ยังคงทำอยู่ ซึ่งสอดคล้องกับ ‘เรื่องจริง’ ที่เขียนไว้บนกฎหมายอาญาถึงช่องทางการทำเงินก้อนโต

โจวเจ๋อสามารถลงจากเตียงได้ เดินออกมานอกห้องคนไข้ภายใต้การประคองของอิงอิง เดินเล่นอยู่ที่โถงทางเดินสองรอบ หมอสองคนที่เข้าร่วมการรักษาช่วยชีวิตเมื่อวานเห็นฉากนี้แล้วยังร้องตกใจ แถมยังหยิบโทรศัพท์ออกมาถ่ายรูปเตรียมโพสต์อวดลงในโมเมนต์

โจวเจ๋อเข้าใจความลำบากของเพื่อนร่วมสายอาชีพเดียวกัน จึงถ่ายรูปร่วมกับพวกเขา

เมื่อเดินวนอีกหนึ่งรอบแล้วจึงกลับมา แผลที่ตกสะเก็ดตามร่างกายเริ่มแตกออก และยังมีบางส่วนที่มีเลือดไหลออกมา แต่โจวเจ๋อกลับไม่สนใจ ขยับร่างกายเพื่อให้รู้สึกว่าตัวเองยังมีแรงกระปรี้กระเปร่า

เขาเปิดผ้าม่านที่อยู่ด้านในสุด ผีดิบน้อยยังคงนอนอยู่บนเตียง ไม่ขยับตัว พลังชีวิตของไอ้หมอนี่แข็งแกร่งจริงๆ หากพูดอย่างจริงจังแล้ว เมื่อวานคนที่บาดเจ็บหนักที่สุด น่าจะเป็นเขา

ไม่ว่าจะเป็นทางด้านจิตใจหรือร่างกาย ต่างได้รับความเสียหายหนักเป็นสองเท่า

ก่อนหน้านั้นอิงอิงเสนอว่าให้ฆ่าเขา แต่โจวเจ๋อปฏิเสธ โจวเจ๋อก็ไม่แน่ใจว่าทำไมตัวเองถึงปฏิเสธ อาจจะเป็นเพราะผีดิบน้อยคนนี้ไม่ได้คิดจะฆ่าเขาอยู่แล้วในตอนแรก

แม้อิงอิงจะบอกว่าตอนที่พวกเธอลงมาเห็นผีดิบน้อยกำลังจะฆ่าโจวเจ๋อ แต่โจวเจ๋อก็ยังไม่เข้าใจเล็กน้อย ตอนนั้นสภาพของตัวเขาโดนแค่ฝ่ามือเดียวก็ตายแล้ว ทำไมต้องวางท่าตะโกนเสียงดังว่าจะฆ่าเขาด้วย

แต่ตอนนี้โจวเจ๋อรู้สึกเสียใจอยู่บ้าง ไอ้หมอนี่ตอนนี้บาดเจ็บหนักขยับตัวไม่ได้เลย แต่หลังจากนี้ล่ะ หรือว่าต้องหาวิธีมาผนึกเขาจริงๆ ไม่อย่างนั้นถ้าหากอาการบาดเจ็บของเขาเริ่มฟื้นฟูขึ้นมา ในร้านหนังสือจะมีใครควบคุมเขาอยู่

ดูจากสภาพในตอนนี้ ทั้งร้านหนังสือนอกจากโจวเจ๋อเรียกอิ๋งโกวออกมาแล้ว ดูเหมือนจะไม่มีใครสามารถปราบเขาได้

ทำให้โจวเจ๋อต้องครุ่นคิดว่าควรจะกลืนน้ำลายตัวเองสั่งให้อิงอิงพาเขาเข้าไปในป่าตอนดึกแล้วฉีกร่างทิ้งดีหรือไม่ เวลานี้ประตูห้องคนไข้ถูกเคาะ คนที่เข้ามาคือหวังเคอที่เหน็ดเหนื่อยมาจากการเดินทาง

“หรุยหรุ่ย หรุยหรุ่ยล่ะ” พอหวังเคอเข้ามาก็ถามหาลูกสาวของตัวเอง