ตอนที่ 534 จับเป็น!

ตอนที่ 534 จับเป็น!

เช้าวันรุ่งขึ้น เหล่าจางก็มาถึง การสืบสวนเรื่องนี้ก็ได้เรื่องแล้วเช่นกัน

ชายที่เป็น ‘โรคพิษสุนัขบ้า’ ในร้านขายยาเมื่อวานคนนั้นเสียชีวิตกะทันหันขณะรักษาตัวในโรงพยาบาล ทั้งยังเสียชีวิตในห้องฉุกเฉิน

เหตุการณ์นี้ไม่ได้สร้างความวุ่นวายมากนัก เมื่อ ‘โรคพิษสุนัขบ้า’ แสดงอาการแล้ว โดยทั่วไปก็หมายถึงโทษประหารชีวิต ทั้งยังน่ากลัวมากกว่าโรคเอดส์ในระดับหนึ่งอีกด้วย เนื่องด้วยมีการเก็บบันทึกเอาไว้ มีเพียงไม่กี่คนที่รอดชีวิตหลังจากเริ่มแสดงอาการของโรค แต่ก็มีอาการสืบเนื่องที่ร้ายแรงอย่างยิ่ง ตายดีกว่าอยู่รอด หรือไม่ก็มีชีวิตอยู่ได้เพียงสองสามปีก็เสียชีวิตอยู่ดี ด้วยเหตุนี้ เรื่องวัคซีนที่ผ่านมาเมื่อไม่นานมานี้ จึงดึงดูดให้เห็นถึงความสำคัญและความตื่นกลัว

สิ่งที่ทำให้เถ้าแก่โจวอึดอัดก็คือ เหล่าจางรีบมาเวลากินข้าวอีกแล้ว ทันทีที่ส่งมอบของ ก็เอาแต่นั่งลงกินมื้อเช้าของใครของมัน นับตั้งแต่เหล่าสวี่หันกลับมาสนใจงานของตัวเอง มาตรฐานอาหารของร้านหนังสือพัฒนาขึ้นหลายระดับทันที

จากผลการสืบสวน ในบันทึกค่าใช้จ่ายของพวกเขา รวมถึงวิญญาณสภาพอนาถเมื่อวานนี้ด้วย มีเงินยอดหนึ่งที่เหมือนกัน นั่นก็คือล้วนเคยไปศูนย์ดูแลสุขภาพมาก่อน และโดยทั่วไปต่างก็ไปมาเมื่อหนึ่งสัปดาห์ก่อนแสดงอาการป่วยทั้งสิ้น

หลังมื้ออาหารเช้า โจวเจ๋อกับทนายอันขับรถไปศูนย์ดูแลสุขภาพแห่งนั้น เนื่องจากเป็นเวลาเช้าตรู่ ดังนั้นถึงแม้ว่าประตูศูนย์ดูแลสุขภาพแห่งนี้จะเปิดอยู่ก็ตาม แต่เห็นได้ชัดว่ายังไม่พร้อมให้บริการ ผู้จัดการแผนกต้อนรับขอให้โจวเจ๋อและทนายอันนั่งรอที่โซฟา และบอกว่าจะให้หมอนวดเข้ามา

รอประมาณครึ่งชั่วโมง หมอนวดสองคนรีบกุลีกุจอเข้างาน โจวเจ๋อกับทนายอันถูกแยกและนำเข้าไปในห้องส่วนตัวสองห้อง ในห้องส่วนตัวมีกลิ่นอายโบราณ กลับไม่มีสิ่งของที่เป็นคำใบ้คลุมเครือ ผู้เชี่ยวชาญทั้งสองคนก็ไม่ได้อยู่ในระดับสาวงาม ดูๆ แล้วล้วนมีอายุกันทั้งนั้น แต่สวมใส่ชุดกี่เพ้าดูแล้วค่อนข้างมีเสน่ห์ทีเดียว

โจวเจ๋อนอนลง อีกฝ่ายช่วยเขาทำความสะอาดใบหน้าก่อน และเช็ดทุกส่วนบนใบหน้าอย่างละเมียดละไม จากนั้นเริ่มนวดส่วนหัวและกระดูกสันหลังส่วนคอ เทคนิคพิถีพิถันมาก แค่เริ่มลงมือนวดก็รู้ว่าได้รับการฝึกฝนมาเป็นพิเศษ หากเป็นคนเจนจัดช่ำชอง เวลานี้ก็น่าจะรู้ว่าร้านนวดแห่งนี้ปกติทั่วไป ไม่ใช่แสร้งทำเป็นรอโอกาสถามคุณว่าต้องการบริการพิเศษหรือไม่

“หอมจัง” โจวเจ๋อเอ่ยพูด

“ค่ะ เป็นไม้จันทน์ที่ทำขึ้นเป็นพิเศษ” หมอนวดตอบ “คุณลูกค้า สามารถนอนหลับได้เลยนะคะ ดิฉันจะช่วยนวดให้ค่ะ”

โจวเจ๋อยิ้มๆ อิงอิงไม่อยู่ที่นี่ด้วยเขาก็นอนไม่หลับหรอก แต่เปลือกตากลับตอบสนองนิดหน่อยตามสัญชาตญาณ คล้ายกับมีความรู้สึกอยากงีบหลับจริงๆ

ไม้จันทน์ถูกดัดแปลงสินะ โจวเจ๋อคิดในใจ ดังนั้นคนที่มานวดที่นี่ล้วนนอนหลับปุ๋ยภายใต้อิทธิพลของไม้จันทน์ แล้วคิดว่าบริการนวดของที่นี่ยอดเยี่ยมมากใช่หรือไม่

“คุณลูกค้าต้องการเพิ่มเวลาไหมคะ”

“ไม่ต้องครับ”

“ได้ค่ะ บริการในครั้งนี้เป็นอันสิ้นสุดค่ะ คุณสามารถไปแช่น้ำในห้องอาบน้ำได้เลย” หมอนวดออกไปแล้ว โจวเจ๋อก็ลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกจากห้องส่วนตัว

“เฮ้ พี่สาว ไม่ได้จริงๆ นะเหรอ ผมเพิ่มเงินให้”

“ไม่ได้ค่ะ ไม่ได้จริงๆ ค่ะ”

“พี่สาวอยากได้เงินเท่าไร เรียกมาได้เลย”

“ดิฉันอายุปูนนี้แล้วค่ะ”

“ไม่เป็นไร ออกจะน่ากิน”

“ไม่ได้ค่ะ ที่นี่ไม่อนุญาต ขออภัยด้วยค่ะ พวกเราเป็นร้านนวดปกติทั่วไป”

‘แกร๊ก!’ ประตูห้องส่วนตัวถูกเปิดออก หมอนวดเดินหน้าแดงออกมา

ไม่นานนัก ทนายอันก็เดินออกมาเช่นกัน และสบเข้ากับสายตาเหยียดหยามของโจวเจ๋อ

“นั่นอะไร ผมแค่กำลังสละตนเป็นอาหารเสือเพื่อหาความจริง ทำไมคุณใช้สายตาแบบนี้มองผมกันละเนี่ย”

“เหอะๆ”

“แหม ผู้ชายน่ะนะ ดั้นด้นมาถึงที่นี่ทำไมจะไม่คิดอะไร ถ้าเกิดว่าพวกเขาเป็นแบบนี้กันหมดล่ะ” ทนายอันอธิบายจบ ยื่นบุหรี่ให้โจวเจ๋อพลางเอ่ย “ไปเถอะ ไปแช่น้ำกัน”

อ่างอาบน้ำไม่ใหญ่มากนัก แต่ถึงอย่างไรมันก็ไม่ใช่โรงอาบน้ำโดยเฉพาะ แต่ก็พอใช้แล้ว เวลานี้มีเพียงโจวเจ๋อและทนายอันแช่น้ำที่นี่สองคน น้ำร้อนมาก นอนลงไปสบายตัวมาก

“ไม่มีตรงไหนผิดปกติเลยนะเนี่ย” ทนายอันเอ่ยพูด

“อืม” โจวเจ๋อพยักหน้า

เวลานี้มีชายหนุ่มสวมชุดคลุมอาบน้ำเดินเข้ามาพร้อมกับเอ่ยยิ้มๆ “ทั้งสองคนอยากขัดหลังด้วยไหมครับ”

“เอาสิ ขัดหลังเลย” ทนายอันยืนขึ้นเดินไปนอนบนเตียงฝั่งนั้น

“เถ้าแก่ เราจะกลับไปทั้งอย่างนี้ ดูเหมือนไม่ค่อยจะดีเท่าไร ฮ่าๆๆ คล้ายกับตั้งใจออกมาหาความสุขสบายใส่ตัวเลย โอ๊ะ! พี่ชาย เบาๆ หน่อยสิ นี่คุณนึกว่ากำลังขัดพื้นหรือไง”

“คราบไคลเยอะมากทีเดียว” ผู้เชี่ยวชาญด้านการขัดหลังพูด

ทนายอันส่ายหน้าและไม่พูดอะไร รอจนถูหลังเสร็จทั้งด้าน A และ B แล้ว ผู้เชี่ยวชาญด้านการขัดหลังถามว่า “ต้องการขัดไหมไหมครับ”

“ขัดไหมเหรอ” ทนายอันพูดด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย “เคยได้ยินแต่ขัดเกลือ ขัดน้ำนม เพิ่งเคยได้ยินขัดไหมครั้งแรกนี่แหละ”