ตอนที่ 545 ชู่ว ผมเป็นตัวปลอม!

ตอนที่ 545 ชู่ว ผมเป็นตัวปลอม!

“เถ้าแก่ ท่านกลับมาแล้วหรือเจ้าคะ”

“อืม” โจวเจ๋อนั่งลงบนขอบโซฟา จิบกาแฟที่อิงอิงเพิ่งจะยกเข้ามาเสิร์ฟ

“ซี้ด…” กาแฟร้อนไปหน่อย โจวเจ๋อรีบวางแก้วลง กัดริมฝีปากของตัวเองโดยไม่รู้ตัว

“ว้าย เถ้าแก่!” อิงอิงรีบเอนตัวเข้ามาอย่างกระวนกระวายใจและเอื้อมมือไปยกกาแฟ มันร้อนนิดหน่อย แต่ไม่น่าจะถึงกับเป็นอย่างนี้นี่นา

“ไม่เป็นไรๆ” โจวเจ๋อโบกมือ “ผมไม่ระวังเอง”

“ไม่ได้เจ้าค่ะ เถ้าแก่ให้ข้าดูหน่อยนะเจ้าคะ” อิงอิงบอกใบ้ให้โจวเจ๋ออ้าปากให้เธอดู เธอไม่อนุญาตให้เถ้าแก่ของเธอได้รับบาดเจ็บใดๆ เป็นอันขาด

โจวเจ๋อส่ายหน้าแล้วพูดว่า “ไม่เป็นไรน่า ขอน้ำเย็นให้ผมแก้วหนึ่งสิ ไม่เป็นไร”

“อ้อ เจ้าค่ะ งั้นข้ายกกาแฟนี่ไปนะเจ้าคะ”

“ไม่ ไม่ต้อง เสียดายน่ะ” ความหมายก็คือเขาจะดื่มต่อไป แม้ว่าเพิ่งจะถูกมันลวกก็ตาม แค่ผิวโดนน้ำร้อนลวกนิดหน่อยจะเป็นอะไรไป รู้หรือเปล่าว่ากาแฟแก้วนี้แพงแค่ไหนน่ะ

อิงอิงวิ่งไปเอาแก้วน้ำเย็นมาวางด้านหน้าโจวเจ๋อ และถามอย่างระมัดระวัง “เถ้าแก่ ไม่เป็นอะไรจริงๆ หรือเจ้าคะ”

“ไม่เป็นไร”

“อ้อ เจ้าค่ะ งั้นข้าไปช่วยเหล่าสวี่ทำกับข้าวก่อนนะเจ้าคะ”

“อืม”

“เฮ้ กลับมาได้เสียทีนะ ฮ่าๆๆ” ทนายอันสวมชุดนอนลายเสือดาวเดินลงมาจากชั้นบน หลังทักทายคิกคักก่อนเป็นอันดับแรกก็รีบเดินไปนั่งลงข้างๆ เด็กชายทันที เมื่อเห็นเด็กชายเพิ่งกลับมาก็จะทำการบ้านจึงรีบพูดว่า “เมื่อวานมีเรื่องนิดหน่อยเลยคุยกับเหล่าจางนานไปหน่อย นอนไม่เต็มอิ่ม เราขึ้นไปนอนกันต่ออีกหน่อยเถอะนะ”

“น่าเอือมระอา” โจวเจ๋อที่นั่งอยู่ข้างๆ พูดแทงใจ

“เกี่ยวอะไรกับคุณด้วยไม่ทราบ” ทนายอันหันหน้าไปมองโจวเจ๋อแวบหนึ่งอย่างอารมณ์เสีย จากนั้นก็มองเด็กชายพลางหัวเราะคิกคัก “ดูสิ เช้านี้เล่นกับสาวน้อยสนุกดีหรือเปล่า”

เด็กชายพยักหน้า

“เหนื่อยด้วยแล้วละสิ”

เด็กชายส่ายหน้า เหนื่อยหมายความว่าอะไร

“เด็กนักเรียนชั้นประถมต้องงีบหลับกลางวันให้เป็นนิสัย ไปเถอะ พวกเราไปสร้างนิสัยกัน”

เด็กชายลังเลครู่หนึ่ง แต่ก็พยักหน้า ถึงอย่างไรก็เป็นทนายอันที่ออกหน้าให้เถ้าแก่พาเขาไปพิพิธภัณฑ์หุ่นขี้ผึ้งตอนช่วงเช้า ทนายอันมีความสุขจนห้ามตัวเองไม่อยู่ รีบดันเด็กชายขึ้นไปชั้นบนทันที

“ผ้าปิดตาคุณร่วงตกแล้ว” โจวเจ๋อเอ่ยเตือน

ทนายอันหันกลับมาเก็บผ้าปิดตาที่ทำร่วงออกมาจากในกระเป๋าของตัวเองเมื่อครู่นี้ ก่อนจะถลึงตาใส่โจวเจ๋อคล้ายกำลังประท้วง จากนั้นก็รีบตามเด็กชายขึ้นไปชั้นบนทันที

โจวเจ๋อยิ้มพลางส่ายหน้า มองกาแฟหนึ่งแก้วกับน้ำเย็นหนึ่งแก้วตรงหน้า อืม ดูเหมือนว่ากาแฟจะแพงกว่าหน่อย โจวเจ๋อก็ยังยกกาแฟขึ้นอยู่ดี

“เจี๊ยกๆๆ!” จู่ๆ เจ้าลิงน้อยก็กระโดดพรวดเข้ามาในตอนนี้ ถือโทรศัพท์มือถือในมือและนั่งยองๆ บนโต๊ะน้ำชาตรงหน้าโจวเจ๋อ

“ไปเล่นตรงนู้นไป” โจวเจ๋อโบกมือ

“เจี๊ยกๆๆ!” เจ้าลิงขยับหน้าเข้าไปใกล้โจวเจ๋อ คล้ายกับว่ากำลังพินิจพิเคราะห์ด้วยความสงสัยใคร่รู้มาก

“ไปเล่นตรง…”

เจ้าลิงกระโดดหนีทันที แต่หางมันดันกวาดเอาแก้วกาแฟในมือโจวเจ๋อจนกาแฟทั้งแก้วหกเรี่ยราดบนตัวโจวเจ๋อ

โอเค ไม่มีกาแฟแล้ว

เถ้าแก่โจวกลับไม่ได้โกรธอะไร นำแก้วกาแฟวางบนโต๊ะน้ำชา ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วหยิบเอาน้ำเย็นๆ มาดื่มรวดเดียว จากนั้นตะโกนทันที “นักพรตเฒ่า”

“โอ้ อยู่ครับ เถ้าแก่” นักพรตเฒ่ากำลังนั่งยุ่งอยู่กับอะไรบางอย่างที่หลังเคาน์เตอร์ เมื่อได้ยินโจวเจ๋อตะโกนเรียกเขาก็รีบลุกขึ้นทันที

“เจ้าลิงของคุณติดสัดแล้ว คุณพาไปดูที่สวนสัตว์หน่อยว่าสามารถผสมพันธุ์ได้ไหม”

“เจี๊ยกๆๆ!” เจ้าลิงร้องอย่างไม่พอใจมาก

“โอ้ๆ ครับผมๆ” นักพรตเฒ่าอุ้มเจ้าลิงไว้ในอ้อมแขน ทั้งยังดึงหางเจ้าลิงออกแล้วแอบดูข้างใน ใบหน้าของเจ้าลิงพลันเปลี่ยนเป็นสีแดงแปร๊ดทันที

“โตแล้วจริงๆ เหรอเนี่ย”

“เจี๊ยก…”

“จริงสิ ลิงสามารถผสมพันธุ์ได้ตอนอายุเท่าไร ข้าจะไปตรวจเช็กดูหน่อย” เจ้าลิงทำหน้าสิ้นหวัง เพราะนักพรตเฒ่าเปิดโทรศัพท์มือถือและเริ่มค้นหาในไป่ตู้แล้ว

ขณะเดียวกัน นักพรตเฒ่ายังพึมพำว่า “อย่าตกใจไป คืนนี้เราไปสวนสัตว์กัน แกหาลิงตัวเมียที่ตัวเองชอบแล้วเกี้ยวพาราสีออกมาเอง เราเอาขนมและกล้วยไปเพิ่มสักหน่อย ข้ามั่นใจว่าแกสามารถจัดการได้ จริงสิ ไม่ต้องไปหาลิงตัวเมียตัวเล็กๆ ขี้เล่นแบบนั้นด้วยนะ ต้องหาที่ซื่อสัตย์และไว้ใจได้ ถ้าผสมพันธุ์ครั้งเดียวติดจนท้องขึ้นมา ข้าจะช่วยขโมยมันออกมาเอง ให้พวกแกลงหลักปักฐานในร้านหนังสือ ถ้าแกจะทำให้เธอท้องลูกเป็นฝูงได้จริงๆ ข้าก็มีความสุข”

นักพรตเฒ่าพูดเองเออเองอย่างมีความสุข เต็มไปด้วยความภูมิใจเสมือนลูกชายของตัวเองสามารถสอยผักกาดขาว (ลูกรัก) บ้านคนอื่นมาได้

เจ้าลิงกระโดดหนีออกจากอ้อมแขนของชายชราจนเสียงดัง ‘ตุ้บ’ แล้วมองโจวเจ๋อที่เดินไปทางห้องน้ำ จากนั้นรีบวิ่งจากประตูเล็กๆ ด้านหลังร้านหนังสือไปที่แปลงผักบ้านข้างๆ

…

“อิงอิง ช่วยผมเตรียมเสื้อผ้าชุดหนึ่ง ผมจะอาบน้ำ”

“เจ้าค่ะ เถ้าแก่” อิงอิงชินกับความต้องการแบบนี้ไปแล้ว เถ้าแก่ของเธอเป็นโรครักความสะอาดขั้นลึกสุด การอาบน้ำในช่วงกลางวันแสกๆ ช่างเป็นเรื่องปกติธรรมดาไปเสียแล้ว

อิงอิงส่งชุดใหม่ให้แล้วหยิบเอาชุดที่สกปรกแล้วกลับไปซัก ส่วนโจวเจ๋อยืนอยู่ใต้ฝักบัว เปิดน้ำอุ่นร้อนชโลมทั่วร่างกายตัวเอง พลางโยกศีรษะ ไม่รู้ว่าทำไม หลังกลับจากพิพิธภัณฑ์หุ่นขี้ผึ้งก็มักจะรู้สึกเวียนหัวนิดหน่อยคล้ายกับเป็นหวัดนิดๆ เสียอย่างนั้น

เด็กชายนอนอยู่ด้านข้าง ในมือกำลังถือไอแพดดูหนังอยู่ สิ่งที่ดูอยู่นั้นคือซีรีส์ผีดิบของหลินเจิ้งอิง รู้สึกว่ามันน่าสนใจมากทีเดียว ตอนแรกที่โจวเจ๋อและอิงอิงดูซีรีส์นี้ด้วยกันก็พบว่ามันน่าสนใจมาก แต่เด็กชายเกลียดหนังที่มี ‘ผีดิบน้อย’ อยู่ในนั้น เขามักจะคิดอยู่เสมอว่าเจ้าผีดิบน้อยนั่นโง่เง่าเต่าตุ่นมาก