ตอนที่ 549 นี่คือบัลลังก์ของฉัน!

‘พรืด!’ เถ้าแก่โจวพ่นน้ำชาออกมา

ผู้หญิงเบี่ยงตัวไปด้านหนึ่ง หลบน้ำชาที่กระเด็นออกมา แต่ดวงตากลับหรี่ขึ้นมาอย่างชัดเจน เธอไม่รู้สึกว่าคำพูดของตัวเองจะน่าขำ และกิริยาท่าทีของโจวเจ๋อ สำหรับเธอแล้ว ยิ่งเหมือนการสบประมาทดูหมิ่นความศรัทธาและความเชื่อมั่นของเธอ

เวลาปกติหรือเวลาอื่นไม่เป็นไรสำหรับเรื่องพวกนี้ เพราะพูดตามจริงแล้ว หัวหน้าพิพิธภัณฑ์หญิงยกเว้นเรื่องที่เธออาจจะฆ่าเจ้าของพิพิธภัณฑ์หุ่นขี้ผึ้งตัวจริงและพนักงานสองคนแล้ว ตอนที่เธอเจอหน้าโจวเจ๋อกับหวังเคอ จริงๆ แล้วเธอยังไม่เคยแสดงเจตนาเป็นศัตรูออกมาอย่างแท้จริง

เธอลองหยั่งเชิง ร่วมงาน แล้วหยั่งเชิงอีก แล้วร่วมงานอีกอย่างระมัดระวัง เธอเหมือนคนที่ยืนอยู่บนแผ่นน้ำแข็งบาง เธอจึงไม่รู้สึกว่าน่าขำ ทว่าโจวเจ๋อได้ฟังแล้วกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกแปลกๆ

ไอ้หนู นายทำตัวดีๆ ตั้งใจช่วยพวกเราทำงาน! ถ้าสำเร็จ ตัวนายจะให้รางวัลกับตัวนายเอง! ถ้าไม่สำเร็จ ตัวนายก็จะลงโทษตัวนายเอง! ความรู้สึกแบบนี้เหมือนเวลาเรียนชั้นอนุบาล อาจารย์สอนให้ตัวเองปรบมือให้ตัวเอง

ตอนนั้นคุณสามารถปรบมือได้แรงมาก ตอนนี้กลับรู้สึกเหมือนคนโง่

“ขอโทษด้วยนะครับ ผมไม่เห็นด้วยที่จะหยิบออกมา” โจวเจ๋อลุกขึ้น จริงๆ แล้วเรื่องทั้งหมดนี้ ล้วนเป็นหัวหน้าพิพิธภัณฑ์หญิงปรารถนาเพียงฝ่ายเดียว เพราะตัวของพวกเธอเองคงคาดไม่ถึงว่า สิ่งที่พวกเธออยากได้จากโจวเจ๋อ ตัวของโจวเจ๋อเองก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร

และด้วยนิสัยของเถ้าแก่โจว เป็นไปไม่ได้ที่จะเป็นฝ่ายบอกสถานที่ฝังศพของลู่ผิงจื๋อ แล้วปล่อยให้พวกเธอไปตามหาเอง

ในเมื่อรู้ว่าตัวเองทำของดีหล่นจากมือ ทำไมฉันต้องไม่เก็บขึ้นมาด้วยตัวเอง

สาเหตุที่ตกลงดื่มน้ำชา นั่งพูดคุย เป็นเพราะว่าโจวเจ๋ออยากหลอกถามข้อมูลออกมาจากปากของหัวหน้าพิพิธภัณฑ์หญิงเท่านั้นเอง

“ฮู่…” หัวหน้าพิพิธภัณฑ์หญิงเม้มปาก ในดวงของเธอแสดงเจตนาฆ่าออกมาอย่างเห็นได้ชัด

รูปปั้นพระโพธิสัตว์ยังเคยถูกโจวเจ๋อพูดจายียวนกวนโมโหมาก่อน จึงยิ่งไม่ต้องพูดถึงผู้หญิงที่หยิบคนธรรมดามาทำเป็นหุ่นขี้ผึ้งเลย

“ท่ายยมทูต ท่านตัดสินใจแน่วแน่ อยากเป็นศัตรูกับชนเผ่าของเราแล้ว” หัวหน้าพิพิธภัณฑ์หญิงตบมือหนึ่งที แล้วโต๊ะน้ำชาจึงแตกโดยตรง ส่วนตำแหน่งเพดานที่อยู่ข้างหลัง เหมือนมีขี้ผึ้งถังใหญ่เทลงมา บนช่องโหว่ที่อยู่บนกำแพง เริ่มมีแผ่นขี้ผึ้งแทรกซึมเข้ามาอย่างช้าๆ

เด็กผู้ชายเดินไปข้างหน้าสองสามก้าว ยืนอยู่ตรงหน้าโจวเจ๋อ ขณะเดียวกันได้พูดพึมพำว่า “ครั้งนี้ พวกเธอจับข้าไม่ได้หรอก”

โจวเจ๋อจึงยื่นมือตบไหล่ของเด็กผู้ชายเบาๆ “นายจัดการเธอ ใช้คาถาที่เหล่าอันสอนนายต่อสู้กับเธอ ทำให้ฉันเห็นร่างจริงของเธอ แล้วส่วนที่เหลือ นายไม่ต้องเป็นห่วง”

หัวหน้าพิพิธภัณฑ์หญิงยื่นมือลูบแขนที่หักของตัวเอง พลางหลับตา จากนั้นร่างของเธอเริ่มถอยหลังอย่างรวดเร็ว ขณะเดียวกันเด็กผู้ชายได้พุ่งเข้าไปต่อสู้โดยตรง!

‘เอี๊ยด!’

เสียงเสียดสีกันดังขึ้นแสบแก้วหู บนกำแพง บนเพดาน บนพื้น ทุกโซนที่ถูกปกคลุมไปด้วยขี้ผึ้ง ล้วนมีร่างคนแต่ละคนปรากฏออกมา และหน้าตาของคนเหล่านั้นมีความคล้ายคลึงกับหัวหน้าพิพิธภัณฑ์หญิงถึงเจ็ดแปดส่วน

พวกเธอน้อมคำนับบูชาพร้อมกัน ขับร้องบทสวดอันน่าเกรงขามด้วยกัน ราวกับว่ากำลังทำพิธีโบราณบางอย่างดฮณ๊ฯดฯฌซ,

ตอนที่เด็กผู้ชายใกล้จะไล่ทันหัวหน้าพิพิธภัณฑ์หญิง ขี้ผึ้งทั้งหมดเริ่มแผดเสียงคำราม “พลิกเมฆา!” ชั่วเวลาเดียวโซ่สีดำนับสิบเส้นได้โผล่ออกมาจากใต้ดินอีกครั้ง!

สายตาของเด็กผู้ชายจ้องมองนิ่ง ลดความเร็วของร่างกายอย่างชัดเจน

“ฉันบอกว่านายไม่ต้องสนใจ” โจวเจ๋อตะโกนพูดอยู่ข้างหลัง ขณะเดียวกันเล็บมือทั้งสิบนิ้วของเถ้าแก่โจวได้งอกยาวออกมา พลางตวาดเสียงทุ้มต่ำว่า “กาแฟ!”

โซ่นับสิบเส้นที่ถูกพวกหุ่นขี้ผึ้งเรียกออกมาสูญเสียการควบคุมลงในทันใด มันเริ่มส่ายไปมาอย่างไร้จุดหมาย แต่ไม่ได้พุ่งไปที่ตัวของเด็กผู้ชาย

และเวลานี้เด็กผู้ชายจับหัวหน้าพิพิธภัณฑ์หญิงที่กำลังถอยไปด้านหลังได้แล้ว ตอนที่อีกฝ่ายกำลังละลายขี้ผึ้งเตรียมหนี เขาได้ท่องคาถาออกไป!

‘ปึ้ง!’ ร่างกายของหัวหน้าพิพิธภัณฑ์หญิงถูกสร้างใหม่อีกครั้งมาแต่ไกล แต่ครั้งนี้หุ่นขี้ผึ้งของเธอกลับทรุดไปครึ่งหนึ่ง แม้แต่ดวงตาและจมูกก็ยังไม่ถูกตำแหน่ง เหมือนคนที่ทำศัลยกรรมล้มเหลว

และบางทีเมื่อเทียบกับตัวเองที่ถูกโจมตีพ่ายไปอีกครั้ง สิ่งที่ทำให้เธอยิ่งประหลาดใจคือ โซ่นับสิบเส้นกลับสูญเสียการควบคุมในทันใด!

ทำไมถึงเป็นแบบนี้ เธอยังไม่ได้เลื่อนความสงสัยไปที่ตัวของโจวเจ๋อ และเป็นไปไม่ได้ที่เธอจะคิดไปทางนั้น ถึงแม้เธอจะพูดถึงชนเผ่าของเธอด้วยใบหน้าที่เคารพเลื่อมใสเสมอ แต่นี่ไม่ได้หมายความว่าเธอจะเชื่ออย่างสนิทใจว่าผู้ยิ่งใหญ่คนนั้นยังมีตัวตนอยู่จริง แถมยังอาศัยอยู่ในร่างของยมทูตที่อยู่ตรงหน้าคนนี้

คนเราปากไม่ตรงกับใจไม่มีใครเสมอเหมือน

เวลานี้ พนักงานทั้งสองคนได้วิ่งเข้ามา หลังจากที่พวกเขาเห็นสถานการณ์ดังกล่าว จึงรีบคุกเข่าทันที สองมือแนบแน่นไปที่พื้น

โจวเจ๋อเหลือบตามองเล็กน้อย สองมือชี้ไปที่พวกเขา แล้วกำเบาๆ “หนังสือพิมพ์!” โซ่นับสิบเส้นเหวี่ยงเข้าไปทันที!

‘เปรี๊ยะๆ!’ เสียงดังก้องสองครั้ง

หุ่นขี้ผึ้งของพนักงานสองคนระเบิดทันที เงาสีดำพุ่งออกมาเป็นสองสาย นี่คือการปลอมตัวของพวกเขาถูกทำลายแล้ว เผยให้เห็นตัวตนที่แท้จริง และยังได้ยินเสียงกรีดร้องของพวกเขาดังมาจากกลางอากาศ

คาถาที่พวกเธอใช้ควบคุมแต่เดิม ทำไมถึงย้อนกลับมาทำร้ายพวกเธอ

เด็กผู้ชายมองโซ่เหล่านั้น แล้วมองโจวเจ๋ออีกที เขาหัวเราะแล้วพุ่งเข้าหาหัวหน้าพิพิธภัณฑ์หญิงต่อ

หัวหน้าพิพิธภัณฑ์หญิงคิดไม่ถึงว่าจะต้องรับมือกับผีดิบตัวนี้ เพราะเธอรู้ดี ถึงจะเห็นว่าเขาเป็นเด็ก แต่ถ้าคุณอยากจะจัดการเขาจริงๆ นั้นยากมาก ยากจริงๆ ต่อให้เขายืนนิ่งอยู่ตรงหน้าคุณ ถ้าอยากจะฆ่าเขา ก็ต้องเปลืองแรงสุดฤทธิ์ และอาจจะไม่สำเร็จด้วยซ้ำ

ผีดิบผู้ยิ่งใหญ่แบบนี้ แม้แต่เทพเซียนก็ยังปวดหัว การต่อสู้กับไอ้หมอนี่ จะใช้ไม้แข็งไม่ได้ จึงเลือกได้แค่ปราบไว้เท่านั้น!

“ด้วยชื่อของข้า ขอเชิญอาวุธศักดิ์สิทธิ์ของชนเผ่า!” ชั่วเวลาเดียว หุ่นขี้ผึ้งภายในพิพิธภัณฑ์หุ่นขี้ผึ้งทั้งหมดเริ่มร้องเรียก艾琳小說

“ฝุ่นธุลีที่สะสมบนกระดูก สุดท้ายถูกปัดออกไป! ความเงียบเหงาของวันเวลา ในที่สุดก็สิ้นสุดลง! คลื่นโหมซัดสาดในความมืด จะต้องเกิดขึ้นอีกครั้ง!” ขับขานเพลงโบราณพร้อมกับท่วงทำนองที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว

สายตาของโจวเจ๋อกวาดมองไปรอบๆ ไม่หยุด พูดจริงๆ นะ เขากังวลอยู่บ้าง กังวลว่าคนนั้นที่อยู่ในร่างของตัวเองตอนนั้นได้ทิ้งอะไรไว้ให้คนเผ่านี้กันแน่

ถ้าหากตอนนั้นคนโง่นั่นได้มอบอาวุธที่มีกำลังทำลายล้างสูงอะไรให้ ถึงตอนนี้กลับวกมาฆ่าตัวเองอีก ไม่น่าขำเกินไปหน่อยหรือ

เสียดาย ตอนนี้อิ๋งโกวยังนอนหลับสนิท ไม่สามารถฟื้นขึ้นมา จึงไม่สามารถสื่อสารได้ชั่วคราว หรือพูดอีกอย่างคือ ไม่สามารถแอบบอกให้โจวเจ๋อรู้ล่วงหน้าได้

ด้วยเหตุนี้ เถ้าแก่โจวจึงรู้สึกหวั่นไหวอยู่ในใจ ขณะเดียวกันก็รู้สึกว่าเหลวไหลเหมือนกัน ตอนนี้ฉันกำลังทำให้ตัวเองตกใจตัวเองอย่างแท้จริง!

‘วืด!’ เสียงทุ้มต่ำพลันดังขึ้น เงาของคนชราคนหนึ่งลอยขึ้นมาจากกองขี้ผึ้ง “เหตุใดต้องรบกวนอาวุธศักดิ์สิทธิ์!”

“ปราบศัตรูชนเผ่าของข้า พวกที่คิดแย่งทุกอย่างของชนเผ่าข้า!” หัวหน้าพิพิธภัณฑ์หญิงโดนเด็กผู้ชายไล่ตามพร้อมกับตะโกนไปด้วย

“เหอะ” หุ่นขี้ผึ้งคนชราหายตัวไปอีกครั้ง ชั่วเวลาเดียว ขี้ผึ้งที่อยู่บนพื้นเริ่มเดือดขึ้นมา ทั่วทั้งพิพิธภัณฑ์หุ่นขี้ผึ้งเหมือนเหยือกขนาดใหญ่มหึมาและมีน้ำมันเดือดปุดๆ อยู่ในนั้น!

ขี้ผึ้งเริ่มรวมตัวแน่น สร้างเป็นบันไดแต่ละขั้นออกมา ต่อจากนั้นคือกระดูกขาวทับถมกันมากมาย ราวกับว่ามีวิญญาณมากมายนับไม่ถ้วนกำลังแผดร้อง ถึงแม้จะตายไปแล้วก็ยังไม่ยอม!

ความคิดเห็น