ตอนที่ 570 สิ่งที่ข้าเห็นคือพวกรั้งท้ายหมดทั้งห้าคน!

ตอนที่ 570 สิ่งที่ข้าเห็นคือพวกรั้งท้ายหมดทั้งห้าคน!

มุมปากของต้าฉางชิวกระตุกยิกๆ

กินของข้า ดื่มของข้า วันหยุดส่งท้ายปีและเทศกาลต่างๆ ยังมาประจบด้วยตัวเอง อาหารเลือดและส่วยไม่เคยขาด! บัดซบ ผีไร้ญาติที่ออกไปจากเขตแดนนี้ไม่ได้อย่างพวกท่าน คนอื่นคร้านจะสนใจไยดีพวกท่าน จ๋าเจียกลับถวายของบูชาให้พวกท่านมานับร้อยๆ ปี ทั้งยังเรียกพวกท่านว่าท่านปู่ สุดท้ายพวกท่านปฏิบัติกับหลานชายอย่างข้าอย่างนี้หรือ ทรยศหักหลัง คุกเข่าให้คนที่ต้องการฆ่าข้าแล้วหรือ ทั้งยังตะเกียกตะกายจะฆ่าข้าสังเวยธงเพื่อประจบสอพลออีกหรือ

ทันใดนั้นต้าฉางชิวรู้สึกว่า ความพยายามอย่างอุตสาหะในการประจบเป็นเวลาหลายร้อยปีถูกป้อนให้หมามันกินไปแล้ว!

ใครว่าคนโบราณซื่อสัตย์ที่สุด ออกมาให้จ๋าเจียตีให้ตายเดี๋ยวนี้!

สายตาของอิ๋งโกวเหลือบมองต้าฉางชิวครู่หนึ่งอย่างคลุมเครือ ต้าฉางชิวประหนึ่งตกลงไปในโรงน้ำแข็งในชั่วพริบตา ร่างกายเริ่มสั่นเทาขึ้นมา เพราะจนถึงเวลานี้เขาเพิ่งตระหนักได้ถึงเรื่องหนึ่ง นั่นก็คือ คนที่ทำให้ทหารปีศาจและนายพลปีศาจนับพันที่หลงเหลือมาตั้งแต่สมัยโบราณคุกเข่าลงพร้อมกันได้เป็นใครกันแน่

เจ้าทะเลแห่งความตายเป็นตำนานมาช้านาน แม้แต่ยุคสมัยของไท่ซานฝู่จวินยังห่างไกลจากยุคปัจจุบันนี้มากโข เรื่องราว ตำนาน ต้าฉางชิวย่อมรู้อยู่แล้ว แม้แต่ผู้ตรวจสอบอย่างทนายอันยังรู้เลย นับประสาอะไรกับเขา แต่การรู้และการเทียบเคียงบุคคลตรงหน้าให้เข้ากับตำนานนั้น หากไม่มีบัฟเฟอร์[1]ที่ดี ก็ยากเกินไปมากจริงๆ

อิ๋งโกวก้าวไปข้างหน้า ร่างนั้นปรากฏตรงหน้านายพลปีศาจ นายพลปีศาจกำหมัดของเขาและคุกเข่าข้างหนึ่ง ณ ตอนนี้ เขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น และไม่ได้โกหกเสแสร้งแต่อย่างใด!

“เผ่าอี๋ตะวันออก ยอมตายเพื่อท่านแม่ทัพ!” นายพลปีศาจแนบหน้าผากกับพื้นและคุกเข่าลงแทบเท้าของอิ๋งโกว

“ยอมตายเพื่อท่านแม่ทัพ!”

“ยอมตายเพื่อท่านแม่ทัพ!”

“ยอมตายเพื่อท่านแม่ทัพ!”

ทหารปีศาจนับพันตะโกนพร้อมกัน พวกเขาปรารถนาที่จะออกไปจากที่นี่ พวกเขาคือคนเผ่าจิ่วหลี พวกเขาเป็นทหารที่รบภายใต้คำสั่งของชือโหยวในปีนั้น พวกเขาเคยต่อสู้รบรากับจักรพรรดิเหยียนและจักรพรรดิเหลืองภายใต้การนำของชือโหยว!

ชือโหยวตายในสนามรบ จิ่วหลีแตกกระเจิง แต่ไม่มีใครสามารถดูถูกดูแคลนพวกเขาได้ และไม่มีใครกล้าประมาทพวกเขาด้วย ถึงอย่างไรคุณก็ต้องดูด้วยว่าคู่ต่อสู้ของพวกเขาในปีนั้นเป็นใคร อีกทั้งอิ๋งโกวก็รู้ดี การต่อสู้เพื่อชิงตำแหน่งจักรพรรดิผู้ปกครองมนุษย์ในสมัยนั้นยากเย็นแค่ไหน และน่าเศร้าเพียงใด!

อิ๋งโกวยิ้ม นายพลปีศาจก็ยิ้ม แต่สิ่งที่ตามมาคืออิ๋งโกวใช้เท้าเหยียบลงไป เหยียบลงไปบนศีรษะของนายพลปีศาจโดยตรง แม้ว่าจะเป็นพลังแรงธรรมดา แต่ยังคงเหยียบศีรษะพร้อมหมวกเกราะของนายพลปีศาจลงไปในพื้นแห้งแข็งนี้ได้ นายพลปีศาจไม่กล้าต่อต้าน แบมือทั้งสองข้างออกวางเหนือดินแช่แข็ง พวกเขาเผ่าอี๋ตะวันออกที่เหลือถูกกักขังอยู่ที่นี่เป็นเวลานานจนนับไม่ถ้วน ไม่ได้ออกไปแม้แต่ครึ่งก้าว!

ในความเป็นจริง ที่นี่ไม่มีข้อห้ามข้อจำกัดใดๆ มิฉะนั้นคนนอกจะไม่สามารถเข้าและออกจากที่นี่ได้ตามต้องการ พวกเขาสามารถออกไปได้ แต่พวกเขาไม่ไป ทุกอย่างเป็นเพียงคำสั่งที่คนตรงหน้าทิ้งไว้หลังจากที่เขาไล่หวังไฮ่ด้วยคำว่า ‘ไสหัวไป’ ในตอนนั้น!

จนกระทั่งคนผู้นั้นล่มสลายไปตั้งไม่รู้กี่ปี แม้กระทั่งสถานการณ์ในนรกเปลี่ยนไปหลายต่อหลายครั้ง พวกเขายังคงปฏิบัติตามคำสั่งนั้นในอดีตไม่รู้จบ!

อิ๋งโกวสีหน้าไร้ความรู้สึก เพียงกล่าวอย่างใจเย็น “เจ้า…คิด…ว่า…ข้า…ตก…อับ…เพียง…นี้…เชียว…หรือ…”

“นายพลชั้นผู้น้อยมิกล้า!” หน้าของนายพลชั้นผู้น้อยยังจมลึกอยู่ในดิน

ทหารปีศาจนับพันข้างหลังก้มหน้าแนบกับพื้นพร้อมกัน ไม่กล้าขยับเคลื่อนไหวแม้แต่น้อย

“ข้า…อิ๋ง…โกว…ไม่…ตก…ต่ำ…จน…ต้อง…ขอ…ความ…ช่วย…เหลือ…จาก…ขี้…ข้า…ที่…พ่าย…แพ้…” อิ๋งโกวโน้มตัวลงเล็กน้อย ขยับเท้าและหัวเราะเบาๆ “พวก…เจ้า…คู่…ควร…หรือ”

นายพลปีศาจและทหารปีศาจนับพันต่างนิ่งเงียบ รอบๆ เหลือแต่เพียงลมนรกพัดโชยมาไม่ขาดสาย

ทันใดนั้น อิ๋งโกวมองต้าฉางชิวที่อยู่บนฟ้าไกลๆ แบมือออกข้างหนึ่งและถามด้วยความสงสัย “ไม่…หนี…แล้วหรือ”

ต้าฉางชิวสะดุ้งโหยง ร่างกายรีบแปรเปลี่ยนเป็นลำแสงสีฟ้าและหนีไป!

หนีสิ แน่นอนว่าต้องหนีอยู่แล้ว!

อิ๋งโกวจงใจยืนรออยู่ที่เดิมครู่หนึ่ง พลางมองไปรอบๆ สุสานเชียนหลี่ฮวง จากนั้นเอ่ยเสียงขรึม “ห้าม…ออก…จาก…เขตแดน…ต่อ…ไป…เถิด…”

กักขังนานนับปีไม่มีสิ้นสุด กักขังชั่วนิรันดร์ กักขังจนพวกเจ้าสลายตัวเองไป!

คนของจิ่วหลี

ข้า

ไม่ต้องการ!

“นายพลชั้นผู้น้อยน้อมรับคำสั่ง!”

“พวกเราน้อมรับคำสั่ง!”

“พวกเราน้อมรับคำสั่ง!”

ไม่นาน ร่างของอิ๋งโกวก็เหาะลอยขึ้นเช่นกัน เหาะต้านลมนรกไล่ตามไปทางที่ต้าฉางชิวหนีไป

รอจนไกลลิบแล้ว โจวเจ๋อถึงได้เอ่ยขึ้น ‘ไม่อวดเก่งจะตายหรือไง ทั้งๆ ที่ตอนนี้คุณก็ปกป้องตัวเองได้ยากเหลือเกิน ทหารมาส่งถึงที่แล้วยังไม่เอาอีก!’

ไม่เคยกินเนื้อหมูแล้วจะไม่เคยเห็นหมูวิ่งเลยหรือ เถ้าแก่โจวเดาออกคร่าวๆ ว่า ทหารปีศาจนับพันที่สามารถทำให้ขันทีต้าฉางชิวนั่นอาศัยพึ่งพาได้นั้นน่ากลัวแค่ไหน แถมพวกเขายังปฏิบัติต่ออิ๋งโกวโดยไม่คำนึงถึงชีวิต!

รับมาอยู่เคียงข้าง จะต้อง…

‘ย้อน…กลับ…ไป…ปี…นั้น…ก็…เป็น…ข้า…ที่…สยบ…พวก…เขา…’

‘ผมรู้น่า คุณมันสุดยอด ผมเข้าใจ แต่ว่าตอนนี้……’

‘ข้า…สามารถ…รับ…มา…แต่…ไม่…อาจ…ให้…โอ…กาส…ธง…รบ…จิ่ว…หลี…ปลิว…ไสว…อีก…ครั้ง!’