ตอนที่ 577 รุ่นแรก!

ตอนที่ 577 รุ่นแรก!

ถึงอย่างไรเถ้าแก่โจวก็ไม่เคยเห็นคนประเภทนี้มาก่อน

‘หากไร้แก่นกายของข้าในวันนั้นเจ้าจะสามารถอยู่ได้นานถึงเพียงนี้หรือ’ ให้ตายสิ แกหน้าใหญ่ขนาดไหนถึงได้กล้าพูดแบบนี้ออกมาได้ ตอนแรกแกขืนใจเธอ แต่กลายเป็นว่าเธอต้องซาบซึ้งในบุญคุณของแกหรือไง

เมื่อก่อนโจวเจ๋อดูละครหรือพวกนิยายอิงประวัติศาสตร์จำนวนหนึ่ง ในนั้นมักจะมีคำพูดเช่น ‘ฟ้าผ่าหยาดฝนน้ำค้างล้วนเป็นพระคุณของพระเจ้า’ เดิมคิดว่ามันเป็นแค่การปลอบประโลมผู้คนในเหตุการณ์ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าอย่างน้อยคนระดับสูงมากมายก็คิดอย่างนั้นจริงๆ

ยกตัวอย่างเช่น เจ้าโง่ในตอนนี้

หญิงสาวสวมอาภรณ์งดงามดูเหมือนจะสำลักและไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดี รอมานานเพียงนี้ เฝ้ารอมานานเพียงนี้ เกลียดมานานเพียงนี้ ปรากฏว่าหลังจากได้พบหน้ากลับเป็นประโยคเช่นนี้ ไม่ว่าจะเป็นผู้หญิงคนไหนก็สับสนงุนงงด้วยกันทั้งนั้น

โชคดีที่บรรยากาศกระอักกระอ่วนคงอยู่ได้ไม่นาน เพราะเมฆครึ้มในระยะไกลใกล้เข้ามาแล้ว!

โจวเจ๋อมองไปทางนั้น เขาก็ตะลึงไปครู่หนึ่ง นับตั้งแต่เหยียบแมวดำในพระราชวังกระจุยก่อนจะออกมาแล้วเอาพระจันทร์ทุบทำลายเมืองซ่งตี้ จากนั้นเข่นฆ่าสังหารไปตลอดทาง อันที่จริงได้เห็นฉากใหญ่ๆ มาเยอะแล้ว แต่ ณ เวลานี้โจวเจ๋อเพิ่งเข้าใจว่าอย่างไหนถึงจะเรียกว่าฉากอลังการที่แท้จริง!

ก่อนหน้านี้ปะทะกับห้าขันที แม้ว่าจะมีผู้ยิ่งใหญ่มากมายรวมตัวกันอยู่รอบทิศ ทว่าตอนนั้นมีเมฆดำทะมึนปกคลุมอยู่ ราวกับอุ้มพิณปิดหน้าเอาไว้ครึ่งหนึ่ง แต่ตอนนี้เป็นสถานการณ์ตึงเครียดเปิดฉากทำลายความสัมพันธ์ลงอย่างแท้จริงแล้ว

ภายใต้คนมืดฟ้ามัวดิน ฝูงสัตว์อสูรดุร้ายถูกต้อนเข้ามาทางด้านนี้ ยังมีดวงวิญญาณนับไม่ถ้วนขับเคลื่อนรถม้าศึกกู่ก้องคำรามขึ้นมา ผู้พิพากษาและผู้ตรวจสอบเรียงรายอยู่เบื้องบน ส่วนเบื้องล่างมีดวงวิญญาณแน่นขนัดมากมายถืออาวุธรบ มากมายจนมองไม่เห็นสุดขอบแดน

นี่ยังนับว่าเป็นเรื่องปกติ มีการชูธงรบของตำหนักพญายมทั้งหมดเจ็ดผืน ซึ่งหมายความว่ามีพญายมทั้งเจ็ดตำหนักประทับอยู่ในกองทัพ ขณะเดียวกัน ขบวนแถวหน้าสุดยังมีทาสรับใช้ชุดเกราะกลุ่มหนึ่ง ทั้งร่างกายท่อนบนและท่อนล่างปกคลุมไปด้วยเกราะ อีกทั้งยังมียันต์แปะอยู่บนตัวอีกด้วย

“เหล่านี้ล้วนเป็นคนทรยศที่ยมโลกควบคุมเอาไว้มาเกือบพันปี” หญิงสาวข้างกายอธิบาย

ผีธรรมดา ถ้าถูกทัณฑ์ก็จะถูกลงทัณฑ์ทันที แม้ว่าจิตจะแตกดับก็เป็นเพียงเรื่องง่ายๆ สบายๆ แต่ผู้ที่ถูกยมโลกตัดสินอย่างเคร่งครัดจริงจังว่าเป็นนักโทษจากบัญชาจักรพรรดิ จะต้องไม่ใช่บุคคลธรรมดาแน่นอน สังหารไปเลยก็น่าเสียดายจึงผนึกตราประทับขังเอาไว้ เมื่อถึงเวลาจำเป็นก็บังคับเรียกใช้ให้เข้าร่วมสงครามได้

ความแข็งแกร่งของอิ๋งโกว ยมโลกนั้นทราบดี แม้ว่าตอนนี้พลังจะรั่วไหลออกไปได้ที่แล้ว แต่ใครจะรู้ว่าเขายังเหลือพลังที่แท้จริงอีกมากเท่าไร

แมลงร้อยขาตายอย่างไรก็ไม่ล้ม!

ด้วยเหตุนี้ ใช้ผีทหารเหล่านี้มาฆ่าเวลาในตอนนี้เป็นเรื่องที่เหมาะสมที่สุด โจวเจ๋อจำได้ว่าทนายอันเคยบอกไว้ว่า เป็นเพราะเขาลอบส่งข้อมูลให้นักโทษจากบัญชาจักรพรรดิถึงได้ทำให้เขาแพ้ภัยตัวเองจนถูกไล่ออกและถูกไล่ฆ่า ไม่รู้ว่าในนี้น่ะ มีคนที่เกี่ยวข้องกับทนายอันอยู่ในนี้ด้วยหรือเปล่า แน่นอนว่าสิ่งที่สะดุดตาที่สุดก็ยังเป็นโลงศพขนาดมหึมาสี่โลง ทุกโลงล้วนวาดอักขระและแปะยันต์ โดยแบ่งผู้พิพากษาคุ้มกันสามคนตามลำดับ เดินเรียงแถวอยู่ด้านหน้าภายใต้การขับเคลื่อนของกลุ่มผู้ตรวจสอบ 艾琳小說

เมื่อเห็นโลงศพทั้งสี่โลง อิ๋งโกวหรี่ตาลงเล็กน้อย เขาเกิดโทสะแล้ว

“นี่คือโลงศพของไท่ซานฝู่จวินสี่รุ่น!” หญิงสาวถอนหายใจยาว

หลังการหายสาบสูญของไท่ซานฝู่จวินรุ่นสุดท้าย ยมโลกได้ก่อตั้งขึ้น ปกครองฟ้าดินนรก ในฐานะ ‘ผู้นำ’ ของฝั่งสะพานไน่เหอนี้ เธอเคยได้ยินมาก่อน ดูเหมือนว่ายมโลกจะขุดสุสานของราชวงศ์ไท่ซานฝู่จวินออกมานานแล้ว เดิมทีเธอไม่เชื่อ แต่ในเวลานี้กลับเชื่อหมดใจ

อย่าคิดว่าเป็นผีแล้วจะเป็นอมตะ ในความเป็นจริงการเป็นผีแค่อายุยืนกว่าคนธรรมดาเท่านั้น แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ตาย ทุกสรรพสิ่งล้วนมีขีดจำกัด และในโลงศพทั้งสี่โลงนี้ ร่างที่นอนอยู่ไม่ใช่ไท่ซานฝู่จวินอย่างแน่นอน เดาว่าเป็นเศษซากเสื้อผ้าอาภรณ์ที่เหลือของศพ แต่ยมโลกมีวิธีควบคุมพวกเขา เมื่อถึงเวลาสู้รบวิญญาณแห่งไท่ซานฝู่จวินทั้งสี่รุ่นจะถูกอัญเชิญลงมาจัดการกับศัตรูของพวกเขา

ไม่แปลกใจที่อิ๋งโกวจะบันดาลโทสะ ไม่ต้องเอ่ยถึงนรก ต่อให้เป็นราชวงศ์ทางโลกในโลกมนุษย์ล้วนมีกฎจารีตประเพณี นั่นก็คือการปฏิบัติต่อสุสานของราชวงศ์ในอดีตให้ดี เพราะคำพูดจากปากนั้นน่าฟัง ห่วงเหล็กหนึ่งถังอยู่ได้นานนับหมื่นปี แต่หากว่าไม่ล่ะ

ทว่าในนรกนั้น ผู้คนในตำนาน ‘เทพเจ้าภูตผี’ เหล่านี้ดูเหมือนว่าจะไม่ให้ความสำคัญกับเรื่องนี้นัก ยมโลกขุดสุสานของไท่ซานฝู่จวินกลั่นเอาคนหลังความตายให้กลายเป็นอาวุธสงคราม วิธีการประเภทนี้ มันช่างหน้าอายอยู่บ้างก็จริง บางทียมโลกเองก็รู้เรื่องประเภทนี้ดีอยู่แล้ว แต่ไม่มีทางเลือก หากไม่งัดของพรรค์นี้ไปถ่วงเวลาอิ๋งโกวไว้ ก็จำต้องใช้ชีวิตของพวกพญายมและพวกผู้พิพากษาภายใต้บังคับบัญชาไปถ่วงเวลา รบชนะน่ะสามารถรบชนะอย่างแน่นอน แต่หากสังหารอิ๋งโกวแล้วดันทำให้ตัวยมโลกพลอยถูกตัดแขนตัดขาไปด้วย เช่นนั้นใครจะเป็นผู้ดูแลนรกอันเจิดจ้าแห่งนี้กันแน่ ถึงตอนนั้นก็พูดยากแล้ว

หญิงสาวโบกมือขาวเนียน ผ้าพันคอสี่เหลี่ยมปรากฏขึ้นแต่กลับถูกอิ๋งโกวเอื้อมมือไปฉีกมันลงมา

“เพราะเหตุใดกัน” หญิงสาวไม่เข้าใจ “สะพานไน่เหอของข้าเป็นเอกเทศจากยมโลก มีหน้าที่ดูแลชีวิตและความตาย เป็นเพราะยมโลกมีใจเมตตาเห็นแก่ที่ข้าตรากตรำจนมีผลงานใหญ่หลวงมานานนับไม่ถ้วนจริงหรือไม่”

นี่คือวางแผนจะเรียกคนมาช่วยเจ้าโง่ต่อสู้

แม้พี่น้องจะทะเลาะกันในบ้าน แต่ร่วมมือต้านการรังแกจากภายนอกได้

หญิงสาวก็เช่นกัน ทุบตีคุณ กระจองอแงกับคุณ แต่ในเวลาคับขันก็ยังอยู่ฝ่ายเดียวกับคุณอยู่ดี

โจวเจ๋อรู้สึกว่าพี่สาวที่สงสัยว่าเป็นยายเมิ่งผู้นี้จะต้องเป็นโรคสต็อกโฮล์มซินโดรม[1]หนักมากแน่นอน ไม่อย่างนั้นคุณจะไม่เข้าใจว่าทำไมผู้หญิงคนหนึ่งถึงทำเพื่อชายที่หักหาญทำร้ายน้ำใจตัวเองในตอนแรกได้ถึงขั้นนี้!

หรือว่าจะมีความสัมพันธ์อะไรซ่อนอยู่ในนั้น น่าเสียดาย นี่ไม่ใช่ละครโรแมนติกไร้สมองในความเป็นจริง และเจ้าโง่ก็คงจะไม่เบื่อหน่ายจนบอกโจวเจ๋อเกี่ยวกับ ‘อดีตวัยเยาว์ของตัวเอง’ ในเวลานี้หรอก

“ชาย…ชาตรี…สู้…รบ…สตรี…อย่า…เข้า…มา…ยุ่ง…”

“เหอะๆ” หญิงสาวถอยหลังไปหลายก้าวและเงยหน้าขึ้น ดูเหมือนจะเอาหูไปนาเอาตาไปไร่แล้ว

อันที่จริง โจวเจ๋อกลับรู้สึกเห็นอกเห็นใจผู้หญิงคนนี้เล็กน้อย อีกทั้งโจวเจ๋อก็รู้สึกว่าเหตุผลที่เจ้าโง่ไม่ต้องการให้เธอช่วยเหลือ ไม่ใช่เหตุผลที่เขาพูดออกมาทั้งหมด ก่อนหน้านี้พระกษิติครรภ์โพธิสัตว์เคยพูดไว้ เจ้าโง่มีตัวช่วยมากมายก็ไร้ประโยชน์ กระทั่งยังจงใจแยกร่างนับพันมาถึงที่นี่ จริงๆ แล้วยิ่งเพิ่มความอ่อนแอให้กับตัวเอง

เขามีแผนอะไรกันแน่

“ก็ดี วันนี้ท่านจะล่มสลายที่นี่อย่างสมบูรณ์ วันข้างหน้าข้าจะสร้างอนุสาวรีย์และหลุมศพให้ท่านที่นี่ อีกหน่อยในวันเวลาเปล่าเปลี่ยวไร้ที่สิ้นสุดเหล่านี้ ท่านก็สามารถอยู่ที่นี่กับข้าได้”

รักเขา ก็ฝังเขาไปเสียเถอะ!

อิ๋งโกวเพียงโบกมือและกล่าวว่า “อีก…ประ…เดี๋ยว…ข้า…จะ…ไป…ไน่…เหอ…รอบ…หนึ่ง…”

“ท่านจะกลับชาติมาเกิดหรือ” หญิงสาวประหลาดใจมาก “ท่านเสียสติไปแล้ว!”

การกลับชาติมาเกิด จริงๆ แล้วไม่ได้ธรรมดาทั่วไปเหมือนที่กล่าวขานไว้ในตำนานเรื่องพิสดาร นี่มันคล้ายกับยศถาบรรดาศักดิ์ในสมัยโบราณ เมื่อบิดาสิ้นชีพ ผู้สืบทอดยศถาบรรดาศักดิ์รุ่นต่อไปก็จะถูกลดฐานะลง จากนั้นก็ลดลงไปตลอดทาง คนที่กลับชาติมาเกิดมักจะเป็นคนที่ค่อนข้างยอดเยี่ยม แต่ก็หมายความว่าเป็นการก้าวถอยหลังครั้งใหญ่ในระดับชีวิตของตัวเอง ยิ่งไปกว่านั้น ก็เป็นคนสองคนไปแล้วจริงๆ

หากอยากหวนคืนสู่โลกมนุษย์ ก็ต้องขึ้นไปจากเส้นทางน้ำพุเหลือง อยากกลับชาติมาเกิดก็ต้องผ่านขั้นตอนอย่างเป็นทางการที่สะพานไน่เหอ นอกจากนี้ผู้ปกครองสะพานไน่เหอก็เป็นของเธอ…เอ่อ ดังนั้นจึงไม่ประสบกับสถานการณ์ที่ถูกหน่วยงานที่เกี่ยวข้องเลี้ยงลูกไปมาหรือต้องผ่านหลายขั้นตอน

อันที่จริง การกลับชาติมาเกิดหลายครั้งหลายคราของอิ๋งโกวก่อนหน้านี้ ไม่ใช่การกลับชาติมาเกิดตามความหมายที่แท้จริง และไม่ได้ผ่านสะพานไน่เหอ ส่วนเหตุผลที่หญิงสาวบอกว่าอิ๋งโกวเสียสติไปแล้ว เพราะเธอรู้ดีว่า สำหรับคนของยมโลกแล้ว ไม่ว่าอิ๋งโกวจะตายในสนามรบหรือผ่านสะพานไน่เหอก็ล้วนแต่สอดคล้องกับผลลัพธ์ที่ยมโลกต้องการ ดังนั้นพระกษิติครรภ์โพธิสัตว์ส่งกองกำลังทหารไปเฝ้าเส้นทางสู่น้ำพุเหลืองไว้ แต่กลับไม่ส่งคนมาที่สะพานไน่เหอ ก็เป็นเพราะสาเหตุนี้

“จะ…มี…หน…ทาง…รอด…”

“ท่านเสียสติไปแล้ว ท่านเสียสติไปแล้วจริงๆ!”

อิ๋งโกวยิ้มขำ ไม่ได้อธิบายอะไร บนสะพานไน่เหอแบ่งเป็นสองโลก แต่หากมีคนเปิดทางให้ล่ะ

“ท่านตัดสินใจดีแล้วจริงๆ หรือ” หญิงสาวถามด้วยความลังเลเล็กน้อย

อิ๋งโกวพยักหน้า