ตอนที่ 579 ลาจากกัน!

ตอนที่ 579 ลาจากกัน!

พระจันทร์สีเลือดลงมาช้าเล็กน้อย

กระบิดกระบวนเล็กน้อย

ลำบากใจเล็กน้อย

กระมิดกระเมี้ยนเล็กน้อย

ไม่ยินยอมพร้อมใจเล็กน้อย

แต่นี่ก็คล้ายกับมีครั้งแรกแล้ว ต่อไปก็ครั้งที่สอง ครั้งที่สาม และก็เริ่มรู้จังหวะเป็นขั้นเป็นตอนแล้ว จนในท้ายที่สุดมันก็ลงมาอีกครั้ง แม้ว่าก่อนหน้านี้อิ๋งโกวนำมันไปทำลายเมืองซ่งตี้จนทำให้มันเล็กลงมากกว่าเดิมก็ตาม แต่ต่อให้จะเล็ก สุดท้ายแล้วมันก็เป็นพระจันทร์อยู่ดี และฉากต่อไปจะตราตรึงในส่วนลึกจิตวิญญาณของกองกำลังทหารยมโลกที่มีชีวิตรอดเหล่านี้ คนผู้หนึ่งจูงพระจันทร์ ราวกับเทพเจ้าโบราณแท้จริงฟื้นคืนชีพพุ่งทะยานเข้ามา

ใช้พระจันทร์เป็นอาวุธ สังหารทั่วทุกทิศ!

เสียงระเบิดแหลกที่รุนแรง

เสียงร้องคำรามของวิญญาณนับไม่ถ้วน

เสียงกรีดร้องลั่นน่าเวทนา

เสียงร่ำไห้คร่ำครวญเจียนตาย

กองทัพยมโลกขนาดใหญ่มหึมาแทบจะย่อยยับแหลกลาญในบัดดล!

แม้แต่ร่างธรรมของพญายมอู่กวนหวังเองก็ไม่สามารถหนีพ้นรัศมีแรงกระแทกของพระจันทร์และสลายเป็นจุณทันที กองทัพยมโลกไม่สามารถต้านทานพลังแกร่งของอิ๋งโกวได้ ประกอบกับร่างธรรมของเหล่าพญายมแหลกสลายไปองค์แล้วองค์เล่า ราวกับธงรบแม่ทัพใหญ่ถูกตัดออกไปทีละด้าม ผู้ที่อยู่เบื้องล่าง ย่อมไม่สามารถดำเนินการต่อไปได้

สุดท้าย อิ๋งโกวเขวี้ยงพระจันทร์สีเลือดที่ดวงเล็กลงอีกไปบนท้องฟ้า ท่ามกลางผู้คนหนาแน่นดุจเมฆดำที่เฝ้าดูการสู้รบอยู่บนท้องฟ้า ไม่รู้ว่าถูกพระจันทร์สีเลือดพาดเกี่ยวจนตายคาที่ไปแล้วเท่าไร แต่ขามุงที่เหลือกลับไม่กล้าลงมาขอคำอธิบาย ยังจะต้องการอะไรได้อีกเล่า พญายมเจ็ดตำหนักและกองทัพยมโลกล้วนถูกคนผู้นี้โจมตีย่อยยับ พวกเขายังจะต้องการอีกได้อย่างไร แม้พวกเขาจะมองเห็นเปลวไฟบนร่างอิ๋งโกวกำลังมอดดับลงอย่างช้าๆ ก็ตาม แม้ว่าในใจพวกเขาจะรู้ดีว่าพลังของอิ๋งโกวแทบไม่เหลือแล้วก็ตาม แต่พลังที่เพิ่งสร้างขึ้นมาก็ยังทำให้ไม่มีผู้ใดกล้าล่วงเกิน!

คนผู้หนึ่งยืนอยู่กลางอากาศ ในใจกลับไม่มีความรู้สึกว่าได้สู้รบอย่างถึงอกถึงใจหลังสงครามครั้งใหญ่ สิ่งที่มีก็เพียงแค่ความโดดเดี่ยวเดียวดาย

พญายมสิบตำหนักส่วนใหญ่มาแล้ว แต่สิ่งที่เรียกว่าขันทีทั้งสิบคนกลับไม่โผล่หัวมาเลยสักคน

แทนที่จะพูดว่านี่เป็นสงครามครั้งใหญ่อย่างแท้จริง สู้พูดว่าเป็นการเปลืองพลังภายในจะดีกว่า

บรรดาพญายมสิบตำหนัก มีพญายมไท่ซานหวังรอดตัวไปเพียงลำพัง พญายมผิงเติ่งหวังดับสูญ เหลืออยู่แปดองค์ซึ่งร่างธรรมแหลกสลายไปแล้วทั้งหมดและบาดเจ็บสาหัส แต่ขันทีทั้งสิบนั้น เพียงแค่บาดเจ็บหนึ่งตายหนึ่งก็เท่านั้น ยังมีอีกแปดคน ยิ่งไปกว่านั้นอย่ามองว่าก่อนหน้านี้ต้าฉางชิวถูกอิ๋งโกวไล่ล่าจนดูเหมือนคนไร้ประโยชน์ แต่กระนั้นเขากลับไม่หมูแน่นอน

พวกพญายมก่อตั้งกองทัพยมโลก คิดอยากจะใช้ร่างทิพย์ของไท่ซานฝู่จวินมาทำให้พลังของอิ๋งโกวสิ้นเปลืองไป แต่ดันคิดไม่ถึงว่า พวกเขามีแนวโน้มว่าจะเป็นส่วนหนึ่งของวัสดุสิ้นเปลืองเสียเอง มองเหล่าพญายมเป็นวัสดุสิ้นเปลือง นอกจากคนผู้นั้นแล้ว ไม่มีใครมือเติบเช่นนี้อีกแล้ว!

หลังสงครามในครั้งนี้ รูปแบบของนรกจะถูกเปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง สิ่งที่ต้าฉางชิวบอกกับพระกษิติครรภ์โพธิสัตว์ก่อนหน้านี้ว่าจะรออีกหกสิบปี บางทีอาจจะไม่ต้องรอถึงอีกหกสิบปีแล้ว การเปลี่ยนแปลงราชวงศ์เดิมทีก็เป็นกระแสอย่างหนึ่งอยู่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้น บัดนี้อิ๋งโกวเติมเชื้อไฟเข้าไปอีก

ด้วยเหตุนี้ อิ๋งโกวที่ถูกคนใช้เป็นคมดาบ จะยกระดับอารมณ์ให้ดีขึ้นมันยากจริงๆ

ยังหวนคิดถึงอดีต ยังจดจำภาพในวันวาน ในตอนแรกมีการพลิกผันมากมายเสียที่ไหน ข้าไม่พอใจเจ้า คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะอ้างตนว่าเป็นเจ้าทะเลแห่งความตาย อยากจะสู้กับเจ้า อยากจะฆ่าเจ้า หลังสงครามครั้งใหญ่ศีรษะของเจ้าจะถูกตัด ก่อนที่เจ้าจะตาย ศีรษะก็ยังคงหัวเราะอย่างมีความสุขไปกับเขา

แต่สถานการณ์ในปัจจุบันนี้ ทำเอาสงครามใหญ่แบบนี้ การดวลรบแบบนี้เป็นหินลับมีดกำจัดผู้คัดค้านและเร่งกระบวนการ อิ๋งโกวถอนหายใจยาว แต่ถ้าบอกว่าเสียใจแค่ไหน ก็ไม่มีหรอก ถ้าบอกว่าเสียใจจริงๆ นั่นก็หลอกตัวเองและผู้อื่นเกินไปแล้ว ดฮณ๊ฯดฯฌซ,

หลังจมดิ่งไปนานพอสมควร การโผล่ออกมาหายใจในครั้งนี้และต่อสู้มากมายขนาดนี้มันช่างโล่งสบายจริงๆ

อิ๋งโกวหมุนตัว ร่างหายวับไปจากตรงจุดนั้น กลับไปบนยอดเขาลูกนั้นและเผชิญหน้ากับหญิงสาวที่ยืนอยู่ที่นี่มาโดยตลอด ร่างของเขากำลังแตกร้าวและลอกออกอย่างรวดเร็ว เดิมทีกายหยาบนี้ก็ขาดวิ่นอยู่แล้วทั้งยังถูกใช้การอย่างนี้อีก นับว่าถูกรีดจนหมดสภาพไปแล้ว และในระยะไกลๆ นั้นมีแสงสีทองกำลังพุ่งทะยานเข้ามา มันเป็นดอกบัวของพระพุทธเจ้า

เหมือนมีเสียงกระซิบปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า

หญิงสาวยืนอยู่ที่เดิมมองอิ๋งโกว มองดูร่างของเขาก็รู้สึกปวดใจเล็กน้อย

อิ๋งโกวกลับเดินก้าวมาข้างหน้าและเอื้อมมือไปผลักหญิงสาว “ขวาง…ทาง…ข้า…แล้ว…”

“…” หญิงสาว

สะพานไน่เหอ ชีวิตชาตินี้และชีวิตชาติหน้า

‘ไม่มีแรงแล้วเหรอ’ โจวเจ๋อถาม

อิ๋งโกวไม่ตอบ

ในเวลานี้เอง ดอกบัวแห่งพระพุทธเจ้ารุดเข้ามาแต่ไกลแล้ว พระกษิติครรภ์โพธิสัตว์ทรงสวมหน้ากากนั่งประทับบนดอกบัว ไม่สุขไม่เศร้า พระองค์มาเพียงลำพัง ไม่มีตี้ทิงและไม่มีสิบขันที แต่ทว่า ดูเหมือนจะไร้ซึ่งความประหลาดใจที่เผชิญกับกายหยาบของอิ๋งโกวก่อนหน้านี้แล้ว ตอนนี้ดูสงบนิ่งมาก

ทันใดนั้น ม่านงดงามปกคลุมยอดเขาทั้งลูก ขณะเดียวกันแสงสีทองอร่ามปรากฏขึ้นและมายังด้านหน้าอิ๋งโกว เป็นพระโพธิสัตว์เอง แต่ร่างที่แท้จริงของพระองค์นั้นอยู่ห่างไปไกลแสนไกล ไม่กล้าเข้ามา

“เรามาขอบคุณท่าน” พระสุรเสียงของพระโพธิสัตว์กลับมาราบเรียบไร้คลื่น