ตอนที่ 604 มีชีวิตอยู่ชั่วนิรันดร์!

ตอนที่ 604 มีชีวิตอยู่ชั่วนิรันดร์!

ดูเหมือนภาพฉากได้เปลี่ยนไปกะทันหัน โจวเจ๋อรู้สึกว่าตอนนี้ร่างกายของตัวเองหลุดจากการควบคุมของตัวเองอย่างสมบูรณ์ ความรู้สึกเช่นนี้คล้ายกับตอนที่ถูกอิ๋งโกวควบคุมเป็นอย่างมาก แต่เขายังคงรักษาสติได้มากพอ ณ จุดนี้ถือว่าแตกกต่างจากเมื่อก่อนเป็นอย่างยิ่ง

ก่อนหน้านี้เขาไม่ปล่อยให้ตัวเองทำลายภาพลวงตาอย่างสิ้นเชิง เพราะเป็นห่วงอิงอิงที่อยู่ในนั้น เขาอยากดึงอิงอิงออกมาพร้อมกัน แต่ละตอนนี้บริเวณโดยรอบกลับมืดไปทั่ว แปดเปื้อนไปด้วยสีดำของความสิ้นหวัง เต็มไปด้วยความจนใจและโศกเศร้า ดุจดังการแสดงที่น่าตื่นตากำลังจะสิ้นสุด ทำให้คนต้องถอนหายใจด้วยความเสียดาย

โจวเจ๋อมองไปรอบๆ สุดท้ายจึงเลือกที่จะหลับตา เขาตัดสินใจที่จะฝ่าออกไปจากตรงนี้ในท้ายที่สุด พาตัวเองออกไปก่อนแล้วค่อยว่ากัน หากปล่อยให้ถลำลึกต่อไป เขาเป็นห่วงว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อชีวิตจริง

ถ้าหากมองจากมุมมองของผู้ชม ละคร ‘ผ่าทะลุฟ้า รักทะลุมิติ’ เป็นเรื่องราวความรักที่งดงามเรื่องหนึ่งจริงๆ

‘กาลเวลาผ่านเนิ่นนานมีเพียงความรักที่จะคงอยู่เหมือนดั่งตำนาน กระแสน้ำไหลไม่ขาดสายจะไม่มีวันทำให้สัญญาของรักแท้ต้องเศร้าหมอง…’ บทเพลงนี้เคยเป็นที่นิยมไปทั่วประเทศจีน

แต่ถ้าหากจับคุณเป็นตัวเอกแล้วโยนเข้าไปในสถานการณ์ที่คล้ายดั่งฝันและมายานี้ คุณจะไม่รู้สึกว่าสวยงามอีกต่อไป และในเหตุการณ์ปกติจะไม่ไปตามหาสุสานจิ๋นซีฮ่องเต้ แต่จะไปหาจิตแพทย์ว่าตัวเองเป็นโรคอะไร

เพียงแต่ตอนที่โจวเจ๋อพยายามจะทำลายเขตแดนภาพลวงตา ความมืดที่อยู่ตรงหน้าตัวเองกลับปรากฏแสงสว่าง โจวเจ๋อค่อยๆ ลืมตา เขาเห็นประตูบานหนึ่ง ด้านหลังประตูส่องแสงสว่างจ้าตา เมื่อลังเลอยู่พักหนึ่ง โจวเจ๋อจึงเดินไปข้างหน้าและผลักประตูออก

ทนายอันถนัดเรื่องเขตแดนภาพลวงตาโลกแห่งความฝัน และเคยเล่าเรื่องพวกนี้ให้โจวเจ๋อฟังมาก่อน ในความฝัน ถ้าหากเป็นฝันดีตอนที่คุณรู้ตัวว่านี่คือความฝัน คุณกำลังจะตื่นในไม่ช้า แต่ถ้าอยากยืดเวลาของความฝัน วิธีที่ง่ายที่สุดก็คือมองว่าบริเวณที่ใกล้ตัวเองมีฝาบ่อหรือสิ่งอื่นใดที่สามารถมุดเข้าไปได้ไหม หลังจากมุดเข้าไปแล้ว มักจะเป็นการแสดงสัญญาณทางจิตวิทยาว่า ความฝันสามารถดำเนินต่อไปได้

และภาพลวงตาก็มีต้นกำเนิดมาจากสิ่งนี้ มีพื้นฐานที่เหมือนกัน อย่างมากก็แค่แสดงออกในรูปแบบที่ต่างกันเท่านั้น

ถึงแม้จะถูกชักชวนให้เปิดประตูและมีความหมายว่าจะเจออันตรายที่ใหญ่หลวงกว่าเดิม แต่โจวเจ๋อก็ยังผลักประตูออก ด้านหลังของประตูเป็นเสาทองสัมฤทธิ์เรียงกันเป็นแถว บนเสานั้นแขวนด้วยโซ่เหล็กที่ขึ้นสนิม บรรยากาศเต็มไปด้วยความรกร้างว่างเปล่า บริเวณโดยรอบเสาต้นอื่นที่เหลือล้วนว่างเปล่า มีเพียงเสาต้นนั้นที่อยู่ตรงหน้าโจวเจ๋อเพียงต้นเดียวที่ถูกห่อหุ้มไปด้วยกระดูกขาว

ตอนที่โจวเจ๋อเข้าไปใกล้ นัยน์ตาของกระดูกขาวเปล่งแสงสีเขียวออกมา ให้ความรู้สึกประหลาดที่น่ากลัว กระดูกขาวยื่นมือชี้ไปที่โจวเจ๋อ โจวเจ๋อไม่ขยับเขยื้อน จากนั้นส่ายหน้าช้าๆ ถึงแม้จะไม่ได้พูด แต่ทั้งสองฝ่ายราวกับมีคำพูดเป็นร้อยเป็นพันซึ่งกันและกัน

คนหนึ่งขอร้อง อีกคนหนึ่งปฏิเสธ กระดูกขาวหดหู่ผิดหวังทรุดตัวลง แสงที่อยู่ในเบ้าตาเริ่มมืดลง แต่ไม่ช้ากลับเริ่มดิ้นขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง แม้แต่ตำแหน่งเสาต้นอื่นที่ว่างเปล่าก็เริ่มมีเงาจางๆ สีดำกำลังโอนเอนไปมา

โจวเจ๋อพอเข้าใจแล้วว่าที่นี่คือที่ไหน บางทีหรือว่าที่นี่อาจจะเป็นที่พักพิงของเขาในภายหน้า การปฏิเสธของเขาตัวเองในตอนนี้ ราวกับไร้น้ำใจเกินไป ทุกคนล้วนเป็นสุนัขเหมือนกัน ทำไมต้องเผาไฟใส่กัน แต่การปฏิบัติตัวต่อคนอื่นของเถ้าแก่โจว เคยคำนึงถึงจิตใจคนตั้งแต่ตอนไหน ขอโทษนะ เขาเป็นเด็กกำพร้าตั้งแต่เด็ก ไม่เข้าใจหลักความเป็นธรรมและไม่อยากที่จะเข้าใจ

นี่คือร่างกายของเขา และนี่ก็เป็นชีวิตของเขา คนอื่นถึงแม้จะเป็นอิ๋งโกวในตอนแรก โจวเจ๋อก็ไม่อนุญาตให้เขาเปลี่ยนแปลงหรือขัดจังหวะโดยพลการ จากนั้นดูเหมือนโจวเจ๋อจะปฏิเสธไวเกินไป ทำให้เกิดความไม่พอใจทั้งกลุ่ม ตอนที่โจวเจ๋ออยากจะทำลายเขตแดนภาพลวงตาเพื่อออกไป กลับพบว่าบนเสาที่เรียงกันหนาแน่นโดยรอบ สายโซ่ที่เป็นสนิมมานานเหล่านั้นจู่ๆ ก็ลอยขึ้นมา ขึงขึ้นไปด้านบน ราวกับว่าอยากทำให้ที่นี่มั่นคงขึ้น เพื่อไม่ให้เขาตัวเองรีบตื่นขึ้นมา

“พวกแกสามัคคีกันจริงๆ” โจวเจ๋อสูดลมหายใจลึกๆ เวลานี้เขาไม่สามารถทำลายเขตแดนภาพลวงตาได้จริงๆแม้แต่ภาพและวัตถุที่อยู่ข้างกายก็เริ่มเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว

ความมืดเริ่มหายไป ปรากฏแสงไฟไหวเอนที่บริเวณโดยรอบ สายโซ่เส้นหนึ่งไม่รู้ว่ายื่นขยายมาจากทางไหนได้ล่ามร่างกายของเขาไว้ตัวเอง หลังจากมองเห็นทุกอย่างชัดเจนแล้ว โจวเจ๋อพบว่าตัวเองถูกมัดอยู่บนเสาต้นหนึ่ง ไม่มีกลิ่นอายที่โบราณและยิ่งใหญ่เหมือนเสาทองสัมฤทธิ์ แต่เป็นเสาไม้ที่หนามากๆ ต้นหนึ่ง เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง ที่นี่น่าจะเป็นกระโจมแห่งหนึ่ง

กระดูกสะบักถูกแทงทะลุ กระทั่งบนเท้ายังถูกตะขอเหล็กแทงทะลุเข้าไป รู้สึกคล้ายพระเยซูเวอร์ชันขอทานที่ถูกตรึงอยู่บนไม้กางเขน

‘“พึ่รึบ!’” กระโจมถูกเปิดออก แม่นางไป๋ที่เนื้อตัวเต็มไปด้วยเลือดบุกเข้ามา มองดูตัวเขาเองที่ถูกมัดและมัดตรึงอยู่บนเสาไม้ แม่นางไป๋น้ำตาคลอหน่วย

“ท่านพ่อ…” เธอเสียใจจริงๆ แต่โจวเจ๋อกลับหน่ายใจเล็กน้อยคิดเป็นอย่างอื่น เขากำลังคิดว่าทำอย่างไรถึงจะหลุดพ้นจากการผูกมัดของสายโซ่และตื่นขึ้นให้เร็วกว่านี้

“พวกพี่น้องทั้งหลายพวกพี่ชายน้องสาวถึงแม้จะรู้ว่าเป็นแผนลวงของปีศาจชิง แต่พวกเราก็ยังยินดีที่จะมาช่วยท่าน ไม่มีเทียนหวัางแล้ว เทียนกั๋วยังคงดำรงอยู่ต่อไป ถ้าหากไม่มีท่าน เทียนกั๋วจะไร้ซึ่งความหวังอย่างแท้จริง!”

หากมองจากมุมมองของประวัติศาสตร์ ถ้าหากหลังจากที่ก่อกบฏเกิดเหตุการณ์แล้ว หงซิ่วเฉวียนและคนอื่นที่จุดไฟลูกที่หนึ่งและทำหน้าที่หลอกลวงคนสำเร็จแล้วตายหมู่พร้อมกัน ไม่แน่ไท่ผิงเทียนกั๋วอาจจะประสบความสำเร็จได้จริง และยังควบคุมได้ทั้งประเทศ

ร้องตะโกนคำขวัญที่ไม่เป็นจริงอย่าง ‘ขับไล่แมนจูฟื้นฟูการปกครองจีน’ แต่การปกครองของราชสำนักชิงมีความเป็นไปได้สูงที่จะสิ้นสุดลงตั้งแต่เมื่อหลายสิบปีก่อนแล้ว

ตอนนั้นที่ราชสำนักชิงกำลังเสื่อมถอย กระทั่งตัวเองได้แฉถึงการรัฐประหารของซูสีไทเฮาและไอ้ผีหก (อ้ายซินเจวี๋ย๋หลัวพระนามอี้ซิน พระราชโอรสองค์ที่หกของจักรพรรดิเต้ากวง) แต่อย่างน้อยก็เข้าใจเรื่องหนึ่ง นั่นคือไท่ผิงเทียนกั๋วต้องถูกปราบปรามโดยไม่มีเงื่อนไข กระทั่งสละอำนาจให้ข้าราชการฮั่นโดยไม่เสียดายด้วยเหตุนี้