ตอนที่ 607 ภูเขาไท่ซาน

ตอนที่ 607 ภูเขาไท่ซาน

“ชาติ…ชั่ว…”

ร่างกายของมนุษย์มีความเป็นไปได้สูงที่จะเป็นเครื่องอัดที่เล่นซ้ำได้ ไป๋อิงอิงคิดว่าตัวตนที่เกี่ยวข้องกับเจ้าโง่ ต้องช่วยเถ้าแก่ของตัวเองได้แน่นอน

เธอเป็นคนที่สนิทสนมกับเถ้าแก่ของตัวเองมากที่สุด มีหลายเรื่องที่รู้ดีมากกว่าทนายอัน อย่างเช่น ทัศนคติของเถ้าแก่ที่มีต่อคนนั้นที่อยู่ในร่างของเขาเปลี่ยนไปแล้ว ตอนแรกเถ้าแก่เป็นกังวลอย่างยิ่ง กังวลว่าตัวเองจะถูกกลืนกิน สูญเสียความเป็นตัวเองอย่างสิ้นเชิง ซึ่งเท่ากับ ‘ฆ่าตัวตาย’

แต่นานวันเข้าอิงอิงสามารถสัมผัสได้ถึงความสัมพันธ์ระหว่างเถ้าแก่ของตัวเองกับคนนั้นว่ามีเริ่มทิศทาง ‘ที่ยากจะอธิบาย’ เข้าไปทุกที ถ้าหากไม่ใช่เพราะรู้จักนิสัยของอิ๋งโกวว่าเป็นผู้ชายทั้งแท่ง อิงอิงคงจะคิดว่าตัวเองมี ‘ศัตรูความรัก’ เพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งคน นอกจากนี้หากพูดถึงลำดับศักดิ์ยังถือว่าเป็นบรรพบุรุษใหญ่ของตัวเอง!

แบบนี้จะตั้งกฎวางท่าเป็นเมียหลวงได้อย่างไร ใครต้องคำนับใคร

แต่สิ่งที่ทำให้อิงอิงคาดไม่ถึงคือ อิ๋งโกวได้ทิ้งทางหนีทีไล่ไว้ให้เธอในตอนแรก อันที่จริงก็ไม่ได้คิดไกลขนาดนั้นเลยด้วยซ้ำ แต่ก็จริง ด้วยนิสัยของอิ๋งโกว จะใช้สมองคิดการณ์ไกลได้อย่างไร

อาจจะเป็นเพราะตอนนั้นเขาเห็นความแตกต่างของอิงอิง อย่างไรก็ตามร่างนี้ของอิงอิงช่วงที่เป็นแม่นางไป๋เคยกินเลือดและเนื้อของหลี่ซิ่วเฉิงมาก่อน และตอนนั้นอิ๋งโกวก็อยู่ในร่างของหลี่ซิ่วเฉิงเช่นกัน เขาสามารถมองออกถึงสิ่งที่เชื่อมโยงกัน ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้

อาจจะเป็นไปได้ว่า ลำพังแค่มองผีดิบสาวคนนี้ทำเสียงออดอ้อน ‘อิ๋งๆๆ’ กับปลาเค็มตัวนั้น แต่กลับตีตัวออกหากจากตัวเองจึงโกรธ ถึงได้ทิ้งสิ่งของให้เธอด้วยความตั้งใจ ไม่ว่าอย่างไร ถ้าหากหากนำมาเปรียบเทียบเป็นโปรแกรม ถือว่าง่ายดายเกินไปจริงๆ หลังจากเกิดการสัมผัสกัน มีเพียงประโยคที่เหมือนกันและการกระทำที่เหมือนกัน

เถ้าแก่โจวหลังจากโดนตบลอยออกไป เขารู้สึกงุนงงไปทั้งตัว ถึงแม้ว่าจะถูกดึงเข้ามาในส่วนลึกของวิญญาณตัวเองอย่างไม่รู้สาเหตุ ถึงแม้ว่าม่านกั้นสีดำอันแปลกประหลาดจะโผล่มาขัดขวางตัวเอง แต่เขาก็คิดไม่ถึงว่า เงาร่างของอิ๋งโกวจะปรากฏออกมา และยังเข้ามาตบหน้าเขาโดยตรง!

‘พลั่ก!’ ตอนที่โจวเจ๋อร่วงลงไป ตัวไม่ได้ตกถึงพื้น แต่รู้สึกเหมือนตัวเองตกลงไปในน้ำ นอกจากนี้ยังร่วงลงไปไม่หยุด เหมือนไร้ซึ่งก้นบึ้งอย่างสิ้นเชิง เขาดำดิ่งลงไปเรื่อยๆ

ดำดิ่ง

ดำดิ่ง…

สิ่งที่เข้าตากลับไม่ใช่ความมืด แต่เป็นแสงสีฟ้าคราม สีฟ้าครามที่เงียบสงัด ไม่ว่าสีใดๆ ถ้าหากมีอยู่ทั่วทุกหนทุกแห่งเพียงอย่างเดียว ล้วนให้ความรู้สึกอึดอัดหายใจไม่ออกแก่ผู้คน โจวเจ๋อในเวลานี้ก็รู้สึกแบบเดียวกัน การตบหน้าของเจ้าโง่ ทำให้พลังที่โจวเจ๋อกัดฟันยืนหยัดก่อนหน้านี้หายไปทันที ตอนนี้เขาเหนื่อยมากจริงๆ

เหลือบมองไปรอบๆ จากหางตา โจวเจ๋อพบว่าด้านล่างมีเงาร่างของแต่ละคนลอยอยู่อย่างไม่น่าเชื่อ ใส่เสื้อผ้ารูปแบบต่างๆ นานา อายุแตกต่างกัน หน้าตาไม่เหมือนกัน ทุกคนถูกวางอยู่ที่ก้นน้ำลึกอย่างเงียบๆ ที่พักพิงของตัวเขาเองก็คือที่นี่ใช่หรือไม่ เขาเหนื่อยและอ่อนล้ามากจริงๆ เขาอยากจะยอมแพ้ละทิ้งการดิ้นรนทุกอย่างแล้วพักผ่อนตามอำเภอใจ

มีหลายคนที่เคยผ่านประสบการณ์ที่คล้ายกันแบบนี้ เนื่องจากเรื่องราวยุ่งมากเกินไปจนไม่มีเวลาพักผ่อน ตอนเช้าต้องดิ้นรนลุกขึ้นมาจากเตียง อยากจะทิ้งการเรียนอยากจะทิ้งงานวางข้อผูกมัดทุกอย่างแล้วนอนหลับจนฟ้ามืดมัวดิน

‘อึกๆ…อึกๆ…’ เกิดฟองอากาศข้างตัวโจวเจ๋อ สุดท้ายก็ยังไม่ยอมอยู่ดี ไม่อยากยอมรับโชคชะตา ตอนแรกต่อสู้กับเจ้าโง่ก็ไม่ยอมอ่อนข้อให้แม้แต่นิดเดียว ตอนนี้ทำไมแม้แต่สุนัขสายพันธุ์เดียวกันกลับคลานขึ้นมาบนหัวของเขาได้เล่า

ฉันยังไม่ตายนะ!

‘ฟุบ!’ ลำแสงสีแดงทะลุผ่านก้นทะเลลึก พุ่งมาอยู่ข้างตัวโจวเจ๋อ โจวเจ๋อยื่นมือจับมัน ลำแสงหายไป เผยให้เห็นปากกาโบราณด้ามหนึ่ง 艾琳小說

“เกือบ…ลืม…เจ้า…แล้ว…” ทุกอย่างอาจจะเกิดขึ้นเร็วเกินไป การพลิกผันก็เหนือความคาดหมาย ทำให้โจวเจ๋อไม่ทันตั้งตัว ไม่รู้ว่าจะรับมืออย่างไรเลยด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้เขารู้สึกว่ามีที่พึ่งใหม่

ปากกาพิฆาตอย่างเจ้างั่งเคยผนึกอิ๋งโกวมาก่อน โจวเจ๋อไม่เชื่อว่าวันนี้ตัวเองจะจัดการสุนัขกลุ่มนี้ไม่ได้! เขายกแขนขึ้นมา ปากกาพิฆาตเริ่มลอยขึ้นไป ลากตัวของโจวเจ๋อให้ลอยขึ้นไปเช่นกัน

ท่ามกลางความมืดมิดที่อยู่ด้านล่างมีคนยืนเบียดเสียดเต็มไปหมด คนเหล่านี้ล้วนเป็นสุนัขเฝ้าบ้านแต่ละยุคของอิ๋งโกว ตอนที่โจวเจ๋อเริ่มลอยขึ้นไป กลุ่มคนที่รวมตัวอยู่นิ่งๆ ไม่ขยับแต่เริ่มเดิมทีจู่ๆ กลับลืมตามองขึ้นไปข้างบนพร้อมกัน

วินาทีต่อมา ทุกคนชูสองมือขึ้น ชั่วเวลาเดียวผิวน้ำสีฟ้าครามที่ทำให้คนใจสั่นกลายเป็นสีดำในพริบตา ประดุจน้ำหนึ่งกะละมังถูกคนให้ขุ่นมัว!

โจวเจ๋อรู้สึกว่ามีพลังอันน่าสะพรึงกลัวพยายามดึงตัวเขาอย่างสุดฤทธิ์ ทำท่าจะดึงตัวเขาลงไปให้ได้!

ผู้ใหญ่ตามหมู่บ้านในชนบทเพื่อให้ลูกหลานของตัวเองอยู่ห่างจากสระน้ำ มักจะแต่งเรื่องผีทำให้พวกเขาตกใจกลัว บอกว่าที่นั่นเคยมีคนจมน้ำตาย อยากจะหาตัวตายตัวแทนพอดี ระวังอย่าไปตรงนั้นเดี๋ยวจะถูกดึงลงไป

เถ้าแก่โจวในเวลานี้มีความรู้สึกแบบนี้เช่นกัน พวกคนที่อยู่ด้านล่างก็ไม่อยากให้เขาออกไป! แต่เขายังไม่ค่อยเข้าใจ หลี่ซิ่วเฉิงกลับขึ้นมามีอำนาจอีกครั้ง แต่พวกที่อยู่ข้างล่างนี้ก็ตายไปแล้ว ทำไมถึงสู้กับเขาสุดชีวิตขนาดนี้ ลากเขาลง ส่งหลี่ซิ่วเฉิงขึ้น สำหรับพวกเขาแล้วมีข้อดีอะไร

น่าเสียดาย อย่างไรเสียที่นี่ก็ไม่ใช่สถานที่ที่พูดจาด้วยเหตุผล ไม่อย่างนั้นเถ้าแก่โจวคงอยากจะพูดกับพวกเขาดีๆพูดข้อเสนอ เขาหลี่ซิ่วเฉิง เธอแม่นางไป๋ ได้สัญญาว่าจะให้อะไรกับพวกคุณกันแน่ พวกคุณถึงช่วยกันขนาดนี้

ปากกาพิฆาตอยู่ในมือ เถ้าแก่โจวคำรามเสียงต่ำออกมา ปลายปากกาสั่นไหว น้ำหมึกสีเลือดขยายออกมา ปรากฏคำว่า ‘ผนึก’ ตัวใหญ่ แล้วกดทับลงไปด้านล่าง!