ตอนที่ 618 กลับบ้าน!

ตอนที่ 618 กลับบ้าน!

ถ้าหากบอกว่าตอนแรกโจวเจ๋อจงใจยับยั้งสัญชาตญาณของตัวเองไม่ไปทำลายแดนมายานี้ อย่างนั้นตอนนี้เขาก็ลืมไปแล้วจริงๆ

ดินแดนมายาที่ทนายอันสร้างขึ้นมา บวกกับความทรงจำของวิญญาณทหารที่เป็น ‘หัวหน้า’ ที่เข้าสิงร่างของเขา เริ่มตอบสนองและหลอมรวมกันอย่างต่อเนื่อง หรือจะพูดง่ายๆ ก็คือเมื่อเวลาผ่านไป ความรู้สึกที่ใส่ลงไปจึงชัดเจนและแข็งแกร่งมากขึ้น โจวเจ๋อเริ่มแยกไม่ออกว่าตัวเองเป็นใครกันแน่ ราวกับว่ากำลังดูภาพยนตร์เรื่องหนึ่งอย่างตั้งใจ การกระทำทุกอย่างของตัวละครในภาพยนตร์ สามารถสะกิดหัวใจของคุณได้ทั้งหมด ความสุขและความเศร้าของเขาเหมือนความสุขและความเศร้าของตัวเองเช่นกัน มองสิ่งที่เขาเห็น ได้ยินสิ่งที่เขาได้ยิน

ฝนเฮงซวยนี่ตกที่น่าเบื่อ มันเป็นฝนตกที่เฮงซวยน่าเบื่อจริงๆ โจวเจ๋อไม่เคยรำคาญหน้าวันที่ฝนตกเหมือนอย่างตอนนี้เลย ดินโคลนบนพื้น ความชื้นและความหนาวเย็นที่อยู่บนร่างกาย ทุกก้าวที่เดินออกไปต้องใช้พลังอย่างสุดชีวิต หากประมาท ก็อาจจะล้มร่วงลงไปได้ และถ้าอยากจะลุกขึ้นมาก็จะยิ่งลำบาก มันไม่เหมือนการเดินทัพของทหาร แต่เหมือนกำลังได้รับการลงโทษ

โจวเจ๋อมีมีผู้ส่งคำสั่งทหารคนหนึ่ง พูดภาษาเสฉวน อายุไม่เยอะ น่าจะอายุสิบหกสิบเจ็ดปี ถึงแม้โจวเจ๋อจะรู้สึกว่ามาเป็นทหารตั้งแต่อายุเท่านี้จะเร็วเกินไปหน่อย แต่เขาก็รู้สึกว่าถ้าอายุเท่านี้ไม่เป็นทหารแล้วจะเป็นอะไร

บางครั้งเขาก็มีความขัดแย้งในตัวเอง มักจะรู้สึกว่าความคิดของตัวเองมีความสับสน และสิ่งที่มากับความสับสนวุ่นวายทุกครั้ง ก็คือความเจ็บปวดที่ยากจะทนไหว สายตาพร่าเลือน เสียงรบกวนในเยื่อแก้วหู

ผู้ส่งคำสั่งทหารบอกว่าหัวหน้าไม่สบาย ร้องเรียกอยากไปหาหมอทหาร แต่เข้ามาในภูเขาห้าวันแล้ว กองทัพขาดความเป็นระเบียบไปนานแล้ว ถ้าจะถามว่าหมอทหารอยู่ไหน ไม่สามารถหาเจอได้อย่างสิ้นเชิง ต่อให้หาเจอ แต่ดูจากสภาพในตอนนี้ ก็ไม่น่าจะมียาเหลือเก็บ คนที่ไม่สบายมีเยอะมากจริงๆ

โจวเจ๋อรู้ว่าตัวเองเป็นกองกำลังทหารที่เข้าภูเขาเป็นกลุ่มสุดท้าย ก่อนหน้านั้นมีกองกำลังทหารเดินเข้าไปก่อนหน้าเขาแล้ว ตลอดทางที่เดินมาทาง เขาเห็นศพนอนล้มอยู่บนพื้นเยอะแยะมากมาย

ไข้มาลาเรียและโรคอื่นๆ เริ่มแพร่ระบาดไปในกองทัพอย่างรวดเร็ว ราวกับเครื่องตัดเนื้อมนุษย์ หั่นชีวิตของผู้ที่เดินผ่านมาอย่างบ้าคลั่ง เขาตะโกนเรียกผู้ส่งคำสั่งทหารไว้ไม่ต้องไปหาแล้ว ถ้าหากเขาเดินหายไปแล้วจะทำอย่างไร แต่เด็กชาวเสฉวนยังคงยืนกรานที่จะไปตามหา เขาเดินไปแล้ว จากนั้นน้ำป่าก็ไหลหลาก โจวเจ๋อนั่งพิงอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ลืมตามองเนินเขาที่อยู่ด้านล่างของตัวเองถูกน้ำป่าพัดไปตลอดทาง มีทหารหลายคนถูกน้ำพัดหายไป และในนั้นก็มีเด็กคนเสฉวนอยู่ด้วย

โจวเจ๋อเบิกตาโต ใช้มือทุบดินเลนด้วยความโกรธ ดินเลนกระเด็นขึ้นมาเป็นสาย เขาแค้น เขาไม่ยอม ถึงแม้ต้องรบจนตัวตาย ถึงแม้ต้องตายตอนที่ปะทะกับทหารญี่ปุ่นอย่างสุดชีวิต เขาจะไม่รู้สึกอึดอัดแบบนี้เลย!

ทหารมีความตื่นตัวในแบบทหาร และมีการเตรียมตัวในแบบทหาร หนังม้าห่อศพ ไม่ใช่จุดจบที่ดีอะไร แต่กลับเป็นที่พักพิงสุดท้ายที่ทุกคนรับได้

ทว่าตอนนี้ บนเส้นทางนี้ เขามองเห็นทหารที่บาดเจ็บที่ไม่อยากเป็นตัวถ่วงของกองทัพและไม่อยากเป็นเชลยศึกจึงใช้น้ำมันเผาตัวเองโดยตรง เขาเห็นศพที่นอนบนทางเดินแต่ละศพ เขาเห็นใบหน้าของคนวัยหนุ่มสาวนั่งร้องครวญด้วยความเศร้าโศกเพราะความป่วยและหิวโหยอยู่ตรงนั้น และยังมองเห็นโคลนหนาเตอะที่เหลือทิ้งไว้จากน้ำป่าที่ไหลเข้ามาโดยไม่ทันตั้งตัว ทำไมถึงเป็นแบบนี้ ต่อให้ต้องตาย ทำไมต้องมาตายที่นี่! ทำไม! ดูเหมือนเขาจะถูกแปดเปื้อนด้วยอารมณ์โกรธ เริ่มอินกับทุกอย่างโดยสมบูรณ์ อาการปวดศีรษะที่เป็นอยู่ตลอดกลับอ่อนแรงลง

โจวเจ๋อลุกขึ้นมาอีกครั้ง มองหาท่อนไม้และเดินต่อไปข้างหน้า ความไม่ยอมและความโกรธเคืองมีอยู่เต็มอก แต่ในฐานะทหาร เขาไม่อนุญาตตัวเองนั่งรอความตายแบบนี้ ถึงแม้บนเส้นทางนี้ เขาจะเห็นทหารจำนวนไม่น้อยที่เสียสติยิงตัวเองตาย แต่เขาจะไม่ทำแบบนี้ ไอรีนโนเวล

คำสั่งทหารคือเดินผ่านภูเขาคะฉิ่นกลับเข้าประเทศ เช่นนั้นเขาก็ต้องกลับประเทศ! เขาเดินโซซัดโซเซไปข้างหน้าอย่างต่อเนื่อง ทางเดินที่ลำบากกับฝนเฮงซวยที่น่ารำคาญนี้ ไม่ได้ทำให้เขาหยุดพักแม้แต่นิดเดียว

จนกระทั่งฟ้ามืด โจวเจ๋อจึงเห็นกระท่อมอยู่ข้างหน้าหลังหนึ่ง แนวเทือกเขาของภูเขาคะฉิ่นถูกชาวพม่าท้องถิ่นเรียกว่า ‘ดินแดนต้องห้ามของปีศาจ’ ดังนั้นจึงเป็นไปไม่ได้ที่จะมีหมู่บ้านกระท่อมหรือบ้านเรือน แต่เนื่องจากการเดินเท้าของกองกำลังทหาร จึงเห็นของจำพวกกระโจมหรือสิ่งเหล่านี้อยู่ไม่น้อย

เขาเหนื่อยมากจริงๆ และก็หนาวจนทนไม่ไหวแล้ว โจวเจ๋อเดินเข้าไปในกระท่อมตัวสั่นหงึกๆ พบว่าด้านในมีทหารหลายนายอยู่ในนั้นแล้ว เขาไม่ได้รายงานว่าเป็นทหารยศอะไร เวลาแบบนี้ยศทหารและฐานะล้วนเป็นเรื่องไร้สาระ จะสามารถมีชีวิตรอดออกไปได้ไหมก็ไม่มีใครรู้ หากยังวางมาดเวลานี้ สมองน่าจะมีปัญหา

โจวเจ๋อมองหามุมว่างที่เหลือแล้วจึงนอนลงไป พอนอนหลับก็นอนหลับอย่างสบายใจ ไม่มีน้ำฝนตกใส่ร่างของเขาอย่างกำเริบเสิบสาน ความเหน็ดเหนื่อยทั้งทางของร่างกายและจิตใจจู่โจมเข้ามาซ้ำแล้วซ้ำเล่า สุดท้ายถูกความง่วงปกคลุมอย่างสิ้นเชิง

รอจนกระทั่งตื่นนอน จู่ๆ โจวเจ๋อก็รู้สึกว่าขาข้างขวาของตัวเองปวดทรมานเป็นอย่างมาก เขายกขาของตัวเองขึ้นมา พบว่าขาข้างนั้นแช่น้ำจนบวม เพราะว่าเขานอนหลับอยู่รอบนอกของกระท่อม ดังนั้นเมื่อคืนตอนที่นอนหลับขาของเขาตัวเองจึงโผล่ออกไปข้างนอก ตกลงไปในแอ่งน้ำที่อยู่ข้างๆ แต่เนื่องจากเหนื่อยและหลับลึกเกินไป ตัวเขาเองเลยไม่รู้สึกตัว

“โอ๊ย…” โจวเจ๋อพยายามใช้ท่อนไม้ค้ำยันลุกขึ้นมา ตอนที่หันกลับไปมอง ร่างกายของเขากลับสั่นสะท้าน เพราะในนี้นอกจากตัวเขาเองแล้ว ยังมีทหารสี่นายที่นอนอยู่ แต่ตอนนี้กลับไม่ขยับตัว ตอนฟ้ามืดมองไม่ชัดเห็นทั้งหมด ตอนที่เขาเดินเข้ามา คิดว่าพวกเขานอนหลับไปแล้ว แต่ตอนนี้กลับพบความผิดปกติ

โจวเจ๋อก้มตัวทันที พลิกตัวทหารสองนายที่อยู่บนพื้น พบว่าพวกเขาตายแล้ว และใต้ร่างของพวกเขายังมีแมลงมากมายกำลังคืบคลานอยู่

‘โอ้ก!’ ความเปรี้ยวกระทุ้งขึ้นมาที่หน้าอกเป็นระยะ อยากจะอาเจียนแต่ก็ไม่มีอะไรอาเจียนออกมา เพราะขาดอาหารมานานแล้ว และกินเปลือกไม้มาตลอดจนไส้บิด เช่นนั้นยังจะมีอะไรให้อาเจียนออกมาได้ เขาไม่มีแรงขุดหลุมฝังพวกเขา ตลอดเส้นทางนี้มีคนตายมากมาย อยากจะขุดก็ขุดไม่ไหว

โจวเจ๋อเดินเข้าไปทำวันทยาวุธให้เหล่า ‘สหาย’ ของตัวเองที่เจอเมื่อคืนอย่างเงียบๆ ก่อนจะถือท่อนไม้เดินออกจากกระท่อม