ตอนที่ 621
ตอนที่ 621 ครั้งนี้จะไปยมโลกมนุษย์เรียกสหายที่พลีชีพกลับมา!
October 22, 2026
ตอนที่ 621 ครั้งนี้จะไปยมโลกมนุษย์เรียกสหายที่พลีชีพกลับมา!
แท่นประหารผีตั้งอยู่ที่ส่วนลึกของหน้าผาหินดำบริเวณชายขอบดินแดนรกร้างอันกว้างใหญ่ของนรก ตามตำนานเล่าว่าในยุคของไท่ซานฝู่จวิน และที่นี่เคยเป็นสถานที่ลงทัณฑ์ปีศาจนรก ไม่ว่าใครที่มีฐานะเป็นอาชญากรร้ายแรงได้มากพอ ก็จะถูกคุมตัวมาที่แห่งนี้เพื่อตัดสินประหารชีวิต
หลังจากการหายสูญไปของไท่ซานฝู่จรินรุ่นสุดท้าย ยมโลกเป็นราชสำนักใหม่ของนรก พญายมทั้งสิบมีขุมนรกสำหรับลงทัณฑ์โดยเฉพาะ ที่นี่จึงถูกทิ้งรกร้างไปอย่างช้าๆ และเนื่องจากอยู่ใกล้ดินแดนรกร้างของนรกอันไกลโพ้น จึงไม่ค่อยมีคนเข้ามากล้ำกราย
เวลานี้พื้นดินและภูเขาที่นี่เกิดการสั่นไหว หน้าผาแห่งหนึ่งพังทลายลงมา กำลังจะกลบฝังทุกสิ่งเข้าไป
‘“ฉึบ!’” เฝิงซื่อเอ๋อร์ทิ้งก้อนหิน แล้วดึงชุ่ยฮวาเอ๋อร์ที่ถูกทับอยู่ด้านล่างออกมา ชุ่ยฮวาเอ๋อร์ร้องไห้ประดุจดอกสาลี่ต้องหยาดฝนที่ได้รับความคับข้องใจเป็นที่สุด
“ไม่เป็นไร” เฝิงซื่อเอ๋อร์นั่งลงข้างๆ กับในใจที่ยังหวาดผวาอยู่บ้าง
“ท่านสี่ หม้อต้มใบน้อยของข้าฉัน กระทะใบเล็กของข้าฉัน ผักดองที่ดองเสร็จแล้วของข้าฉัน…ไม่เหลือเลย ไม่มีแล้ว ฮือๆๆ…”
เมื่อได้ยินดังนั้น เฝิงซื่อเอ๋อร์จึงถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก สักครู่หนึ่ง ชุ่ยฮวาเอ๋อร์เหมือนนึกอะไรได้ รีบคลานขึ้นมาทันที มองซากปรักหักพังที่ถูกฝังอยู่เบื้องหน้าแล้วพูดด้วยความร้อนใจอยู่บ้าง “ท่านสี่ ประตูพัลังแล้ว”
“ประตูอะไร”
“ก็คือประตูบานนั้น”
“ฉันข้าไม่เคยเห็นประตูอะไรมาก่อน เจ้าเธอกินผักดองเยอะไปจึงจำผิด”
“อ๋า!” ชุ่ยอฮวาเอ๋อร์ตกตะลึงเล็กน้อย คำพูดของท่านสี่เหมือนคัมภีร์ที่เธอเลื่อมใสมาตลอด ดังนั้นถึงแม้ซากปรักหักพังจะอยู่ตรงหน้า เธอก็จะพิจารณาอย่างจริงจังว่าเป็นเพราะเธอกินผักดองเยอะเกินไปจึงทำให้สมองมีปัญหาจริงหรือเปล่า
เฝิงซื่อเอ๋อร์หันไปมอง เขารู้ว่าสิ่งที่ฝังอยู่ภายใต้ซากปรักหักพังนี้ นอกจากประตูบานนั้นที่พังลงมาแล้ว ยังมีอีกสองคนที่มาด้วยกัน
ชุ่ยฮวาเอ๋อร์จะไม่แพร่งพรายความลับ และสองคนนั้นก็เป็นคนตายไปแล้วอย่างสิ้นเชิง ข้อดีที่สุดของคนตาย ก็คือรักษาความลับได้
เฝิงซื่อเอ๋อร์ลุกขึ้น ปัดเสื้อผ้า เงยหน้ามองท้องฟ้าในนรก พระจันทร์เลือดนี้ยังคงลอยอยู่ด้านบน แต่กลับเล็กสวยกว่าตอนแรกเยอะมาก ตอนนี้กลายเป็นพระจันทร์เสี้ยวไปแล้ว แต่กลับสว่างสไสวกว่าในปีนั้น
“ลมแรงมาก มีหลายคนอาจจเอวหัก”
…
“ไม่ถูก ไม่ใช่!” ทนายอันร้องเสียงสูง สองมือจับไหล่ของสวี่ชิงหล่างทันทีแล้วเขย่าไปมา จากนั้นเหมือนเขาจะยังไม่สะใจพอ และไม่น่าเชื่อว่าจะจุ๊บใบหน้าของสวี่ชิงหล่างโดยตรง!
พวกผู้ชาย อย่างเช่นตอนที่อยู่ในสนามฟุตบอล อย่างเช่นตอนที่อยู่ในสนามรบ การจุ๊บกันเพราะเรื่องตื่นเต้นกลับไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร สวี่ชิงหล่างกลับจ้องเขม็ง เกล็ดงูที่แน่นขนัดปกคลุมใบหน้าของเขาทันที!
“…” ทนายอัน! เขาตัวสั่น วางมือลง จากนั้นทนายอันจึงหันหน้ากลับไปด้วยความผิดหวัง แทบจะหมดความสนใจทันที แล้วพูดอย่างใจเย็นว่า “ลม หยุดพัดแล้ว”
“แต่หมอกหนายังไม่หายไป” สวี่ชิงหล่างเอ่ย
“ไม่ต้องเป็นห่วง ไม่เป็นไรหรอก” ทนายอันชี้ไปทางทหารที่ใส่ชุดขาดวิ่นเก่าๆ เดินเรียงแถวอยู่หน้าพวกเขาทั้งสองคน แล้วพูดว่า “สำเร็จแล้ว เถ้าแก่ทำสำเร็จแล้ว” ขณะที่พูด ทนายอันได้ชี้ไปที่หมอกหนาที่อยู่โดยรอบ “หมอกหนาไม่จางหาย ก็ฝ่ามันออกไป!”ไอรีนโนเวล
…
ท่ามกลางแม่น้ำนู่ มีปลาตัวใหญ่สามตัวที่บนตัวเปล่งประกายสีทองลอยขึ้นมาเหนือผิวน้ำ แล้วพ่นฟองอากาศ การเปลี่ยนแปลงกฎแห่งฟ้าดิน ส่งผลให้เทพเจ้าแห่งขุนเขา เจ้าที่ เทพเจ้าแห่งท้องทะเล เทพเจ้าแห่งแม่น้ำ และเทพเจ้าแห่งทะเลสาบเหลืออยู่น้อยมาก แต่ท้ายที่สุดก็ยังมีปลาลอดหว่างแหดิ้นทุรนทุรายออกไป
ในเขตลุ่มแน่น้ำนู่มีปลาตัวใหญ่สามตัวนี้ที่บำเพ็ญตบะสำเร็จ พวกมันไม่มีชื่อและไม่มีศาลเจ้า แต่หนึ่งร้อยปีที่ผ่านมา กลับเคลื่อนไหวอยู่เขตนี้มาตลอด พวกมันไม่มีการสื่อสารกัน แต่ดวงตาของปลาทั้งสามตัวกลับคอยจ้องมองก้อนเมฆดำทะมึนเบื้องหน้าที่กำลังกดต่ำ ภายใต้ก้อนเมฆนี้มีหมอกหนากลุ่มหนึ่ง แต่ถ้ามองจากมุมนี้ เมฆดำทะมึนนั่นเหมือนฆาตกรที่กำลังรังแกหมอกหนาให้ตื่นตกใจ ขับไล่หมอกหนาออกไปแล้วเคลื่อนตัวมาทางนี้
ปลาทั้งสามตัวต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ความเปลี่ยนแปลงสภาพอากาศของโลกมนุษย์ พวกมันเคยเห็นอยู่ไม่น้อยแต่วิชาลี้ลับเช่นนี้ สามารถสร้างออกมาได้อลังการใหญ่โตปานนี้ ไม่กลัวโดนฟ้าผ่ารึไงสลายกลายเป็นฝุ่นธุลีกลับคืนสู่วิถีทางธรรมชาติรึ
…
“อาการของซุนเหล่าช่วงนี้เป็นยังไงบ้าง”
“อาการไม่ค่อยดีเลย โรคอัลไซเมอร์ยิ่งทรุดหนักลงเรื่อยๆ ตอนนี้แม้แต่พยาบาลที่ดูแลเขามาสองสามปีก็จำไม่ได้แล้ว”
“หนังสือยื่นขอย้ายสถานพยาบาลเพื่อรักษายังไม่มาเหรอ ถ้าไปเมืองใหญ่ อุปกรณ์การรักษาและมาตรฐานน่าจะดีกว่าของพวกเรา มีผลดีต่อการรักษาและฟื้นฟูสภาพของซุนเหล่ามากกว่า”
“น่าจะยาก ตัวของซุนเหล่าต้องการที่จะมารักษากับพวกเราที่นี่ตั้งแต่แรก”
“อย่างงั้นทำการตรวจร่างกายทั่วไปก่อน”
หมอนั่งลงยองๆ ยกขาของคนไข้ที่นั่งอยู่บนรถเข็นขึ้นมาเบาๆ ถกขากางเกงขึ้นไป แล้วจึงเห็นรอยบุ๋มแต่ละจุดอยู่บนนั้น
“หมอจ้าว เป็นแผลเพราะโดนปลิงกัดจริงๆ ใช่ไหมคะ” พยาบาลหญิงที่อยู่ข้างๆ ถามขึ้น